
<h2 class="wp-block-heading">On beş model.<br>Her biri dört kez yürüdü.<br>Toplam altmış look.</h2>



<p>Prada FW26’da, Milano Moda Haftası kapsamında, tekrar aslında tekrar değildi. Bir inşa süreciydi.</p>



<p>Eğer moda bir hesaplama ise, Prada onu çözdü.</p>



<p>On beş modelin her biri podyuma dört kez geri döndü. Her dönüşte bir katman çıkarıldı. İlk bakışta tamamlanmış görünen bir görünüm, yavaşça başka bir görünüme dönüştü. Finalde altmış görünüm ortaya çıktı; fazlalıkla değil, eksiltmeyle.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="853" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/00008-prada-fall-2026-ready-to-wear-credit-gorunway-Large.jpg" alt="" class="wp-image-71777"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="853" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/00023-prada-fall-2026-ready-to-wear-credit-gorunway-Large.jpg" alt="" class="wp-image-71778"/></figure>
</div>
</div>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="853" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/00038-prada-fall-2026-ready-to-wear-credit-gorunway-Large.jpg" alt="" class="wp-image-71779"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="853" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/00053-prada-fall-2026-ready-to-wear-credit-gorunway-Large.jpg" alt="" class="wp-image-71780"/></figure>
</div>
</div>
</div>
</div>



<p>Kurgu neredeyse matematiksel, ama bir o kadar da duygusaldı. İlk kombin bir sonrakini içinde taşıyordu, matruşka bebekleri gibi açılıyordu. Bir parça, hemen altında saklı olan diğerini ortaya çıkarıyordu.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="853" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/00010-prada-fall-2026-ready-to-wear-credit-gorunway-Large.jpg" alt="" class="wp-image-71781"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="853" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/00025-prada-fall-2026-ready-to-wear-credit-gorunway-Large.jpg" alt="" class="wp-image-71782"/></figure>
</div>
</div>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="853" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/00040-prada-fall-2026-ready-to-wear-credit-gorunway-Large-1.jpg" alt="" class="wp-image-71787"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="853" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/00055-prada-fall-2026-ready-to-wear-credit-gorunway-Large-1.jpg" alt="" class="wp-image-71788"/></figure>
</div>
</div>
</div>
</div>



<p>Çünkü moda hiçbir zaman yalnızca tek başına duran kıyafetlerden ibaret değildir. Mesele kompozisyondur. Bedendeki parçaların birbirleriyle ilişkisi. Sıralama. Çıkarma eylemi. Hiyerarşi ya da onun bilinçli reddi. Bir şey ortadan kaybolduğunda silüetin nasıl değiştiği.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/Fabrications-fuse-disparate-identities-superimposed-materials-eaten-away-as-a-means-of-revelati.jpg" alt="" class="wp-image-71790"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/Fabrications-fuse-disparate-identities-superimposed-materials-eaten-away-as-a-means-of-revelati-2.jpg" alt="" class="wp-image-71789"/></figure>
</div>
</div>



<p>Prada yalnızca kıyafet göstermedi. Süreci gösterdi.</p>



<p>İlk görünümler sonrakileri bir fikir eksikliğinden değil, modanın bugün ne olabileceğine dair bilinçli bir pozisyondan ortaya çıkardı. Sonsuz tüketim değil. Sürekli yeni bir şey satın alma döngüsü değil. Yeniden kurgu. Aynı parçalar, yeniden düzenlenmiş. Katman katman.</p>



<p>Gösterişin ve yenilik arzusunun baskın olduğu bir sezonda, Prada ölçülülüğü seçti. Yeniliğin her zaman eklemekle gelmediğini hatırlattı. Bazen eksiltmek gerekir.</p>



