
<p>Yaratıcı sektör genellikle heyecan verici, esnek ve tutkuyla yapılan mesleklerle dolu gibi görülür. Dışarıdan bakıldığında rüya bir kariyer gibi görünür: tasarlamak, yazmak, çekmek… sanat üretmek. Ancak bu imajın arkasında, yaratıcı sektörlerde çalışan birçok kişi bambaşka bir şey hisseder: sürekli bir baskı ve bitmeyen bir iş yükü.</p>



<p>Bunun en büyük nedenlerinden biri, sektörün bugün nasıl yapılandığı.. Birçok yaratıcı freelancer olarak ya da kısa süreli sözleşmelerle çalışır. Bu da düzenli bir gelir garantisinin olmadığı anlamına gelir. Sadece işinizi yapmakla kalmazsınız. Aynı zamanda bir sonraki işinizi de ararsınız. Müşteri bulmak, e-posta atmak, fiyat pazarlığı yapmak ve ödemeleri yönetmek de zaman alır.</p>



<p>Bu yüzden “çalışmıyor” olsanız bile aslında çalışıyorsunuzdur. Bu belirsizlik nedeniyle “hayır” demek zorlaşır. Bir projeyi reddetmek, gelecekteki fırsatları kaybetmek anlamına gelebilir. Bu yüzden insanlar kendilerini korumak için kaldırabileceklerinden fazlasını üstlenir. Zamanla bu durum, kaçması zor bir aşırı çalışma döngüsüne dönüşür.</p>



<p>Bir diğer zorluk ise yaratıcı işlerin nadiren net ya da “tamamlanmış” olmasıdır. Pek çok işin aksine, burada kesin bir bitiş çizgisi yoktur. Her zaman bir başka versiyon, başka bir fikir, yeni bir geri bildirim vardır. Üstelik geri bildirim her yerden gelebilir: müşterilerden, yöneticilerden, ekiplerden hatta çevrimiçi izleyicilerden. Bu da sürekli değişikliklere yol açar. Basit olması gereken bir proje, fikirler sürekli değiştiği için haftalarca uzayabilir. Anlamlı bir şey üretmeye odaklanmak yerine, birçok yaratıcı zamanını beklentileri yönetmek ve geri bildirimlere yanıt vermekle geçirir.</p>



<p>Aynı zamanda dijital dünya, çalışma temposunu tamamen değiştirdi. Artık yaratıcılık tek bir güçlü iş üretmekten ibaret değil. Sürekli içerik üretmek gerekiyor. Sosyal medya, algoritmalar ve çevrimiçi platformlar sürekli aktif olanları ödüllendiriyor. Bu da yaratıcıların her zamankinden daha fazlasını yapmasının beklendiği anlamına geliyor. Tek bir fikir, birden fazla formata dönüşüyor: postlar, videolar, kısa klipler, güncellemeler. İş büyüyor, ama zaman büyümüyor.</p>



<p>Artık online olmak da işin bir parçası. İş paylaşmak, görünür kalmak ve trendleri takip etmek gerekli. Ama bu da sürekli “açık” olma hissi yaratıyor. Dinlenme anlarında bile aktif kalma baskısı hissediliyor. Gerçek anlamda kopmak zorlaşıyor.</p>



<p>AI gibi yeni teknolojiler de baskıya yeni bir katman ekledi. Bu araçlar işi hızlandırsa da beklentileri de yükseltiyor. Bir şey hızlı yapılabiliyorsa, hızlı yapılması bekleniyor. Teslim tarihleri kısalıyor, müşteriler daha az karşılığında daha fazlasını istiyor. Verimlilik iş yükünü azaltmak yerine çoğu zaman talepleri artırıyor. Bunun daha derin, daha kişisel bir boyutu da var. Birçok insan için yaratıcı iş sadece bir meslek değil. Kimliğin bir parçası. Tasarımcı, yazar ya da sanatçı olmak, sadece yaptıkları değil, hissettikleri bir şey.</p>



<p>Bu da her şeyi daha yoğun hale getiriyor. Eleştiri kişisel hissediliyor. Başarısızlık daha ağır geliyor. İşten uzaklaşmak bile rahatsız edici olabiliyor, sanki kendinden bir parçayı kaybetmek gibi. Tüm bu baskılar: proje bazlı belirsizlik, bitmeyen geri bildirimler, sürekli içerik üretimi, çevrimiçi görünürlük ve kişisel kimlik… bir araya gelerek aşırı çalışmanın normalleştiği bir sistem yaratıyor.</p>



<p>Ama böyle olmamalı.</p>



<p>Yaratıcılık zaman, alan ve enerji ister. Çaba kadar dinlenmeye de ihtiyaç duyar. İnsanlar sürekli yorgun ve bunalmış olduğunda, işin kalitesi de düşer. Yaratıcı sektörler daha iyi fikirler, daha iyi işler ve daha sağlıklı insanlar istiyorsa, bir şeylerin değişmesi gerekir. Bu da adil ücretler, daha net sınırlar, gerçekçi zaman planları ve dinlenmeye saygı duyan bir kültür demektir. Çünkü yaratıcılık sürekli meşgul olmaktan değil, düşünmeye alan bulmaktan doğar.</p>


Why Creative Industries Are Chronically Overworked


<p>Sometimes, a statement item comes from just the need of keeping the dirt at bay. Kate Moss did exactly that with her Hunter boots. Worn through her iconic Glastonbury fits… Through mud, soil, and festival fields, they became part of an image that felt effortless, accidental, and therefore impossible to replicate. Not a statement piece. Yet somehow, the statement. To the point that Hunter even made a pair for her with her name on them, instead of the original logo.</p>



<p>Kate was never just an icon as a model. Her style, the way she uses fashion to express her creativity… that’s what makes her <em>Kate Moss</em>.</p>



<p>It wasn’t about the boots themselves. Because the boots themselves weren’t special. Not in the way fashion defines special. They weren’t designed to be desirable. They were designed to function. Mud, rain, fields. That’s it. And then Kate wears them at Glastonbury, mid-2000s. Mud everywhere. And she’s walking through it like it’s just another pavement. That’s when something shifts. Slowly, Wellington boots turn into a cool-girl festival staple.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2021" height="3000" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/GettyImages-53149978.jpeg" alt="" class="wp-image-72427" style="aspect-ratio:9/16;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1533" height="3000" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/GettyImages-53145483.jpeg" alt="" class="wp-image-72425" style="aspect-ratio:9/16;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="338" height="650" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/b667ce7da0c07103e4ccc22a44cc076a.jpeg" alt="" class="wp-image-72422" style="aspect-ratio:9/16;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p>What’s cool about Kate’s style is exactly that. She is effortless. The epitome of a cool girl. Sometimes messy, sometimes dressed down, but always exciting to the eye. There’s something in the way she dresses that catches you. Not just because she is <em>Kate Moss</em>, but because she never looks like she’s pretending. She’s just herself. Fully. Transparently.</p>



<p>And that’s where her festival fits get their beauty from. She was actually there. To have fun, to listen to music, to be in it. The boots were chosen out of necessity. But on her, they became something else. A statement. Not because she tried to make one, but because she didn’t.</p>



<p>She wasn’t there as the version of Kate Moss the fashion industry constructed. She was there as someone who loves music, chaos, and being in the moment. And that’s what makes it stick.</p>


Kate Moss & Her Hunter Boots


<p><strong>Yetmiş ya da seksen yaşına kadar yaşamak bir zamanlar dolu dolu ve saygın bir hayatın ölçütü sayılırdı. Bugün ise bu sınır neredeyse mütevazı geliyor. Sosyal medya akışlarından podcast’lere, start-up’lardan gündelik sohbetlere kadar her yerde aynı fikir tekrar ediyor: sadece daha uzun yaşamak değil, çok daha uzun ve daha iyi yaşamak. Uzun ömür artık yalnızca tıbbi bir konu olmaktan çıktı, kültürel bir harekete dönüştü. İlk bakışta bu takıntı oldukça rasyonel görünüyor. Tıp, beslenme ve teknolojideki gelişmeler hem yaşam süresini hem de sağlıklı geçirilen yılları uzatmayı giderek daha mümkün kılıyor.</strong></p>



<p>Artık hastalık ortaya çıktıktan sonra müdahale etmekle sınırlı değiliz; biyobelirteçleri takip edebiliyor, uykumuzu optimize edebiliyor, beslenmemizi ince ayarlayabiliyor ve hatta yaşlanmayı yavaşlatmayı hedefleyen ileri düzey tedavileri deneyebiliyoruz. Hayata sağlıklı on yıllar ekleme ihtimali gündeme geldiğinde, ilgilenmemek zor. Ancak bugünkü yoğunluk, bilimin ötesine geçiyor.</p>



<p>Uzun ömür bir tür modern arzuya, neredeyse bir statü göstergesine dönüşmüş durumda. Önceki nesiller servet ya da kariyer prestijinin peşinden koşarken, bugünün kültürü giderek optimizasyonu yüceltiyor: daha iyi alışkanlıklar, daha “temiz” beslenme, daha keskin zihinler, daha uzun yaşamlar. Artık uzun yaşamak yalnızca hayatta kalmakla ilgili değil; disiplin ve bilgiyle mühendisliği yapılabilecek bir başarı gibi sunuluyor.</p>



<p>Bunun daha derin bir psikolojik katmanı da var. Ekonomik, politik ve çevresel olarak belirsiz hissedilen bir dünyada, yaşlanmayı kontrol etme fikri bir tür güven hissi sağlıyor. Etrafımızdaki her şeyi kontrol edemiyorsak, en azından bedenimizi kontrol edebiliriz düşüncesi. Uzun ömür, zamanın bile pazarlık konusu olabileceğine dair bir vaat gibi.</p>



<p>Kültürel olarak bu takıntı, zamanı ve kimliği deneyimleme biçimimizle de bağlantılı. Hayat artık eğitim, kariyer ve emeklilikten oluşan tek bir doğrusal çizgiyi izlemiyor. İnsanlar orta yaşta ve sonrasında bile kendilerini defalarca yeniden inşa ediyor; kariyerlerini, şehirlerini, hatta değerlerini değiştiriyor. Bu bağlamda daha uzun bir yaşam, fazlalıktan çok bir gereklilik gibi görünüyor. Daha fazla yıl, daha fazla ihtimal demek: yeniden başlamak, farklı versiyonlarını keşfetmek, istikrar yerine dönüşümü ödüllendiren bir kültürün parçası olmak.</p>



<p>Aynı zamanda bu takıntı, ölümlülüğe dair ince bir rahatsızlığı da açığa çıkarıyor. Tüm teknolojik ilerlememize rağmen ölüm hâlâ ortadan kaldıramadığımız tek kesinlik. Uzun ömre olan ilginin artışı, bu gerçeği biraz daha uzağa itme ya da en azından etkisini yumuşatma çabası olabilir. “Sağlık süresi” ya da “biyolojik yaş” gibi kavramlar üzerine konuşmak, hayatın sınırlarıyla yüzleşmekten daha güçlendirici hissettiriyor. Ancak uzun ömrü tek bir hedefe dönüştürmenin riski de var. Daha uzun yaşama arzusu her şeyi kapsadığında, şu anda yaşanan hayatın kalitesini gölgede bırakabilir. Sürekli takip etmek, optimize etmek ve gelecekteki sağlık üzerine kaygılanmak, ironik bir şekilde bugünkü iyi oluşu azaltabilir. Gelecekteki benliğini korumakla şu anki benliğini ihmal etmek arasında ince bir çizgi var.</p>



