KAAN SOFUOĞLU

Game-Art tekniği ile sanatına yön veren Kaan Sofuoğlu, bu seneki Mamut Art Project’in en dikkat çeken isimlerinden… Geleceğin sanat anlayışı üzerinde köklü değişiklikler yaratacağına inanan Kaan ile gaming dünyası, sanat anlayışı ve ütopik dünya kavramı üzerine konuşurken, içinde bulunduğumuz bu psikolojik ve sosyolojik değişimin hayatın her alanında izlerini bıraktığına eminiz.

Kaan Sofuoğlu who guides his art with the Game-Art technique is one of the most anticipated names in this year’s Mamut Art Project…. As we talk to Kaan, who believes that he will make rooted changes in the future perception of art, about the gaming world, view in art and the concept of a utopic world, we are sure that the psychologic and sociologic transformation we are going through today has left it’s trace on every aspect of life.

Kendini bildin bileli fotoğraf ve video sanatına merakın olduğunu ve ilerde bu alana adım atacağını biliyor muydun?

Nerelere eğilimim olacağını hiç düşünmedim. Kendime ve üretimlerime bir sıfat bile düşünmedim. Yaptığım ve yapacağım şeyleri bir “bahane” olarak görüyorum. Bu fotoğraf ta ola-bilir, video oyun da vs…

Did you know that you were interested in the art of photography and video ever since you’ve known yourself, and that you would pursue this field in the future?

I never thought of where I would be leaning towards. I didn’t even think of an adjective for myself and my creations. I see the things I do and will do as “excuses.” This could be photography, or video games, etc…

Game art tekniği ile hayata geçirdiğin projede başlangıç noktan ne oldu?

Üretim sürecinden biraz bahsedebilir misin? Öncelikle Game-Art beni heyecanlandıran ve inandığım bir alan. Geleceğin sanat anlayışında köklü değişiklikler yaratacağı kanaatindeyim. Bu nedenle geleneksel sanatın ikonlarından David’i oyunun içerisine yerleştirdim. Dijital oyun piyasasında çokça rastladığımız militarist öğeler ile zamansız ve “yarı-mekan” bir alanda, bir tür “son” hissi uyandırmaya çalıştım.

İsterseniz dans edebiliyorsunuz. Küçük bir çılgınlığa davet gibi.

David’i seçmiş olmamın bir başka bir nedeni daha var: “Teknik kusursuzluk”. Bana göre “teknik” mükemmel olmaktan daha önemli bir şeyi hak ediyor, o da anlaşılmak. Teknik, şu an dijital Davidler üretebilir, benim üzerinde durmak istediğim, gelecekte Michelangelolar üretebilme ihtimalidir. O zaman neyin gerçek neyin sanal olduğu da önemini yitirir ve başa döneriz.

What was the starting point of your project you made with the Game art technique? Can you talk a little about your creative process?

First of all, Game art is a field that I believe in and that excites me. I am in belief that it will make crucial changes in perceiving art in the future. Thus, I added David, an icon in traditional art, to the game. I tried to evoke a feeling of “the end” in a timeless and “semi-space” area with militaristic things.

You can dance if you want to. It’s like a call to madness.

There is another reason for why I chose David: “Technical perfection.” For me, the technique deserves something more than being perfect, which is being understood. The technique can create digital Davids now, and what I am trying to emphasize on here is the possibility that it creates Michelangelos in the future. That’s when what is cyber and what is real loses it’s importance, and we go back to square one.

Aslında oldukça yapay bir estetiğe sahip bir alanda işlerini üretiyorsun. İzleyicilere samimiyetini nasıl aktarmayı başarıyorsun?

İnsan doğasında hiçbir gerçeğin kurgu kadar değeri yoktur. Çünkü her kurgu, bir gerçeği kat-lanılabilir kılar. Gelecek ne kadar katlanılabilir olursa olsun sanat yine de alışacaktır. Yeter ki “her şey” olsun. Kendi yerini alan gerçek kadar insana uzak olmasın yeter.

You actually create works in a field that has quite an artificial aesthetic. How do you manage to show your sincerity to the spectators?