<p>Katmanların gücünü asla küçümsemeyin.<br>Prada bunu kanıtladı.</p>


Prada FW26, a Story Told in Layers


<h2 class="wp-block-heading wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">Başlamak, bir yola çıkmak ve bunu sadece kendi gerçekliğin için yapmak. Özgür Masur’la 10 yılı aşan dostluğumuz, üretmenin bir sonuç değil bir yolculuk olduğunu işaret eden anlarla dolu. Bu dışarıdan görüldüğü gibi öyle şaşalı bir dünyanın perde arkası değil… Birçok iç savaşın ve kendine rağmen ayakta kalabilmenin göstergesi. Bu yola ilk başladığımızda hep onun cümleleri kazınmıştı hafızama, 10. yılı geride bırakırken de ne zaman güçsüz hissetsem yine onun cümlelerine sığınır onda cevapları ararım, çünkü o gördüğüm en büyük savaşçı. Bağımsız olmak ve bağımsız kalabilmenin sembolü gibi. İnandığı tek şey kendi hayal gücü. Tek silahı işine olan sonsuz sevgisi. O yüzden zamana meydan okuyor ve her dönem güncelliğini koruyor. Özgür Masur dünyasında toplumun dayattığı doğrulara ya da trendlere yer yok. Kendi doğrularını ve kendi modasını yaratabiliyor. “Korku, uzun yıllar boyunca bir gölge gibi yanımdaydı. Satacak mı, kabul görecek mi, doğru mu yapıyorum gibi sorular yaratıcılığımı sıkıştırıyordu.” diyor Özgür. Bugün geldiği noktaya bakınca ne kadar da anlaması güç ama bir o kadar da tanıdık duygular değil mi? Ve ekliyor; “Ama korkunun yokluğu, beni asıl ben yapan şey oldu. Kendi sezgilerime güvenmeye başladığımda, yani korkunun zincirlerini kırdığımda, tasarımlarım daha samimi, daha özgür ve daha güçlü bir dile kavuştu. Artık korkusuzca hata yapabilme ihtimalini de, kaybetmeyi de göze alıyorum. Bu özgürlük, bugün benim imzamı belirleyen en önemli şey.” Kendi olmaktan korkmayan herkesin güvenli bir limanı vardır, ben benimkini uzun süre önce buldum sanırım.</h2>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Kendi yaratıcı yolculuğunda </strong><strong>“</strong><strong>cesur” olmak senin için ne ifade ediyor?</strong></p>



<p>ÖZGÜR Bana göre cesur olmak, kaybetmeyi de göze alabilmektir. Risk almadan yaratıcılık olmaz. Bazen düşmekten korkmadan yürümek, bazen de her şeyin ters gitme ihtimaline rağmen kendi yolunda kalabilmektir.</p>



<p><strong>DUYGU Kuralsız ve özürsüz bir şekilde bir şey yarattığın, hafızanda yer eden bir anı paylaşır mısın?</strong></p>



<p>ÖZGÜR Bağımsız bir moda markası olarak yolculuğumun başında ticari kaygılarla aslında hiç istemediğim tasarımlar yaptığım dönemler oldu. Ama bir gece, mutsuzluğumla yüzleşerek ‘Ben gerçekten yapmak istediğim şeyi yapmak istiyorum; satmasa da denemek istiyorum’ dedim. O kararı verdiğim gecenin sabahına uyandığımda hissettiğim o tarifsiz mutluluk ve özgürlük duygusunu asla unutamıyorum.</p>



<p><strong>DUYGU Korku — ya da onun yokluğu — kendini ifade etme biçimini nasıl şekillendirdi?</strong></p>



<p>ÖZGÜR Korku, uzun yıllar boyunca bir gölge gibi yanımdaydı. Satacak mı, kabul görecek mi, doğru mu yapıyorum gibi sorular yaratıcılığımı sıkıştırıyordu. Ama korkunun yokluğu, beni asıl ben yapan şey oldu. Kendi sezgilerime güvenmeye başladığımda, yani korkunun zincirlerini kırdığımda, tasarımlarım daha samimi, daha özgür ve daha güçlü bir dile kavuştu. Artık korkusuzca hata yapabilme ihtimalini de, kaybetmeyi de göze alıyorum. Bu özgürlük, bugün benim imzamı belirleyen en önemli şey.</p>



<p><strong>DUYGU Sanatın için aldığın ve riskli gelen ama sonunda senin sesini tanımlayan bir karar?</strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">ÖZGÜR Sanatımda sadece benim ne istediğimin önemli olduğunu fark etmem ve bunu düşünebilme becerisine sahip olmam, yaşadığım tecrübelerle mümkün oldu. Bu süreç, iç sesimin doğruluğunu her zaman kabullenmemi sağladı. Aldığım tüm kararlar riskli olsa da, bana ait hislerden doğdukları için onlara her zaman daha çok sahip çıktım.</p>



<div class="wp-block-columns wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/OZGUR_WEBLAYOUT_1.jpg" alt="" class="wp-image-71764" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_0870-copy-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71767" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/><figcaption class="wp-element-caption"><strong>ÖZGÜR</strong> wears a full look from his archive.</figcaption></figure>
</div>
</div>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Eğer yaratıcı işlerin dünyaya tek bir cesur monolog sunabilseydi, ne söylerdi?</strong></p>



<p>ÖZGÜR Bütün yolumu ve hikayemi ben yazıyorum.Ve buna kimseninde karışmasına izin vermiyorum.Bu moda bağımsızları için söylenebilecek en büyük monolog olabilir.</p>



<p><strong>DUYGU Dünya sessiz olduğunda, cesaretin bize ne söylüyor?&nbsp;</strong></p>



<p>ÖZGÜR Bence sessizlik insana hakikati söyler. Kendine gerçekleri söyleyebilmek bana göre çok büyük cesaret.</p>