<p>Belki de en sağlıklı yaklaşım ortada bir yerde duruyor. Daha uzun ve daha iyi yaşama isteği doğal, hatta takdire değer. Ama uzun ömür, anlamlı bir hayatın amacı değil, sonucu olmalı. Sonuçta, fazladan 20 yıl, eğer o yıllar deneyimlerin yerine metriklerin peşinde koşarak geçiyorsa, pek bir şey ifade etmez.</p>



<p>En nihayetinde asıl soru, ne kadar uzun yaşayabileceğimiz değil, ne için yaşadığımız. Uzun ömür zaman çizelgesini uzatabilir, ama onu anlamla doldurmaz. O kısım, her zamanki gibi, bize kalır.</p>


 The Longevity Obsession


<p><strong>Bakmak ve görmek iki farklı şey. Görme duyusu her ikisine de bağlı olsa da gerçekten görmek üretimin başladığı yerdir. Sinema ve fotoğraf sanatı, her ikisi de görme üzerine kuruludur. Fakat aynı şekilde işlemezler. Fotoğraf tamamen göze aittir, sinema ise tüm duyulara yayılır. Peki, yaratımın kaynağı aynı kalırken yaratı alanı değiştiğinde ne değişir?</strong></p>



<p>Bu sorunun cevabını kelimelerle anlatmaktansa, ona gözlerinizle tanık olmak daha doğru. Bu da ancak Yorgos Lanthimos’un fotoğrafları üzerinden mümkün. Ve bunu deneyimlemenin, Onassis Stegi’deki yeni sergisinden daha iyi bir yolu var mı?</p>



<p>Sergi, onun sinemasının daha kişisel, neredeyse içe dönük bir uzantısı gibi hissettiriyor. Fotoğraflar film setlerinden doğuyor; mekanların ve inşa edilmiş dünyaların kıyısında çekiliyor. Ama birer belgeleme işlevi görmüyorlar. Arada bir yerde duruyorlar. Kurulan ile aradan sızan arasında. Sinema ile daha içgüdüsel olan arasında.</p>



<p>Onun fikirlerinin, estetiğinin ve vizyonunun en ham hâlini görebiliyorsunuz. Büyük bir prodüksiyon olmadan, yazılmış sahneler oynanmadan, bu Lanthimos’un özüne en yakın hali. Ve siz, buna tanıklık eden bir izleyicisiniz.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow" style="flex-basis:66.66%">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1210" height="910" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Lanthimos_Site_Newsletter_1200x900px-100.width-2560_pxEksvWzlf7tABC6.jpg" alt="" class="wp-image-72390" style="aspect-ratio:4/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow" style="flex-basis:33.33%">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1575" height="1994" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/YorgosLanthimos_Photographs_13_c_Yorgos_Lanth.width-2560_5e1PxEMg6OncwS6L.jpg" alt="" class="wp-image-72394" style="aspect-ratio:2/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p>Fotoğrafla ilk olarak sinema eğitimi sırasında, teknik bir gereklilik olarak tanıştığını söylüyor. Onun için önce sinema vardı. Ama zamanla fotoğraf, başka bir ifade alanına dönüştü. Fotoğraflarının çoğu setlerde, çekimler arasında ortaya çıkıyor. Bu yüzden de tuhaf bir aralıkta konumlanıyorlar: kurgu ile gerçeklik arasında. Bir sahneye dönüşmek üzere olanla, onun hemen dışında var olan arasında.</p>



<p>Fotoğraf kendi başına var olabilir. Bir senaryoya, oyunculara ya da belirli bir mekâna ihtiyaç duymaz. Bir hissi yakalar ve anlatı, görüntü oluştuktan sonra şekillenir. Fotoğrafla nasıl karşılaştığımız da onun anlamını değiştirir. Her gün binlerce görüntünün içinden kayıp gidiyoruz. Aynı fotoğraf, bir kitapta, bir sergide ya da farklı bir dizilim içinde bambaşka anlamlar üretebilir.</p>



<p>Bunu fotoğrafın belirleyici özelliklerinden biri olarak görüyor: zamandan ve sabit bir anlatıdan bağımsız olması. Kontrollü bir yapı içinde ilerleyen sinemanın aksine, fotoğraf açık, akışkan ve yeniden yorumlanabilir kalır. Lanthimos için bu, fotoğrafı özgürleştiren şey.</p>



<p>Bu durum neredeyse ironik. Fotoğraf tek bir duyuyla sınırlı, ama yine de daha geniş hissettiriyor. Belki de tek bir duyuda yoğunlaşmak bu özgürlüğü yaratıyor. Ve bu sergide, yalnızca Lanthimos’un fotoğraflarını görmüyorsunuz. Ne sadece sinemasını. Her ikisinin de özüne daha yakın bir şey görüyorsunuz. Onun görme biçimini.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1942" height="1295" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Yorgos_Lanthimos_Photographs_c_Pinelopi_Geras.width-2560_RdbtuytvnsLs7Mfx.jpg" alt="" class="wp-image-72393"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1942" height="1295" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Yorgos_Lanthimos_Photographs_c_Pinelopi_Geras.width-2560_nzMBeOHsvhzy1NjB.jpg" alt="" class="wp-image-72392"/></figure>
</div>
</div>
</div>
</div>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1942" height="1295" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Yorgos_Lanthimos_Photographs_c_Pinelopi_Geras.width-2560_fi7HS7IJAAz4L1bo.jpg" alt="" class="wp-image-72391"/></figure>
</div>
</div>



<p><em>Yorgos Lanthimos: Photographs</em> sergisi, Atina’daki Onassis Stegi’de 17 Mayıs’a kadar ziyarete açık.</p>


compressed senses, expanded meanings


<p><strong>Bağımsız sinemanın son yıllardaki en güçlü kalesi a24&#8217;ün son yapımı &#8220;The Drama&#8221; klasik bir ilişki hikayesinden öteye geçerek, aşkın performatif anlatımına keskin ve güncel bir yorum getiriyor. Başrollerinde Zendaya ve Robert Pattinson gibi iki güçlü isim yer alırken, filmin asıl dikkat çekici tarafı bu yıldızların nasıl “çözülmeye” zorlandığı.</strong></p>



<p>Filmin yönetmeni Kristoffer Borgli, daha önce Sick of Myself ile modern narsisizmi ve görünür olma arzusunu kara mizahla ele almıştı. “The Drama”da ise ton daha ciddi, ama bakış açısı aynı derecede acımasız. Borgli’nin sinemasında karakterler kendilerini kandırır ve en trajik olanı, bunun farkında olmamalarıdır. Bu filmde de düğün arifesindeki çift, aslında birbirlerine değil, kendi yarattıkları ilişki fikrine aşıktır. Yönetmen, bu yanılsamayı yavaş yavaş sökerek izleyiciyi rahatsız edici bir yüzleşmeye sürüklüyor.</p>



<p>“The Drama”nın kırılma noktası: çiftin düğün provasındaki keyifli bir akşamı <strong>“Hayatında şimdiye kadar yaptığın en kötü şey neydi?” </strong>sorusu ile sırların ortadan kalktığı bir double date&#8217;e dönüştürmek isterken bu soru kısa sürede kontrolsüz bir hesaplaşmayı beraberinde getirir.</p>



<p>Soru masum görünse de ilişkinin sınırlarını test eder, bu sorunun ardından gelişen peşi sıra olaylarla hafızalara kazınan şu replik filmin tüm düğümlerini çözer; “Biz hiç gerçek miydik, yoksa sadece iyi görünüyorduk?”</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1307" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Will-you-be-attending-Kindly-RSVP-at-charlieandemmaforever.com-and-tag-your-1-2.jpg" alt="" class="wp-image-72381"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1307" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Will-you-be-attending-Kindly-RSVP-at-charlieandemmaforever.com-and-tag-your-1.jpg" alt="" class="wp-image-72383"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1307" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Will-you-be-attending-Kindly-RSVP-at-charlieandemmaforever.com-and-tag-your-1-1.jpg" alt="" class="wp-image-72382"/></figure>
</div>
</div>



<p>İlişkinin gerçekliğinden çok devam etme fikrine tutunmuş olan çiftimiz, düğünün iptal edilmesi değil, aksine gerçekleşmesi kararıyla; iki insanın, çökmekte olan bir ilişkiyi son kez “rol yaparak” ayakta tutma çabasını harika bir oyunculukla sahnelerler. Borgli ise tam olarak burada klasik dramatik beklentiyi ters yüz ederek; mutlu son değil, boş bir ritüeli kusursuzca sunar.</p>



<p>“The Drama”, izleyicisine kolay cevaplar sunmasa da en temel soruyu soruyor<strong>: “Bir ilişkiyi ayakta tutan şey sevgi mi, yoksa o ilişkiye inanma ihtiyacı mı?”</strong> Kristoffer Borgli’nin soğukkanlı yönetimi ve Zendaya &#8211; Pattinson ikilisinin kontrollü performanslarıyla film, uzun süre zihinlerde kalıyor. Bu bir aşk hikayesi değil. Bu, aşkın nasıl oynandığına dair bir hikaye. </p>



<p>Ve eğer sen de hala aşkın performansına tutunan umutsuz bir romantiksen, bu playlist senin için.</p>



<figure class="wp-block-embed is-type-rich is-provider-spotify wp-block-embed-spotify wp-embed-aspect-21-9 wp-has-aspect-ratio"><div class="wp-block-embed__wrapper">
<iframe title="Spotify Embed: The Drama" style="border-radius: 12px" width="100%" height="352" frameborder="0" allowfullscreen allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; fullscreen; picture-in-picture" loading="lazy" src="https://open.spotify.com/embed/playlist/5s6RPABnVgpYcGZ1vAAJdX?si=0cnKK7iuQVu5_bfK3RKt0g&amp;utm_source=oembed"></iframe>
</div></figure>


Fragility of Modern Relationships: The Drama


<h2 class="wp-block-heading">Bulanıklık, net bir görüntüden daha güzel olabilir. Neyle karşılaşacağınızı bilmeden bir duruma girip, yol boyunca sürprizler bulmak, onun deyimiyle. Ve, aynı fikirdeyim. Siyah ile beyaz arasında, imgeler ve sezgiler üzerine bir araya geliyoruz. Bir iddia ve bir itiraf. İçtenlik ve ihtişam. <strong>Birlikte var olamayacak iki uç, yine de iç içe… şiddetle, güzellikle. </strong></h2>