Any reality is not as valuable as a fictional concept in human nature. Because every fictional story allows the reality to be endurable. As endurable as the future is, art will always adapt. As long as there is “everything.” As long as it’s not as far away as the reality that replaced it’s place.

Gaming dünyası senin için ne ifade ediyor? Bunun sanata dönüştürmesinin arkasında nasıl bir felsefe yatıyor?

Bir şeyin sanat olabilmesi için, bir sanatçısının olmuş olması yeterli sanıyorum. Şeyler, yüzeyde sanat olabilirler. Bana göre, derinde yalnızca seyircisini ilgilendiren bir süreç. İlk bakışta; sanat eseri olarak video-oyun kullanımı, deneyim farkından dolayı diğer metotlardan pratikte ayrılır. Seyirciyi “pasif” olmaktan çıkaran bir koşulu var. Ancak inanıyorum ki geleneksel metotların ak-sine dijital tekniğin değeri, üsluptan çok tanımlarda yaratacağı yeni görüşlerde gerçek kazanım olacak.

What does the gaming world mean to you? What is the philosophy behind transforming it into an art form?

I guess in order for something to be art, it’s enough for it to have an artist. Things can be art on the surface. For me, it’s a process that only involves it’s viewer deep down. At a first glance, using video games as art is separated from other methods, due to the difference in experience. It has a term that takes the viewer from passivity. However, I believe that the value of digital techniques as opposed to traditional methods will be on the new views in definition rather than the manner.

Savaş oyunlarının insanlar üzerindeki psikolojik ve sosyolojik etkilerinin ne olduğunu gözlemliyorsun?

Buna net bir açıklama getirebilecek kişi ben değilim. Ancak bilim çevrelerinde, meselenin tartışıldığı biliniyor. Bazı makale ve tezlere ulaştım. En kaba haliyle hemfikir olunan; savaş ve şiddetin dijital oyunlar vasıtasıyla eğlence amaçlı tecrübe edilmesi, gerçek şiddete karşı duyarsızlaştırma potansiyeli taşıdığıdır.

From your observations, what are the psychological and sociological impacts war games have on people?

I am not one to give this a clear explanation. However, in science circles it is known that the issue is being discussed. I landed on some articles and thesis. Basically, what is widely accepted is that war and violence could be experienced for entertainment via digital games, and that it carries the potential of becoming indifferent about violence in reality.

Senin ütopik dünya tanımın ne? Sence o ütopyaya nasıl ulaşırız?

Deep Web’in kesinlikle daha iyi niyetli ve entelektüel bir alternatifi olabilir. Gerçeğin ve sanalın tanımlanamadığı tam anlamıyla hazcı ve özgür bir varoluş. Ne uyku ne uyanıklık. Derin bir uyuşukluğu yeğlerim. Herkesin kaliteli tembelliklerinin olduğu bir dünya, ama asla işlevsel değil.

What is your definition of a utopic world? How do you think we can achieve it?

There could definitely be a more good-hearted and intellectual alternative to the Deep web. A completely satisfactory and free existence in which reality and virtuality can’t be defined. Neither sleeping or being awake. I wish for a deep numbness. A world in which everyone has their quality laziness, but never an efficient one.

Türkiyede genç çağdaş sanatçıları destekleyen Mamut Art Project’in bir parçasısın. Proje kapsamında izleyicileri neler bekliyor olacak?

Mamut’ta bir tür dijital performans bekliyor izleyiciyi. Video oyun olduğu söylenemez, içerisinde herhangi bir senaryo, rekabet veya oyun içi karakter gelişimini amaçlayan kabiliyet ağacı veya puanlama sistemi kasti olarak bulunmuyor. Ancak seyirciyi pasif olmaktan çıkarıp, deneyime mecbur bırakan bir amacı var.

You’re part of Mamut Art Project that supports young contemporary artists in Turkey. What can the attendees expect from the project?

A sort of a digital performance awaits the viewers at Mamut. You can’t really call it a video game; there isn’t a narrative, rivalry, or a skill tree for in game character upgrades, or a scoring system done deliberately. Although, it aims to take the viewer out of passivity and demands living an experience.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

*