<p><strong>DUYGU Bilinmezliğin eşiğinde durduğunda seni ileriye doğru iten şey nedir?</strong></p>



<p>ÖZGÜR Özgürlüğüm bana her zaman cesaret verir. Mantığım ile hareket etmek belki sistemi yürütmek için yardımcı olabilir ama duygularımdan emin olmam beni her zaman ileriye iten bir hareket olmuştur.</p>



<p><strong>DUYGU Hayata karşı cesur olduğunu&nbsp; düşünüyor musun ? &nbsp;</strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">ÖZGÜR Hayata karşı cesur görünebilirim ama bazen kendime karşı cesur olamayabiliyorum.</p>



<div class="wp-block-columns wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/OZGUR_WEBLAYOUT_2.jpg" alt="" class="wp-image-71765"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_0901-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71768"/></figure>
</div>
</div>



<blockquote class="wp-block-quote wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
<p id="block-29cc0648-b3fd-42fd-9666-bde710ff3716"><em><em><span class="font-snell"><em><em>“<em>Bana göre cesur olmak, kaybetmeyi de göze alabilmektir. Risk almadan yaratıcılık olmaz. Bazen düşmekten korkmadan yürümek, bazen de her şeyin ters gitme ihtimaline rağmen kendi yolunda kalabilmektir.</em>”</em></em></span></em></em></p>



<p id="block-29cc0648-b3fd-42fd-9666-bde710ff3716">-Özgür Masur</p>
</blockquote>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Yaratıcılık senin için ne anlama geliyor?</strong></p>



<p>ÖZGÜR Benim için yaratmak, dünyayı sessize almak ve kendi içimde açılan kanallara kulak vermek. O anlar, benim meditasyonum.</p>



<p><strong>DUYGU Sınırları zorlamak senin gerçekliğinde nasıl şekil buluyor?</strong></p>



<p>ÖZGÜR Sınırları zorlamak , aslında bilmediğim bir sorunun cevabını aramak için yola çıkmak benim için. Bu yolculuk beni hem geliştiriyor hem de öğretiyor. Bilinmezlikte attığım her adım bir risk; bazen kazandırıyor, bazen sadece ders veriyor. Ama her seferinde beni kendi gerçeklerimle yüzleştiriyor. O gerçeği kabul ederim ya da etmem, ama bilirim ki cesaret, cevabını bilmediğin soruların arkasından koşmak ve öğrenmek için mücadele etmek. Sınırlar ancak bu şekilde şekillenebilir benim için.</p>



<p><strong>DUYGU Herkes kendine biraz sert davrandığı bir dönemden geçer. Sen ne zaman ve nasıl kendinden ve kararlarından özür dilemeyi bıraktın?</strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">ÖZGÜR Ben genel olarak kendimden hiç özür dilemedim galiba. Şu anda özür dileyebileceğim bir hayat karamsarlığında değilim ama ilerleyen yaşlarımda bu söylediklerimden umarım pişman olmam: Kaçırdıklarım veya yapamadıklarım için.</p>



<figure class="wp-block-embed is-type-video is-provider-youtube wp-block-embed-youtube wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><div class="wp-block-embed__wrapper">
<iframe loading="lazy" title="Brave Monologues | Özgür Masur | Based Istanbul 10th Anniversary Issue" width="422" height="750" src="https://www.youtube.com/embed/KFx2VUTdKmU?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>
</div></figure>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">FROM BASED ISTANBUL N45 10TH ANNIVERSARY ISSUE: BRAVE MONOLOGUES</p>



<p><a href="https://shop.basedistanbul.com">Buy your copy now!</a></p>



<p class="has-text-align-right"><em><em><span class="font-snell">Cover Guest</span></em></em> Özgür Masur<br><em><em><em><span class="font-snell">Creative Direction &amp; Words by</span></em></em> </em>Duygu Bengi<br><em><em><em><span class="font-snell">Photography by</span></em></em></em> Abdullah Yazıc<br><em><em><span class="font-snell">Styled by</span></em></em> Emre Köklüçınar<br><em><em><em><span class="font-snell">Head of Talent Hair and Makeup</span> </em></em></em> Önder Tiryaki<br><em><em><span class="font-snell">Creative Group Head </span></em></em> Yağız Yeşilkaya<br><em><span class="font-snell">Producer</span> </em>Tunga Yankı Tan<br><em><span class="font-snell">Creative Production by</span></em> BI Creative<br><em><em><em><em><em><span class="font-snell">Special Thanks to</span></em></em></em></em></em>&nbsp;Cansu Sıtacı<br><em><em><span class="font-snell">Creative Team</span></em> </em>Duru Ustaoğlu, Kerem Acar<br><em><em><span class="font-snell">Hair Team</span></em>&nbsp;</em>Batuhan Sancar, Enes Sakızcı, Mustafa Akgül<br><em><em><span class="font-snell">Make-Up Team</span></em>&nbsp;</em>Doğukan Tuncer, Esra Poyraz, Hazar Baştürk<br><em><em><span class="font-snell"><em>Gaffer</em></span></em></em> Onur Karaca<br><em><span class="font-snell"><em>Photography Assistants</em></span></em> Hakan Diner, Hamza Kazım Ese<em>n</em><br><em><span class="font-snell"><em>Styling Assistants</em></span></em> Elif Akpunar, Şimal Özyiğit<br><em><em><span class="font-snell"><em>Editorial Brews by</em></span></em></em>&nbsp;Starbucks Türkiye<br><em><em><em><em><em><span class="font-snell">Bites by</span></em></em></em></em> </em>Focamia</p>