<p><strong>Hepsinin kaynağı sürtüşme. Kaydırıyor, tüketiyor, arşivliyoruz. Tümü aynı gri. Bu tekdüzeliği reddedenler için; günlük bir doz Kertin Vasser. Bir kez kendini açtığında, hamlığını, küstah özgüvenini, tanıdık aşırılığını hissetmemek mümkün değil. <em>“Dönüm noktam, başkalarının ‘iyi fotoğraf’ anlayışını taklit etmek zorunda olmadığımı fark ettiğim andı. Çıkarılacak ders basit, kendi gözün için özür dilemeyi bırak. Dağınıklığa güvendiğimde, flaşa, o tuhaflığa alan açtığımda hepsi stile dönüştü,” </em>diyor. Kısaca şöyle: Sanatınla barışmak, önce kendinle barışmaktan geçiyor. Ama dürüst olalım, başka ne beklenebilirdi ki?</strong></p>



<p><strong>YANKI Senin için <em>ikigai</em> nedir?</strong></p>



<p><strong>KERTIN</strong></p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/DSF9812-1-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72363"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>YANKI Konfor alanları hakkında ne düşünüyorsun?</strong></p>



<p><strong>KERTIN</strong></p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/balenciaga30834-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72364"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>YANKI Sanatçının en büyük korkusu nedir?</strong></p>



<p><strong>KERTIN</strong></p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/brooke9287-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72366"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>YANKI Sınırları zorlamak senin gerçekliğinde nasıl şekil buluyor?</strong></p>



<p><strong>KERTIN</strong></p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/chess0693fix-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72367"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>YANKI Yaratıcılık senin için ne anlama geliyor?</strong></p>



<p><strong>KERTIN</strong></p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/C5A0663-Edit-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72361"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>YANKI Rüyanın bir kamerası olsaydı neyi görürdü?</strong></p>



<p><strong>KERTIN</strong></p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/DSF4547-1-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72362"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>YANKI İzleyicilerinin neyi unutmasını istiyorsun?</strong></p>



<p><strong>KERTIN</strong></p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/blue30466-2-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72365"/></figure>
</div>
</div>



<p class="has-text-align-right"><strong>Photography by </strong>Kertin Vasser</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Words by</strong> Yankı Tan</p>


Violently, Beautifully.


<p id="block-ae3f0ad7-ab48-4e95-abc1-ae04f874820b"><strong>Pat McGrath sadece bir makyaj sanatçısı değil; o bir anın ve akımın kendisi. Eğer moda bir fantezi ise, Pat McGrath onu gerçeğe boyayan kişidir. Otuz yılı aşkın süredir, kulislerin gölgelerinden, küresel bir akıma dönüşen güzelliğin görsel dilini şekillendiriyor; geçici podyum görünümlerini kültürel tarihe çeviriyor.&nbsp;</strong></p>



<p id="block-355c27d5-7497-4407-bb41-5a345847b851">McGrath’i anlamak, gücü anlamaktır. McGrath Birleşik Krallık’ta doğdu ve geleneksel eğitimden çok sezgileriyle yetişti; modaya bir takipçi olarak değil, değiştirici olarak girdi. Kurallar yoktu; bu yüzden kendi kurallarını yazdı. “Glass skin” ve “editorial glam” gibi kavramları moda olmadan çok önce, Prada, Versace, Louis Vuitton ve Givenchy kulislerinde, makyajdan çok sanat enstalasyonlarını andıran görünümler yaratıyordu.</p>



<p>Efsanevi iş birliklerine sahip, özellikle de John Galliano ile birlikte yeni bir dünya kurdu. En son Paris’teki Maison Margiela Artisanal defilesinde modeller, şaşırtıcı derecede yansıtıcı “cam/porselen” cilt görünümüyle ön plana çıktı. O kadar gerçeküstü bir görünüm ki interneti kasıp kavurdu, binlerce yoruma ilham verdi ve sektöre gerçek sanatın neye benzediğini hatırlattı. Ama bu McGrath için yeni değildi. Christian Dior dönemine dönelim: 90’larda kristalle kaplı dudaklar, metalik kirpikler, kâğıt kaşlar, özürsüz maksimalizm&#8230; Her defile sadece bir güzellik sunumu değil, bir gösteriydi.</p>



<p></p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1500" height="1071" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/zendayametgala-757ed116935b4fb0853ed03ca8b332df.png" alt="" class="wp-image-72144"/></figure>
</div>
</div>



<p>Pat McGrath’in fırçası zamanımızın en etkili kadınlarına değdi: Naomi Campbell, Kate Moss, Rihanna, Madonna, Zendaya… Sadece müşteri değil, imge yaratımında ortak oldular. Birlikte güzellik standartlarının dışına çıkıp, bilinenleri söküp, yeniden inşa ettiler. Her çekim, her kapak, her kampanya güzelliğin ne olabileceğine dair bir referans noktası haline geldi.</p>



<p>McGrath’i gerçekten ikonik yapan şey yalnızca estetiği değil, etkisidir. Amerika Moda Tasarımcıları Konseyi’nden en yüksek onuru alan ilk makyaj sanatçısıdır. Time tarafından dünyanın en etkili insanlarından biri seçilmiştir. II. Elizabeth tarafından “Dame” unvanıyla ödüllendirilen ve tarihte bu ünvanı alan ilk makyaj sanatçısı olmuştur. Ve hâlâ evriliyor. Pat McGrath Labs ile kulis büyüsünü taşıyan ürünlere dönüştürüyor. Cam gibi parlayan ciltler, başka dünyalara aitmiş gibi pigmentler, gerçekliği bulanıklaştıran bitişler sunuyor.</p>



<p id="block-ca97176f-a41e-4516-8aec-9c3996873f72">Onun mirası trendler değil, dönüşüm. Makyaj değil, mitoloji. Yarattığı her görünüm sadece bir anı yakalamaz; bir çağı tanımlar. “Sonra ne olacak?” diye takıntılı düşünen dünyada, Pat McGrath her zaman önce geldi ve hâlâ bir adım önde.</p>



<p></p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1281" height="320" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/PAT.png" alt="" class="wp-image-72141"/></figure>
</div>
</div>


The Legacy of Pat McGrath


<p><strong>Buffalo &#8217;66’nın neredeyse rahatsız edici derecede mahrem bir yanı bulunuyor; sanki bir hikâye anlatmaktan çok hikayeyi açığa çıkarmaya çalışıyor gibi duruyor. Ama bu, alışıldık anlamda bir anlatı çözülmesi değil; daha çok bir insanın kendini istemeden; jestlerle, tekrarlarla, takıntılarla ele vermesi gibi işliyor. Yazarlığını, yönetmenliğini, müziklerini üstlenen ve başrolünde yer alan Vincent Gallo ile film, uzun metrajdan ziyade parçalar hâlinde bir araya gelmiş bir otoportre gibi hissettiriyor, kontrol ile kırılganlık arasında gidip geliyor.</strong></p>



<p>Kurgu o kadar alışılmadık ilerliyor ki neredeyse absürt hissettiriyor. Hapisten yeni çıkan Billy Brown, genç bir kadını kaçırıyor ve ailesini etkilemek için onu karısı gibi davranmaya zorluyor. Bu tür bir başlangıç ya kara mizaha ya da psikolojik korkuya işaret ediyor gibi görünse de film daha tuhaf bir yere savruluyor ve ikisine de tam olarak bağlanmıyor. Gallo’nun karşısında Christina Ricci’nin canlandırdığı Layla, tam olarak anlaşılmadığı için filmin duygusal merkezine dönüşüyor. Motivasyonları belirsiz kalıyor, bağlılığı açıklanmıyor ve varlığı filmin dengesiz duygusal yapısına bir sakinlik getiriyor. Başlangıçta manipülasyonla kurulan ilişki zamanla kırılgan bir şefkate dönüşüyor, ancak kökenindeki rahatsız edici durum hissi hiçbir zaman tamamen ortadan kalkmıyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="551" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/59-172-1.jpg" alt="" class="wp-image-72324"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="551" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/44-194.jpg" alt="" class="wp-image-72326"/></figure>
</div>
</div>



<p>Filmin görsel dili son derece kontrollü ilerliyor ve Gallo’nun ressam geçmişi bunu açıkça hissettiriyor. Zor bir format olan 35mm reversal stokla çekilen görüntüler kendine has bir parlaklık taşıyor; renkler yoğunlaşıyor ama aynı zamanda kırılgan duruyor. Kadrajlar katı ve çoğu zaman simetrik kuruluyor, kamera ellerde, yüzlerde ve dokularda ısrarla oyalanıyor. Bu huzursuzluk oyunculuklara da yansıyor. Gallo geleneksel anlamda “oynamıyor”, bunun yerine kendisinin hem abartılmış hem de sadeleştirilmiş bir versiyonunu ortaya koyuyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="551" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/29-196.jpg" alt="" class="wp-image-72323"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="551" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/43-194-1.jpg" alt="" class="wp-image-72330"/></figure>
</div>
</div>



<p>Gallo’nun Billy’si gergin, değişken ve çoğu zaman itici davranıyor, ama performansın altında bir samimiyet hissi dolaşıyor ve bu da karakteri daha karmaşık hâle getiriyor. Buna karşılık Ricci, neredeyse gerçeküstü bir yumuşaklık taşıyor. Layla, Billy’nin sertliğini direnç göstermeden kabulleniyor ve sunduğu şefkat, kazanılmış olmaktan çok sanki iradeyle var edilmiş gibi duruyor. Filmin en akılda kalan anları ise gelişimden çok kesinti olarak ortaya çıkıyor. Ben Gazzara’nın “Fools Rush In” eşliğinde yaptığı ‘’lip-sync’’ performansı anlatıyı tamamen durduruyor ve o an bir duygusal kesinti gibi işlerken anlamını ancak sonradan kazanıyor. Benzer şekilde, ‘’Moonchild’’ eşliğinde geçen ikonik bowling sahnesi filme beklenmedik ama tuhaf bir şekilde gerekli hissettiren müzikal bir boyut katıyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="551" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/11-196.jpg" alt="" class="wp-image-72328"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="551" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/12-196.jpg" alt="" class="wp-image-72325"/></figure>
</div>
</div>



<p>Filmin estetik detayları da bu kurulmuş mahremiyet hissini güçlendiriyor. Layla’nın görünümü; pastel tonlardaki kıyafetleri, yumuşak dokular ve o belirgin mavi simli göz makyajı, Billy’nin sertliğiyle keskin bir karşıtlık kuran stilize bir masumiyet yaratıyor. Bu görünüm zamanla ikonik hâle geliyor; doğal hissettirdiği için değil, bilinçli bir tercih gibi durduğu için, sanki her görsel unsur yüzey üzerinden anlam üretmeye çalışıyor.</p>



<p>Filmin temel gerilimi, kendi kendisiyle kurduğu ilişkide ortaya çıkıyor. Gallo’nun hem kendini açığa çıkardığı hem de sakladığı hissi sürekli varlığını koruyor; stilizasyonu, ortaya koyduğu kırılganlığı gizlemek için kullanıyor gibi görünüyor. Yine de film varlığını sürdürmeye devam ediyor. Bunu çelişkilerini çözerek değil, onları koruyarak yapıyor. Filmin kendini tam olarak açıklamaması ve bir ölçüde gizemli kalmayı seçmesi onu ilgi çekici kılıyor. Geriye ise yalnızlık, arzu ve kırılgan bir bağ kurma ihtimalinin izlerini taşıyan bir duygusal tortu kalıyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1650" height="1080" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/1Çalişma-Yüzeyi-1-4.png" alt="" class="wp-image-72342"/></figure>
</div>
</div>



<p>Filmin o sessiz gerilimi ve huzursuz şefkati aklında kalıyorsa, bu hissin bitmesi gerekmiyor. Bu çalma listesi o atmosferi devam ettiriyor ve seni biraz daha o tuhaf, mahrem dünyanın içinde tutuyor — oynat’a bas.</p>



<figure class="wp-block-embed is-type-rich is-provider-spotify wp-block-embed-spotify wp-embed-aspect-21-9 wp-has-aspect-ratio"><div class="wp-block-embed__wrapper">
<iframe title="Spotify Embed: Buffalo 66&amp;apos;" style="border-radius: 12px" width="100%" height="352" frameborder="0" allowfullscreen allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; fullscreen; picture-in-picture" loading="lazy" src="https://open.spotify.com/embed/playlist/5w7iuaEOspxFwCBNuHHW24?si=yynzK64UQW6QhlpePN6Gdg&amp;utm_source=oembed"></iframe>
</div></figure>


Some Strange Intimacy, Buffalo ’66


<p><strong>Bazen stil sahibi olmak, birsürü değişik parçayla sonsuz kombinler yapabiliyor olmak değildir. Kontrol edebilmekle, basit ama zamansız parçaları farklı şekillerle bütünselleştirmekle ilgilidir. Sürekli bir şeyler aldırmaya, dolabına bir şeyler eklemeyi isteyen bir dünyada, daha azını seçmek başlı başına bir karar&#8230; Carolyn Bessette-Kennedy imajını bu fikir üzerine kurmuştu. Gardırobu sade ama kendi içinde var olabilen ve aralarında sessiz bir bütünlük oluşturabilen parçalarla doluydu. O kusursuz sessizliğin içinden bazı parçaları sürekli bir şekilde giyiyordu. Tekrar ediyor, içinde yaşıyor, ve bu ürünler yalnız imajının değil hayatının bir parçasına dönüşüyordu. Belki de stilinin özü tam olarak buradan geliyordu. Kökü kısıtlılığındaydı. Asla fazla uçlarda değil; sessiz, sade, kendinden emin hatta bazen de mesafeli.</strong></p>



<p>Stilde sadeliğin öne çıkan bir tarafı var. Carolyn Bessette’in tarzının bugün “Pinterest girl” olarak adlandırdığımız estetiğin ilk blueprint’lerinden biri olduğunu söylemek yanlış olmaz. Çünkü bazen öne çıkan şey sadeliğin ta kendisi&#8230;</p>



<p>Giyimde tekrar, kolaya kaçmak demek değildir. Ve bazen farklı kombinlerde tekrar eden o basit parça, bir stilin temel taşı haline gelir. Carolyn için Selima Optique “Aldo” güneş gözlükleri tam olarak da buydu.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="800" height="1000" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/7fcaca4836ca5b15e957e8c88423a944.jpg" alt="" class="wp-image-72287" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="980" height="1390" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/3338686feaef5d3c9847561d4427f794.jpg" alt="" class="wp-image-72288" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1497" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/49419429e53d53be1cdceebd60476ba3.jpg" alt="" class="wp-image-72290" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p>Görünümleri tekrar ediyordu. Aynı parçalar, yeniden kuruluyor, yeniden bir araya geliyor, ama asla aynı hissettirmiyordu. Çünkü tekrar, doğru yapıldığında kimliğe dönüşür. Aldo güneş gözlükleri de bunun bir parçasıydı. Küçük, oval, ilk bakışta neredeyse fark edilmeyecek kadar sade. Onları defalarca taktı, ta ki yüzünden ayrı düşünülemez hale gelene kadar. Bir statement olarak değil, bir alışkanlık olarak.</p>



<p>Bazen stili fazla subjektif düşünüyoruz: Stil sadece dış görünüşle birleştirilemez. Mesele sadece iyi parçalara sahip olmak ya da onları iyi kombinlemek değil. Mesele sahip olduğun parçalara bağlanabilmek, tekrar edebilmek. Düşünmeden geri dönebilmek onlara&#8230; Ta ki o parçalar senin hayatını ve kişiliğini yansıtana dek. Carolyn, o gözlüklerin sessiz sürekliliğiyle gösterdi bize. Ve zamanla, bu alışkanlık statement’a dönüştü.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="640" height="960" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/3db4b29aa8f03059459a44886a063555.jpg" alt="" class="wp-image-72291" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="775" height="1036" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/1c48093d0f31f11551968368e95a0655-1.jpg" alt="" class="wp-image-72294" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1898" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/614c2f0c6633be96e3dec8df65021355.jpg" alt="" class="wp-image-72295" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong><br></strong>Onun stili çeşitlilikten gelmiyordu. Kısıtlayabilmek, tekrar edebilmek ve sadeleştirmekle ilgiliydi. Mesafeli, şık, zamansız. Temiz çizgiler, nötr tonlar, net terzilik. Beyaz bir gömlek, siyah bir pantolon, jean, uzun bir palto. Saçlar dağınık ama her zaman olması gerektiği gibi. Fazla hiçbir şey yok, rastlantı yok. O birilerini etkilemek için giyinmiyordu. Var olmak için giyiniyor ve tam da bu yüzden milyonları stiliyle etkiliyordu. Giyimdeki sadeliği aynı zamanda dönemin Calvin Klein yaklaşımını da yansıtıyordu.</p>



<p>O dönemde Calvin Klein “styling” ile ilgili değildi. Styling’i ortadan kaldırmakla ilgiliydi. Sırf katman olsun diye katman yok. Dikkat çekmek için bağıran aksesuarlar yok. “Buradayım” diyen parçalar yok. Sade. Dingin. Bastırılmış. Özellikle CK çalışanlarına daha az giymeyi öneriyordu. Fazlalıksız. Ve bu, markanın önemli bir parçası olan Carolyn üzerinden de açıkça görülüyordu. Bu felsefeyi kendine adapte etmişti. Ya da belki de içinde o sadelik felsefesi olduğu için bu kadar kolaydı Calvin Klein&#8217;ın bir parçası olabilmek&#8230;</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="685" height="907" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/d0eb300dae3020f6a6b39812db5183ac-1.jpg" alt="" class="wp-image-72292" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="736" height="797" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/fea36a0ee34659e1b478f93a79a72e1c-1.jpg" alt="" class="wp-image-72293" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p>Ve Aldo güneş gözlükleri, kombinleri değişse bile aynı sadelikte yüzünde yerini buluyordu. Belki de o gözlüklere sahip olması ve tekrar tekrar kullanması hiçbir zaman bilinçli bir tercih değildi. Daha çok bir bağlanma gibiydi. Belki formu ona bir şekilde hitap ediyordu, onu dengeliyordu. Ya da sadece yüzündeki duruşunu seviyordu. Carolyn’in seçimlerinin olayı da buydu zaten. Parçaların bilinçli mi seçildiğini, yoksa sadece içgüdü mü olduğunu asla tam olarak bilemezdiniz.</p>



<p>Hiçbir şey bağırmıyordu ama her şey kalıyordu. Gözlükler odak noktası değildi. Sadece oradaydılar, işlerini yapıyorlardı. Fonksiyonel, tutarlı, neredeyse kayıtsız. Ve tam da bu yüzden ikonik hale geldiler. Eğer kendinden emin biriysen görünür olmaya çalışmadığında bile, insanlar seni fark eder.</p>


Carolyn Bessette Kennedy & Her “Aldo” Sunglasses


<p><strong>Paris’in çağdaş sanat sahnesinde dikkat çeken sergilerden biri olan </strong><strong><em>Clair-Obscur</em></strong><strong>, ışık ve gölge arasındaki gerilimi merkezine alan etkileyici bir küratöryel anlatı sunuyor.&nbsp;</strong></p>



<p><strong>Bourse de Commerce’te yer alan sergi, tarihi mimariyle çağdaş sanatın güçlü bir karşılaşmasını izleyiciye deneyimletiyor. Işık ve gölge arasındaki ilişkiyi odağına alan sergi, Bourse de Commerce’in kubbeli yapısı ve dairesel planını merkeze alıyor. Işığın mekâna düşüşü, eserlerle birlikte değişerek ziyaretçiye sürekli dönüşen bir deneyim sunuyor. Bu yönüyle sergi, yalnızca izlenen değil, içinde dolaşılan bir sahneye dönüşüyor.</strong></p>



<p>“Clair-obscur”, sanat tarihinde ışık ve karanlık arasındaki dramatik kontrastı ifade eden bir kavram. Bu sergi ise kavramı yalnızca estetik bir teknik olarak değil, aynı zamanda duygusal ve düşünsel bir alan olarak ele alıyor. Eserler, görünür ile gizli, aydınlık ile karanlık arasındaki sınırları sorguluyor. Sergi, Emma Lavigne’in küratörlüğünde şekilleniyor. Lavigne, ışık ve karanlık arasındaki ilişkiyi yalnızca görsel bir kontrast olarak değil; bilinç ile bilinçdışı, görünür ile saklı olan arasındaki bir geçiş alanı olarak ele alıyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1199" height="1600" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/WhatsApp-Image-2026-03-30-at-11.52.19-10.jpeg" alt="" class="wp-image-72306"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1600" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/WhatsApp-Image-2026-03-30-at-11.52.18-1.jpeg" alt="" class="wp-image-72305"/></figure>
</div>
</div>



<p>Sergide yer alan işler; video, enstalasyon, resim ve heykel gibi farklı disiplinleri bir araya getiriyor. Ortak noktaları ise izleyiciyi yalnızca görsel olarak değil, duygusal olarak da etkilemeleri. Işık kimi zaman umut, kimi zaman kırılganlık; gölge ise belirsizlik ya da içsel derinlik olarak karşımıza çıkıyor. Pinault Collection kapsamındaki eserlerden bir seçki sunan sergi, koleksiyonun kavramsal çeşitliliğini gözler önüne seriyor. Küratöryel yaklaşım, farklı sanatçıların işlerini tek bir tema etrafında birleştirirken, her bir eserin kendi özgün sesini korumasına da olanak tanıyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1600" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/WhatsApp-Image-2026-03-30-at-11.52.19-1.jpeg" alt="" class="wp-image-72308"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1600" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/WhatsApp-Image-2026-03-30-at-11.52.19-4.jpeg" alt="" class="wp-image-72309"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1199" height="1600" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/WhatsApp-Image-2026-03-30-at-11.52.18-2.jpeg" alt="" class="wp-image-72307"/></figure>
</div>
</div>



<p>Doğa, teknoloji ve bilinç arasındaki sınırları bulanıklaştıran işleriyle izleyiciyi kontrol edilemeyen ve sürekli dönüşen bir gerçeklikle karşı karşıya bırakan Pierre Huyghe için ışık, yaşayan bir organizma gibi. Mekânı bir sahneye dönüştüren Philippe Parreno, ışığı zamanla birlikte akan bir unsur olarak kullanıyor. Sergi alanı, onun işleriyle adeta ritmik bir koreografi kazanıyor. </p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1600" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/WhatsApp-Image-2026-03-30-at-11.52.19-7.jpeg" alt="" class="wp-image-72312"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1600" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/WhatsApp-Image-2026-03-30-at-11.52.19-6.jpeg" alt="" class="wp-image-72311"/></figure>
</div>
</div>



<p>Malzemenin geçiciliği ve dönüşümü üzerine çalışan Urs Fischer ise ışık ve gölgeyi fiziksel çürüme ve yok oluş temalarıyla ilişkilendiriyor.<em>Clair-Obscur</em>, ışık ve gölgeyi yalnızca görsel bir araç olarak değil, düşünsel bir metafor olarak ele alan güçlü bir sergi. Sanatçıların çok katmanlı üretimleri sayesinde izleyiciye hem fiziksel hem de zihinsel bir deneyim sunuyor. Görmek ile algılamak arasındaki farkı yeniden düşünmeye davet ediyor.</p>


More Than What’s Seen: Clair-Obscur


<h2 class="wp-block-heading"><br><strong>Cesaret bazen büyük cümleler değil, içten içe alınmış küçük bir karar: “Yine de yapacağım.” diyebilmek. Bora Akkaş’ın kariyerine şahit olmak, tam da bu duygularla yola devam etmek demek. Stand-up sahnesine hiçbir kılavuz olmadan çıkmak, sahnede tek başına durmak… Hepsi aynı yerden besleniyor: merakla, pervasızlıkla. Yaratıcılığı “var etmenin” değil, kendi doğrularını söylemenin biçimi olarak görüyor Bora. Onun samimiyeti, her ilişkisinin zaman çizelgesine sirayet ediyor; tıpkı bizde olduğu gibi. Yaratıcılık bir yolculuksa, Bora bana her zaman yalnız olmadığımızı hissettirdi. Yaratıcılık cesaret ise Bora, bunu herkes sustuğunda sadece “buradayım” diyecek kadar sade bir yerden ele alıyor.</strong></h2>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Kendi yaratıcı yolculuğunda “cesur” olmak senin için ne ifade ediyor?</strong></p>



<p>BORA Kendi belirlediğim zamanda, insanların yargılamasından ya da fikirlerinin beni incitmesinden korkmadan üretmek.</p>



<p><strong>DUYGU Kuralsız ve özürsüz bir şekilde bir şey yarattığın, hafızanda yer eden bir anı paylaşır mısın?</strong></p>



<p>BORA 2022’de çok sevdiğim dostlarımla birlikte stand-up yapmaya başladık. Birçok stand-up gösterisi izledim, hep çok sevdim ama nasıl yapılır, nasıl yazılır, hatta yazılır mı — hiçbir fikrim yoktu. Kendi kendime 15 dakikalık bir set yazdım. O dönem yanımda olan herkese anlattım neredeyse. Tamamen kendi hayatımı, mesleğimi ve gözlemlediğim bazı insan davranışlarını anlattığım, tatlı bir set oldu. <em>Ek-İş</em> adında, 4-5 kişinin sahneye çıktığı bir gösteriydi ve iki yıl boyunca devam ettik. Geliştirmeyi ve yeniden sahneye taşımayı çok istiyorum. Sanırım bu, kuralsız ve özürsüz bir şekilde yarattığım, hala yeni şeyler ekleyerek büyüttüğüm bir şey oldu.</p>



<p><strong>DUYGU Korku — ya da onun yokluğu — kendini ifade etme biçimini nasıl şekillendirdi?</strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">BORA Toplumsal korkular, kimi zaman sonrasında bana kötü hissettiren otosansürler uygulamama neden oldu. İfade özgürlüğünün ve özgünlüğünün elinden alınması — ve bunu kendi kendine yaptığını fark etmek — kadar üzücü bir şey olamaz. Ama bütün korkular için aynı şeyi düşünmüyorum: İlkel korkular gerçektir. İyi ki varlar.</p>



<div class="wp-block-columns wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/B_1272-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72269" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/B_1293-2-copy-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72266" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/><figcaption class="wp-element-caption">Bora wears a checkered shirt, pants, jacket, boots by Prada and a tie by Network.</figcaption></figure>
</div>
</div>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Sanatın için aldığın ve riskli gelen ama sonunda senin sesini tanımlayan bir karar?</strong></p>



<p>BORA Tek kişilik bir oyunda oynamaktı sanırım. Sahnede yalnız olmak benim için gerçekten tedirgin edici bir fikirdi. Bu sene beşinci sezonuna girdik ve oyun çok sevildi. İyi ki cesaret etmişim, iyi ki cesaretlendirilmişim.</p>



<p><strong>DUYGU Eğer yaratıcı işlerin dünyaya tek bir “Brave Monolog” sunabilseydi, ne söylerdi?&nbsp;</strong></p>



<p>BORA Oyuncu olarak ilgilendiğim, canlandırdığım her duyguyu, her karakteri, her öyküyü hakkını vererek temsil etmek. Doğal olarak yaratımlarım adına belki tek bir monolog sunamam ama tercihlerim ilham olabilir. Umarım.</p>



<p><strong>DUYGU Dünya sessiz olduğunda, cesaretin bize ne söylüyor?&nbsp;</strong></p>



<p>BORA “Buradayım,” diyor.</p>



<p><strong>DUYGU Bilinmezliğin eşiğinde durduğunda seni ileriye doğru iten şey nedir?</strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">BORA Pervasızlığım ve merak.</p>



<div class="wp-block-columns wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2160" height="2700" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/BORA_WEB_LAYOUT.jpg" alt="" class="wp-image-72270" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/B_1247-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72267" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<blockquote class="wp-block-quote wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
<p id="block-29cc0648-b3fd-42fd-9666-bde710ff3716"><em><em><span class="font-snell"><em><em><em>“<em>Toplumsal korkular, kimi zaman sonrasında bana kötü hissettiren otosansürler uygulamama neden oldu. İfade özgürlüğünün ve özgünlüğünün elinden alınması, ve bunu kendi kendine yaptığını fark etmek kadar üzücü bir şey olamaz. Ama bütün korkular için aynı şeyi düşünmüyorum: İlkel korkular gerçektir. İyi ki varlar.</em>&#8220;</em></em></em></span></em></em></p>



<p id="block-29cc0648-b3fd-42fd-9666-bde710ff3716">-Bora Akkaş</p>
</blockquote>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Sınırları zorlamak senin gerçekliğinde nasıl şekil buluyor?</strong></p>



<p>BORA Kibarlıkla. İyi bir insan olmayı bırakmadan.</p>



<p><strong>DUYGU Yaratıcılık senin için ne anlama geliyor?</strong></p>



<p>BORA Söylemenin en iyi yolu.</p>



<p><strong>DUYGU Hayata karşı cesur olduğunu düşünüyor musun?</strong></p>



<p>BORA Her zaman değil ama genellikle. Baba olduğum gün, işler biraz değişti.</p>



<p><strong>DUYGU Herkes kendine biraz sert davrandığı bir dönemden geçer. Sen ne zaman ve nasıl kendinden ve kararlarından özür dilemeyi bıraktın?</strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">BORA Değiştiremediğim şeyler için üzülmeyi 18-19 yaşlarımda bıraktım. Geçmişi değiştiremem, sadece kendimin en iyi versiyonunu arayabilirim. Bunu fark ettiğinizde, kendinizi yargılamayı bırakıyorsunuz.&nbsp;</p>



<figure class="wp-block-embed is-type-video is-provider-youtube wp-block-embed-youtube wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><div class="wp-block-embed__wrapper">
<iframe loading="lazy" title="Brave Monologues | Bora Akkaş | Based Istanbul 10th Anniversary Issue" width="422" height="750" src="https://www.youtube.com/embed/Pn5bKi1rQFk?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>
</div></figure>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">FROM BASED ISTANBUL N45 10TH ANNIVERSARY ISSUE: BRAVE MONOLOGUES</p>



<p><a href="https://shop.basedistanbul.com">Buy your copy now!</a></p>



<p class="has-text-align-right"><em><em><span class="font-snell">Cover Guest</span></em></em> Bora Akkaş<br><em><em><em><span class="font-snell">Creative Direction &amp; Words by</span></em></em> </em>Duygu Bengi<br><em><em><em><span class="font-snell">Photography by</span></em></em></em> Abdullah Yazıc<br><em><em><span class="font-snell">Styled by</span></em></em> Emre Köklüçınar<br><em><em><em><span class="font-snell">Head of Talent Hair and Makeup</span> </em></em></em> Önder Tiryaki<br><em><em><span class="font-snell">Creative Group Head </span></em></em> Yağız Yeşilkaya<br><em><span class="font-snell">Producer</span> </em>Tunga Yankı Tan<br><em><span class="font-snell">Creative Production by</span></em> BI Creative<br><em><em><em><em><em><span class="font-snell">Special Thanks to</span></em></em></em></em></em>&nbsp;Cansu Sıtacı<br><em><em><span class="font-snell">Creative Team</span></em> </em>Duru Ustaoğlu, Kerem Acar<br><em><em><span class="font-snell">Hair Team</span></em>&nbsp;</em>Batuhan Sancar, Enes Sakızcı, Mustafa Akgül<br><em><em><span class="font-snell">Make-Up Team</span></em>&nbsp;</em>Doğukan Tuncer, Esra Poyraz, Hazar Baştürk<br><em><em><span class="font-snell"><em>Gaffer</em></span></em></em> Onur Karaca<br><em><span class="font-snell"><em>Photography Assistants</em></span></em> Hakan Diner, Hamza Kazım Ese<em>n</em><br><em><span class="font-snell"><em>Styling Assistants</em></span></em> Elif Akpunar, Şimal Özyiğit<br><em><em><span class="font-snell"><em>Editorial Brews by</em></span></em></em>&nbsp;Starbucks Türkiye<br><em><em><em><em><em><span class="font-snell">Bites by</span></em></em></em></em> </em>Focamia</p>


Brave Monologues w/ Bora Akkaş


<p><strong>2026 ilkbaharında, Grand Palais kapılarını dikkat çekici bir sergiye açıyor: “Matisse 1941–1954.” Sanatçının erken dönemindeki Fovist parlaklığı yeniden ele almak yerine açılan sergi, Henri Matisse’in yaşamının son bölümüne odaklanıyor; aynı zamanda sanatçının kendi ifadesiyle “ikinci hayatım” olarak tanımladığı bu dönem, daha radikal bir perspektifle ele alınıyor.</strong></p>



<p>1941 yılında geçirdiği büyük bir ameliyattan sağ çıkan Matisse, fiziksel olarak zayıflamış olsa da sanatsal açıdan derin bir dönüşüm geçiriyor. Sınırlarını bir engele dönüştürmek yerine onları bir yaratım alanı olarak kullanıyor. Bu süreç bir gerileme değil, aksine güçlü bir yaratıcılık patlaması olarak kendini gösteriyor. Hayatının bu son on üç yılında Matisse, kariyerinin en cesur ve etkili işlerinden bazılarını üretip yalnızca kendi sanat pratiğini değil, modern sanatın olanaklarını da yeniden tanımlıyor.</p>



<p></p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1136" height="1702" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/Ekran-Resmi-2026-03-26-16.55.25.png" alt="" class="wp-image-72242"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1188" height="1614" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/Ekran-Resmi-2026-03-28-14.36.38.png" alt="" class="wp-image-72249"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="800" height="1231" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/12.jpg" alt="" class="wp-image-72239"/></figure>
</div>
</div>



<p>Bu dönüşümün merkezinde, onun geliştirdiği guaj kesip çıkarma tekniği yer alıyor. Canlı renklerle boyanmış kâğıtları kullanarak Matisse, çizmek yerine doğrudan rengin içine keserek formlar oluşturuyor. Bu kesitler, özgürce kompozisyon kurmasını sağlıyor; şekilleri duvarlarına iğneliyor, onları sürekli yeniden düzenliyor ve fikirlerini küçük ölçekten anıtsal boyutlara taşıyor.</p>



<p>Sergi, bu yeniden icat sürecini izleyen bir yolculuk olarak kurgulanıyor. <em>Jazz</em> serisine ait işler ritim ve hareketle canlanıyor; müzik ve sirk imgelerini saf renk ve forma dönüştürüyor. <em>Vence Interiors</em> daha meditatif bir yönü ortaya koyuyor; burada mekân, ışık ve renk desenleri içinde çözülüyor. İkonik <em>Blue Nudes</em> serisinde ise insan bedeni en temel eğrilerine duyusal, soyut ve zamansız bir anlatım sunarak indirgeniyor. Bu seriler boyunca ‘’tekrar’’ etmeyi bir yöntem haline getiren Matisse; aynı motife defalarca dönüyor, sadeleştirip arındırıyor ve kendi ifadesiyle görüntüyü var eden “işareti” arıyor.</p>



<p></p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2344" height="1222" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/vue-de-l-exposition-matisse-1941-1954_nusbleus_photo-c-luc-castel-2026.jpg" alt="" class="wp-image-72247"/></figure>
</div>
</div>



<p>Sergi boyunca güçlü bir mekânsallık duygusu hissediliyor. Matisse’in atölyesi yalnızca bir üretim alanı olmaktan çıkıyor, yaşayan bir organizmaya dönüşüyor; duvarlar iğnelenmiş formlarla kaplanıyor, sürekli değişiyor ve olasılıklarla nefes alıyor. Belki de tam bu noktada Matisse en çağdaş hâline ulaşıyor. Bu geç dönemi bu kadar etkileyici kılan şey ise barındırdığı paradoks oluyor. Fiziksel kırılganlıkla karşı karşıya kalan Matisse, olağanüstü bir canlılığa sahip eserler üretiyor. Hareketleri kısıtlanmışken, yeni özgürlük biçimleri keşfediyor. Sanatı daha hafif, daha açık ama aynı zamanda daha özlü bir hâl alıyor.</p>



<p><em>Matisse 1941–1954</em> yalnızca bir yaşamın sonuna işaret etmiyor; aynı zamanda yenilenmenin, direncin ve yeniden başlama cesaretinin hikâyesini anlatıyor. Günümüz izleyicisi için güçlü bir karşılık buluyor. Fiziksel, toplumsal ya da psikolojik sınırlarla tanımlanan bir dünyada, Matisse’in geç dönem işleri ‘’sınırlar, dönüşümün başlangıç noktasıdır’’ hatırlatmasını yapıyor ve onun ellerinde, renk bizzat özgürlüğün bir biçimine dönüşüyor.</p>



<p></p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2159" height="1440" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/Vue-de-lexposition-Matisse-1941-1954-Grand-Palais-x-Centre-Pompidou.-Photo©-Luc-Castel-2026-10.jpeg" alt="" class="wp-image-72250"/></figure>
</div>
</div>


Matisse’s Second Life


<p><strong>Coco Chanel giymek istediği kıyafetleri tasarladı. Geçmişi, kim olduğu, dünyada nasıl hareket ettiği bugün hala maison’un kıyafetlerinde yaşıyor. Kadın modasının çoğu zaman rahatlıktan çok süslemeyi ve yapıyı önceliklendirdiği bir dönemde Chanel, kadın bedeninin süslenmesi gereken bir şey olduğu fikrini reddetti. Giymek için tasarladı. Süslenmek için değil.</strong></p>



<p>Bunun dünyanın en saygın moda evlerinden birine dönüşeceğini biliyor muydu? Söylemek zor. Açık olan şu ki Chanel hiçbir zaman bir sistem olarak kurulmadı. İçgüdüden geldi. Bir reddedişten. İzin istemeyen bir ihtiyaçtan.</p>



<p>Bir yüzyıldan fazla bir süre sonra Matthieu Blazy, Chanel’e benzer bir noktadan yaklaşıyor. Özgürlük. Ama modanın zaten giderek daha progresif olduğu bir dönemde özgürlük ne anlama geliyor? Coco Chanel’in bir zamanlar getirdiği özgürlük artık radikal değilken, beklenti haline gelmişken?</p>



<p>Cevap bunu tekrar etmekte değil. O özgürlük zaten kıyafetlerin içinde var. Blazy onu başka bir yere taşıyor. Hareketin içine. Mekanın içine. Tekrardan değil, uyumdan. Kodları yeniden üretmiyor. Chanel, her zaman Chanel’di ve Chanel olarak kalacak: Özünden çalışıyor. Mekan değişimleriyle maison’a yeni bir nefes getiriyor. Chanel kadınını elinden tutup onu gezdiriyor. Çünkü Chanel kadını zaten dünya ve şehir içinde hareket ediyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1440" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/matthieu-cover-option-2.jpg" alt="" class="wp-image-72231" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2240" height="3360" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/matthieu-.jpeg" alt="" class="wp-image-72230" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p>Mademoiselle Chanel için özgürlük kıyafet üzerinden inşa ediliyordu. İş giyimi. Sadelik. Fazlalığın ortadan kaldırılması. Bakış için giyinmekten uzaklaşma. Blazy için ise özgürlük artık yalnızca kıyafetle sınırlı değil. Dışarıya taşınıyor. Mekan içinde hareketle ilgili hale geliyor. Kadının nerede var olabildiğiyle ilgili.</p>



<p>Çıkış noktası aynı. İfade biçimi değil.</p>



<p>İlk Couture koleksiyonunda bu yaklaşım tekrar eden bir metafor üzerinden ortaya çıktı. Kuşlar. Defile notlarında belirtildiği gibi, “koleksiyonun merkezindeki kadınlar kuşlara dönüşmeye başlıyor.” Siyah silüetler, nakış, katmanlama ve dokuma ile tüy hissi veren yapılara evrildi. Tüy neredeyse hiç doğrudan kullanılmadı. Buna ihtiyaç da yoktu.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2240" height="3360" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/00168-chanel-spring-2026-couture-details-credit-gorunway.jpeg" alt="" class="wp-image-72226"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2240" height="3360" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/00126-chanel-spring-2026-couture-details-credit-gorunway.jpeg" alt="" class="wp-image-72225"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2240" height="3360" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/00119-chanel-spring-2026-couture-details-credit-gorunway.jpeg" alt="" class="wp-image-72224"/></figure>
</div>
</div>



<blockquote class="wp-block-quote is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
<p>“I was interested in birds, because they are <strong>free,</strong> because they<strong> travel, </strong>because they come <strong>from every place.</strong>” <br>&#8211; Matthieu Blazy</p>
</blockquote>



<p>Referans açıktı. Uygulama kontrollüydü. Bu bir süsleme değildi. Bir yeniden konumlandırmaydı. Chanel kadını artık sabit değil. Sınırlandırılmış değil. Hareket ediyor.</p>



<p>Chanel ve Couture her zaman ayrılmaz bir bütün oldu. Blazy buna karşı çıkmıyor. Onu esnetiyor. Yaklaşımında daha keskin bir hat var. Daha deneysel. Chanel’in ne kadar ileri gidebileceğini test etmeye daha istekli. Çünkü Chanel yalnızca tüvit, kamelya ya da silüetlerle tanımlanmaz. Otoritesi daha az görünür bir yerden gelir. Zamana rağmen taşınabilen bir şeyden.</p>



<p>Chanel SAS ve moda başkanı Bruno Pavlovsky’nin de belirttiği gibi bu dönem “ilginç bir geçiş ve büyüme yılı.” Yeni materyaller. Yeni teknikler. Bir kopuş değil. Bir genişleme. Değişim ortada. Beklenen kodlardan bir mesafe var. Çoğu bunu kabul ediyor. Bazıları direniyor. Bunun bir önemi yok. Moda kendini konforla korumaz. Sonraki koleksiyonlarda bu yaklaşım daha da genişledi. Chanel kadını daha önce bulunmadığı mekanlara yerleştirildi. Bir çelişki olarak değil, bir devamlılık olarak.</p>



<p>Métiers d’Art defilesi New York’taki Bowery İstasyonu’nu ele geçirdi. Yalnızca yüzeyde beklenmedik. Chanel’in işi uzun zamandır modern hayat ve hareketle ilişki kuruyor. Şehrin ritmi içinde bir kadın. Çalışan. Yürüyen. Var olan. Pazarlık yapmadan. Matthieu Blazy onu sadece oraya götürdü.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1440" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/SnapInsta.to_590409320_18562380817059018_1462562271610464817_n.jpg" alt="" class="wp-image-72229"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1440" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/SnapInsta.to_589342252_18562567237059018_1023589774143665361_n.jpg" alt="" class="wp-image-72227"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1440" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/SnapInsta.to_590403033_18562472821059018_2569279790056355614_n.jpg" alt="" class="wp-image-72228"/></figure>
</div>
</div>



<p>Paris Fashion Week’te ise rengarenk kule vinçleriyle dolu endüstriyel bir set başka bir gerilim yarattı. Mekan değişti. Kıyafetler değişmedi. Bu kontrast bilinçliydi. Chanel kadını mekana uyum sağlamaz. Mekan ona uyum sağlar.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2240" height="3360" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/00014-chanel-fall-2026-ready-to-wear-credit-gorunway.jpeg" alt="" class="wp-image-72233"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2240" height="3360" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/00074-chanel-fall-2026-ready-to-wear-credit-gorunway.jpeg" alt="" class="wp-image-72232"/></figure>
</div>
</div>



<p>Blazy’nin netleştiği nokta tam olarak burası. Chanel’i modernleştirmiyor. Onu çağdaş bir bağlam içinde yeniden yorumluyor. En köklü maison’lar bile sabit değildir. Hareket eder. Değişir. Devam eder. Özünü koruyarak zamana adapte olur.</p>


Chanel Through Blazy’s Eyes


<p><strong>Fransız lüks markası Hermès’in kurucu ailesinin üçüncü kuşak temsilcisi ve markayı modern dünyaya taşıyan en önemli figürlerinden biri olan Émile Hermès’in “At, bizim ilk müşterimizdi,” sözleri zihnimde yankılanıyor.&nbsp;</strong></p>



<p><strong>Markanın DNA’sına işleyen binicilik kültürünün tasarım, işlevsellik ve zanaatkarlık eksenine taşındığı bu eşsiz gelenek her sene Grand Palais’nin büyülü atmosferinde bir şölene dönüşüyor. Bu sene 16. kez düzenlenen Saut Hermès, bir spor organizasyonunun ötesinde bir kültürel mirasın on binler eşliğindeki kutlaması.&nbsp;</strong></p>



<p>Işığın cam kubbeden süzülerek kum piste vurduğu her an disiplin, özgüven ve estetik unsurları birleştirerek, binicilik sporunun en rafine hikayelerine tanıklık ediyor.&nbsp; Ancak Saut Hermès’i bu kadar büyülü bir noktaya taşıyan ve diğer yarışmalardan ayıran şey yalnızca mekanla sınırlı değil; kökleri zanaatkarlığa dayanan bir felsefenin spora yansıması. Bu organizasyon, Hermès’in at eyerleri ve koşu takımları üreterek başladığı tarihsel yolculuğunun modern bir ifadesidir.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4000" height="6000" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/09.jpg" alt="" class="wp-image-72197"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4000" height="6000" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/03.jpg" alt="" class="wp-image-72196"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4000" height="6000" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/02.jpg" alt="" class="wp-image-72195"/></figure>
</div>
</div>



<p>Grand Palais’ye adım attığınız an bunun sıradan bir yarış olmadığını, kusursuzluğun yarışı olduğunu hissediyorsunuz. Strateji ve uyumun sınandığı yarışların her aşaması; hız, risk ve kusursuz karar alma yeteneğini bir araya getirmekten geçiyor. Karmaşık mesafeler, keskin dönüşler ve optik yansımalarla yaratılan parkurdaki her engel, binici ve at arasındaki iletişimi en üst seviyeye taşımak üzere tasarlanmış. Burada kazanan ya da kaybeden yok birlikte hareket edebilen, birlikte düşünebilen ve en önemlisi bir olabilen takımlar var. Başarının ardında hız değil denge, ritim ve sezgi olduğunu ilk bakışta hissediyorsunuz. Hermès, biniciliği uyumun estetiği olarak yorumluyor.&nbsp;</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2258" height="2822" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/SH-8.jpg" alt="" class="wp-image-72199"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1795" height="2244" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/SH-7.jpg" alt="" class="wp-image-72198"/></figure>
</div>
</div>



<p>Saut Hermès’in ruhunu anlamak için yarıştan çok, arkasındaki felsefeye bakmak gerekir. Hermès’e göre iyi bir performans, mekanik bir kontrol değil; at ile binici arasında kurulan görünmez bağın gücüdür. Bu çatı altında; binici yönlendirmez, rehberlik eder. At tepki vermez, iletişim kurar.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4000" height="6000" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/011.jpg" alt="" class="wp-image-72209" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2388" height="2985" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/SH_ad-5.jpg" alt="" class="wp-image-72211" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4000" height="6000" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/08.jpg" alt="" class="wp-image-72208" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p>Hermès, binicilik ekipmanlarına dayanan kökenlerini hala tüm tasarımlarının merkezinde tutan yapısı vazgeçilmez el işçiliği ile biniciye maksimum denge sağlar. Atın hareketini kısıtlamadan dengeleyen bir üretimi benimser. Ekipmanı bir araç değil iletişimin uzantısı olarak gören bu kültürde biniciler kazanan değil bu mirasın birer temsilcisi olmak üzere padokta yerlerini alırlar.&nbsp;</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1511" height="1889" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/SH-20.jpg" alt="" class="wp-image-72205"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1527" height="1908" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/SH-12.jpg" alt="" class="wp-image-72204"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1114" height="1392" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/SH-10.jpg" alt="" class="wp-image-72203"/></figure>
</div>
</div>



<p>Son yılların dominant figürlerinden Scott Brash, Chadora Lady ile mükemmel bir performans sergileyerek, CSI 5* Grand Prix du Saut Hermès’i kazanarak üç gün süren yarışmanın büyük finalinde zafer elde etti. Kristaps Neretnieks’in Prix de la Ville de Paris’i kazanmasıyla Saut Hermès’te ilk kez Letonya milli marşı yankılandı. Talents Hermès kapsamında ise, Claudia Moore ve Olivia Sponer’in üstün performansları sayesinde Büyük Britanya, 25 yaş altı biniciler için düzenlenen takım yarışmasını kazandı.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1583" height="1978" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/SH_ad.jpg" alt="" class="wp-image-72202"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1863" height="2329" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/SH-1.jpg" alt="" class="wp-image-72206"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1780" height="2225" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/SH-2.jpg" alt="" class="wp-image-72200"/></figure>
</div>
</div>



<p>Ama salonun en coşku dolu anları, hiç kuşkusuz arka arkaya zaferleriyle binicilik dünyasının modern ikonu Simon Delestre’yi padokta gördüğümüzde yaşandı. Sanıyorum ki bu sporun en etkileyici yanı kazananlar kadar atın karakterinin ve binicisi ile olan zarafetin hafızalarda yer ediyor olması.&nbsp;</p>



<p>Saut Hermès’i benzersiz kılan şey, spor ile estetiğin kusursuz birlikteliği. Burada hız kadar zarafet,rekabet kadar uyum, başarı kadar estetik öne çıkıyor. Cam kubbenin altında yükselen her engel atlayışı, aslında tek bir şeyi hatırlatmak üzere sahneleniyor:&nbsp;</p>



<p>En büyük sanat, insan ve hayvan arasındaki kusursuz iş birliğidir.</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Words by</strong> Duygu Bengi</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Photographed by </strong>Yağız Yeşilkaya</p>


Saut Hermès: Zarafetin ve Rekabetin Buluştuğu Sahne


<p><strong>Birinin kendine ait, imza haline gelmiş bir görünüme sahip olması gerçekten çok etkileyici. Stil söz konusu olduğunda hep “bize ait” hissettiren yeni bir şeyin peşindeyiz. Aynı şeyleri tekrar tekrar giymekten sıkılıyor, hemen yine “bu benim” dedirten başka bir parçaya yöneliyoruz. Ama düşününce aslında hep aynı şeyi farklı fontlarda arıyoruz. Ve biri bu arayışı bırakıp bir uniformaya yöneldiğinde, yani aynı parçaları farklı kesimlerde ve farklı markalarda tekrar tekrar seçtiğinde, bu bir şey söylüyor: kararlılık, tutarlılık ve stil anlamında kendini tanıyor olmak&#8230;</strong></p>



<p>Peki bizi bu kadar çeken ne bu üniforma meselesinde? Neden bu kadar akılda kalıyor?</p>



<p>Belki de o kişinin seçimlerinde o tutkuyu, o tutarlılığı hissedebildiğimiz için. Belki de bize bir tür konfor veriyor. O öngörülebilirlik bir hayranlık yaratıyor. Herkesin farklı giyindiği bir dünyada, tanıdık ve sabit olan şey öne çıkıyor. Çapa gibi. Dengenin yarattığı rahatlık gibi. </p>



<p>Bazı insanları hep aynı görünümle görürsün. Ve onlardan başka bir şey beklemezsin. O görünüm, isimleriyle birlikte zihnine kazınır. Sadece silüeti görsen bile kim olduğunu anlarsın. Kontrol edilemez şekilde tanınabilir. Zamansız.</p>



<p>Karl Lagerfeld de onlardan biriydi.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1347" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/Gu8GHWfWIAAi8Eg-2.jpeg" alt="" class="wp-image-72182" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/Karl-Lagerfeld-Chrome-Hearts.jpeg" alt="" class="wp-image-72183" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1417" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/5928fddd147a87fcfa812a6e80e16350.jpg" alt="" class="wp-image-72184" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p>Adını duyduğun anda gözünün önüne onun o nevi şahsına münhasır item&#8217;ları gelir: gümüş saçlarından oluşan at kuyruğu, siyah gözlükleri, üst üste takılmış yüzükler, çoğunlukla siyah bazen desenli kalın bir kravat, beyaz yakalı gömlek, siyah blazer. Ve modanın en büyük, en eksantrik figürlerinden biri olduğunu düşündüğünde, bu tutarlılık daha da etkileyici hale gelir.</p>



<p>Seçtiği parçalar klasik, şık ve zamansız bir keskinliğe sahipti. Ama blazer, beyaz gömlek, kravat, at kuyruğu ve siyah gözlükler sadece bir temel oluşturuyordu. Asıl mesele, üzerine ekledikleriydi. Görünümünü tamamlayan, onu gerçekten “onun” yapan detaylar. Üst üste takılan yüzükler, büyük tokalı kemerler, kolyeler… Hepsi o klasik yapının içine sızan bir rock’n’roll tavrı katıyordu.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1600" height="2400" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/GettyImages-140780297.jpeg" alt="" class="wp-image-72186" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1600" height="2370" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/GettyImages-87235790.jpeg" alt="" class="wp-image-72185" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p>Ve tabii ki LA çıkışlı ikonik marka Chrome Hearts’a olan takıntısını unutmamak gerek. Chanel ve Dior’un tasarımcısı olan biri, nasıl olur da kökeni biker ve rock’n’roll sahnesine dayanan bir markayı bu kadar sahiplenir? Tam da burada, stil anlayışı ve mizahı devreye giriyordu. Kıyafetlerinin tek başına söyleyemediklerini, bu parçalar üzerinden söylüyordu.</p>



<p>Peki Karl’ı bu aile işletmesi markada ne çekti? Guns N’ Roses, Cher ve rock’n’roll’un tüm “it” isimleriyle anılan bu marka, 90’ların sonuna doğru biker köklerinden sıyrılıp bir Amerikan kültürü sembolüne dönüşürken, Lagerfeld Upper East Side’daki mağazayı ziyaret ediyor.</p>



<p>“Karl Chrome’u seviyor,” diyor markanın kurucusu Richard Stark’ın eşi Laurie Lynn. Ve o da bizim düşündüğümüz şeyi düşünüyor: “Bir biker’a olabilecek en uzak insan.” </p>



<figure class="wp-block-image"><img decoding="async" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/Chrome-Hearts-Magazine-Series-1-Volume-6-Karl-Lagerfeld-by-Laurie-Lynn-Stark-2-1.jpeg" alt="Bu görselin Alt özniteliği boş. Dosya adı: Chrome-Hearts-Magazine-Series-1-Volume-6-Karl-Lagerfeld-by-Laurie-Lynn-Stark-2-1.jpeg"/></figure>



<p>Karl Lagerfeld photographed by Laurie Lynn Stark.</p>



<p>O dönem markanın Avrupa’da hiçbir varlığı yok. Ve Karl Lagerfeld’in o mağazaya gidip hayran kalması gerçekten beklenmedik. İlk gidişinde hiçbir şey almıyor ama sürekli geri dönüyor. Bahçede oturup diyet kola içiyor, vakit geçiriyor.</p>



<p>“Tekrar tekrar gelmesine inanamadık,” diyor Laurie Lynn. Kısa süre içinde müdavim oluyor. “Muhtemelen kalitesini, zamansızlığını seviyordu. Hep ‘Bunlar nesilden nesile geçecek, bunlar yadigar’ derdi. ‘Gerçek olan tek markasınız’ derdi,” diye hatırlıyor Stark.</p>



<p>Bir sonraki gidişlerinde artık bir şeyler almaya başlıyor. Önce mobilyalar, sonra o ikonik kolyeler, yüzükler, tokalı kemerler, biker eldivenleri… Chrome Hearts obsesyonu bu şekilde başlamış oluyor. Bir koleksiyoncu ruhuyla ona konuşan tüm parçaları alıyor, biriktiriyor. Zaten stiline baktığımızda koleksiyoncu olması çok mantıklı geliyor insana. O sadece benzer parçaları giyip looklarını tekrar etmekle kalmıyor, onları biriktiriyordu. Muhtemelen Chrome Hearts’ın da en büyük koleksiyonerlerinden biriydi.</p>



<p>Herkes aynı look&#8217;u devamlı giyebilir ve bunu bir üniforma haline getirebilir. Ama herkes o üniformanın içinde zıtlıkları taşıyamaz. Karl taşıyordu. Bir yanda Chanel ve Dior’un yarattığı zamansız klasikliği. Diğer yanda Chrome Hearts’ın o hafif yaramaz, asi dokunuşu.</p>



<p>Zıtlıklarla kurulan bir obsesyon. Ve zıtlıklar üzerinden gelen bir tutarlılık. Onun o imza kıyafetleri kendini anlatıyordu. Chrome Hearts ise onu geri dönülmez şekilde Karl Lagerfeld yapıyordu.</p>


Karl Lagerfeld & His Chrome Hearts Accessories


<h2 class="wp-block-heading"><br>Eğer mütevazılığın bir bedeni olsaydı, o kesinlikle Damlasu olurdu. Hepimiz kendimizi cesaretimizle var ediyor, zarafetimizle orada kalmayı başarıyoruz. Her adımımızda bize güç veren isimlerden biri hiç kuşkusuz Damlasu. Bu öyle körü körüne birbirini alkışlayan değil, birbirini gerçekten destekleyen bir dostluğun hikâyesi. Damlasu’nun önce zihnindeki, sonra da önüne koyduğu sınırları zorladığı yolculuğuna eşlik etmek tek kelimeyle şahane!</h2>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Kendi yaratıcı yolculuğunda </strong><strong>“</strong><strong>cesur” olmak senin için ne ifade ediyor?</strong></p>



<p>DAMLASU Cesur olmak, benim için tamamen kendim olabilmek demek. Sadece güçlü taraflarımı değil, kırılgan yanlarımı gösterebilmek, hata yaptığım anları da paylaşabilmek&#8230; Bana göre gerçeklik, en cesur şey.</p>



<p><strong>DUYGU Kuralsız ve özürsüz bir şekilde bir şey yarattığın, hafızanda yer eden bir anı paylaşır mısın?</strong></p>



<p>DAMLASU Özellikle sahnede sık sık anlık bir duyguyla üretmeye çalışırım. Mesela bir sette, önceden planlanmamış ya da senaryoda olmayan bir hareketi; içimden geldiği için karakterin içgüdüsüyle denemiştim. Sonradan baktığımızda bu beklenmedik oyun, sahneye bambaşka bir gerçeklik ve güç katmıştı. O anda ortaya çıkan şey belki kusurlu ya da düzensizdi ama o kusurların içindeki doğallık bana çok değerli geliyor. Her an için böyle.</p>



<p><strong>DUYGU Korku — ya da onun yokluğu — kendini ifade etme biçimini nasıl şekillendirdi?</strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">DAMLASU Bence korku her ne kadar kötü bir şeymiş gibi, gelse de tamamen öyle bir şey değil. Bazen insanı harekete geçiren güç olabiliyor. Kendimi en güçlü hissettiğim anlar, korkuya rağmen adım atabildiğim zamanlar. Aslında bana korkusuzluk değil, korkunun içinde cesur olup hareket edebilmek iyi geliyor.</p>



<div class="wp-block-columns wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1081" height="1351" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/DAMLASU_WEB_LAYOUT_1.jpg" alt="" class="wp-image-72123" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/B_3559-copy-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72126" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/><figcaption class="wp-element-caption">DAMLASU wears a full look by Miu Miu.</figcaption></figure>
</div>
</div>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Sanatın için aldığın ve riskli gelen ama sonunda senin sesini tanımlayan bir karar?</strong></p>



<p>DAMLASU Bu yolculuk çoğu zaman riskli seçimler yapmayı gerektiriyor. Rol seçerken kabul etmekle reddetmek arasında kaldığım anlar oldu mesela. O anlarda bu kararlar hep riskli görünüyordu. Her zaman kolay olmadı ama sonunda kendime sadık kalacağım seçimler yaptım. Bugün baktığımda, o seçimler benim kim olduğumu tanımlayan şeyler haline geldi.</p>



<p><strong>DUYGU Yaratıcı işlerin dünyaya tek bir </strong><strong>“</strong><strong>cesur monolog” sunabilseydi, ne söylerdi?</strong></p>



<p>DAMLASU Sanatın sadece güzelliği değil, gerçeği de göstermesi gerektiğini söylerdi. Kimi zaman rahatsız eden, sorgulatan ve yüzleşmeye zorlayan şeyleri&#8230; Bana göre cesaret böyle bir şey.</p>



<p><strong>DUYGU Dünya sessiz olduğunda, cesaretin bize ne söylüyor?</strong></p>



<p>DAMLASU Kendi sesini duy.</p>



<p><strong>DUYGU Bilinmezliğin eşiğinde durduğunda seni ileriye doğru iten şey nedir?</strong></p>



<p>DAMLASU İçimdeki merak duygusu ve hayallerim beni ileriye itiyor. Ne olacağını bilmesem de denemek, keşfetmek isteği ve belki de beni bekleyen güzel bir ihtimal düşüncesi, bana hep bir adım daha attırıyor.</p>



<p><strong>DUYGU Hayata karşı cesur olduğunu düşünüyor musun?</strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">DAMLASU Kendimi her zaman çok cesur görmüyorum ama korkularıma rağmen denemekten hiç vazgeçmiyorum. Belki de cesur olmak böyle bir şeydir.</p>



<div class="wp-block-columns wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1081" height="1351" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/DAMLASU_WEB_LAYOUT_2.jpg" alt="" class="wp-image-72124"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/B_3670-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72127"/></figure>
</div>
</div>



<blockquote class="wp-block-quote wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
<p id="block-29cc0648-b3fd-42fd-9666-bde710ff3716"><em><em><span class="font-snell"><em><em><em>“<em>Kendimi en güçlü hissettiğim anlar, korkuya rağmen adım atabildiğim zamanlar. Aslında bana korkusuzluk değil, korkunun içinde cesur olup hareket edebilmek iyi geliyor.</em>&#8220;</em></em></em></span></em></em></p>



<p id="block-29cc0648-b3fd-42fd-9666-bde710ff3716">-Damlasu İkizoğlu</p>
</blockquote>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Yaratıcılık senin için ne anlama geliyor?</strong></p>



<p>DAMLASU Kendimi en özgür şekilde ve kendi bakış açımla ifade edebilmek. Aslında duygularımı ve dünyaya dair hissettiklerimi görünür kılmanın belki de riskli bir yolu.</p>



<p><strong>DUYGU Sınırları zorlamak senin gerçekliğinde nasıl şekil buluyor?</strong></p>



<p>DAMLASU Sınırları zorlamak, önce kendi zihnimdeki sınırları aşmakla başlıyor. Yapamam sandığım şeyleri deneyip yapabildiğimi görmek aslında beni hem şaşırtıyor hem de kendi gücümü fark etmemi sağlıyor.</p>



<p><strong>DUYGU Herkes kendine biraz sert davrandığı bir dönemden geçer. Sen ne zaman ve nasıl kendinden ve kararlarından özür dilemeyi bıraktın?</strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">DAMLASU Aslında hala öğreniyorum. Kendime daha sert davrandığım dönemler oldu. Hep “Daha iyisini yapmalıyım.” diye düşündüm. Ama bunun beni geri çektiğini ve aslında hata yapmanın bu yolculuğun bir parçası olduğunu fark ettiğimde, kendime daha az sert davranmaya başladım.</p>



<figure class="wp-block-embed is-type-video is-provider-youtube wp-block-embed-youtube wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><div class="wp-block-embed__wrapper">
<iframe loading="lazy" title="Brave Monologues | Damlasu İkizoğlu | Based Istanbul 10th Anniversary Issue" width="422" height="750" src="https://www.youtube.com/embed/NCRibgv8HT0?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>
</div></figure>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">FROM BASED ISTANBUL N45 10TH ANNIVERSARY ISSUE: BRAVE MONOLOGUES</p>



<p><a href="https://shop.basedistanbul.com">Buy your copy now!</a></p>



<p class="has-text-align-right"><em><em><span class="font-snell">Cover Guest</span></em></em> Damlasu İkizoğlu<br><em><em><em><span class="font-snell">Creative Direction &amp; Words by</span></em></em> </em>Duygu Bengi<br><em><em><em><span class="font-snell">Photography by</span></em></em></em> Abdullah Yazıc<br><em><em><span class="font-snell">Styled by</span></em></em> Emre Köklüçınar<br><em><em><em><span class="font-snell">Head of Talent Hair and Makeup</span> </em></em></em> Önder Tiryaki<br><em><em><span class="font-snell">Creative Group Head </span></em></em> Yağız Yeşilkaya<br><em><span class="font-snell">Producer</span> </em>Tunga Yankı Tan<br><em><span class="font-snell">Creative Production by</span></em> BI Creative<br><em><em><em><em><em><span class="font-snell">Special Thanks to</span></em></em></em></em></em>&nbsp;Cansu Sıtacı<br><em><em><span class="font-snell">Creative Team</span></em> </em>Duru Ustaoğlu, Kerem Acar<br><em><em><span class="font-snell">Hair Team</span></em>&nbsp;</em>Batuhan Sancar, Enes Sakızcı, Mustafa Akgül<br><em><em><span class="font-snell">Make-Up Team</span></em>&nbsp;</em>Doğukan Tuncer, Esra Poyraz, Hazar Baştürk<br><em><em><span class="font-snell"><em>Gaffer</em></span></em></em> Onur Karaca<br><em><span class="font-snell"><em>Photography Assistants</em></span></em> Hakan Diner, Hamza Kazım Ese<em>n</em><br><em><span class="font-snell"><em>Styling Assistants</em></span></em> Elif Akpunar, Şimal Özyiğit<br><em><em><span class="font-snell"><em>Editorial Brews by</em></span></em></em>&nbsp;Starbucks Türkiye<br><em><em><em><em><em><span class="font-snell">Bites by</span></em></em></em></em> </em>Focamia</p>