Brave Monologues w/ Özgür Masur


<p><strong>Çantalar. Çantalar. Çantalar. Gittiğimiz her yere yanımızda taşıdığımız küçük bir ev gibiler. Nerede olursak olalım bizi merkezleyen bir alan. Taşınabilir bir iç mekân. Fermuarı kapalı, sadece bize ait bir düzen. İçine koyduklarımızla birlikte dünya biraz daha kontrol edilebilir hale geliyor. Çanta, hazır olduğumuz hissini veriyor. Ya da en azından hazır olabileceğimizin.</strong></p>



<p>Jacob Elordi için çanta hiçbir zaman rastgele değil. Büyük. Yumuşak. Hep kadrajda. Havalimanında, sokakta, geçiş anlarında. Ölçeği bilinçli. Duruşu bilinçli. Aksesuar gibi durmuyor; silüetin bir parçası gibi. Sanki onsuz görüntü tamamlanmayacak.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2240" height="3360" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/2232707788.jpeg" alt="" class="wp-image-71755" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1500" height="2000" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/Jacob-Elordi-Bottega-Veneta-Tasche-NYC.jpg" alt="" class="wp-image-71756" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>
</div>
</div>
</div>
</div>



<p>Bottega Veneta ile ilişkisi ortada. 2023’te “Friend of the House” olarak duyuruldu. Zaten uzun süredir taşıdığı bir dili, marka sadece resmileştirmiş oldu. Logosuz tanınırlık. Bağırmadan fark edilmek. Bu sakin lüks anlayışı onun duruşuyla örtüşüyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1920" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/97ad3867a9b6a1b4b528fbc0d0719a61.jpeg" alt="" class="wp-image-71753" style="aspect-ratio:2/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="863" height="1294" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/2455ef83899ead3f88c70f03beb5655a.jpeg" alt="" class="wp-image-71754" style="aspect-ratio:2/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1799" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/4b558a5342d29bebf87411859c1c1fbb.jpg" alt="" class="wp-image-71750" style="aspect-ratio:2/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p>Bir de maskülenlik meselesi var. İmajı hiçbir zaman sert, katı bir erkeklik üzerine kurulmadı. Ama feminen de değil. Daha yumuşak bir erkeklik. Rahat kalıplar. Akışkan oranlar. Kendini kanıtlama çabası olmayan bir özgüven. Çanta burada bir meydan okuma değil. Sadece görüntünün üstündeki son dokunuş. Yumuşak ama güçlü bir imajın tamamlayıcısı.</p>



<p>Paparazzi karelerinde çoğu zaman çanta ondan önce giriyor kadraja. Düşükten taşınıyor. Gevşek tutuluyor. Fazla düşünülmüş gibi durmuyor. Katı olmayan bir maskülenlik. Performansa dönüşmeyen bir lüks. Sadece taşıdığı bir şey değil, imajı sabitleyen bir unsur.</p>


Jacob Elordi & His Bottega Bags


<h2 class="wp-block-heading"><strong>Sınırlar hayali ve onlar tarafından tanımlanmak yalnızca bir tercih meselesi. Bazen kendi dünyanda yaşamak o kadar kötü bir şey değil… Gördüğünle hissettiğin birbirine bağlanabildiği sürece. Kişilik bir koleksiyon adeta; arada kaldığında, birbirine anlam katan benliklerin bütünü.</strong></h2>



<h2 class="wp-block-heading"><strong>Eski, yeni ve zamanın dokunamadıkları arasında Vedrana, kendi kolajını kurguluyor. Empatiyle, görme eylemiyle… “Herkes görülmek ister,” diyor. Sonuçta, varlık paylaşıldıkça genişler. Yeni çağ felsefelerinin bize inandırmaya çalıştığı o “önemli olma” yanılgısı, sohbetimiz ilerledikçe yerini bağ kurmaya bırakıyor.&nbsp;</strong></h2>



<h2 class="wp-block-heading"><strong>Ve belki de </strong><strong><em>ev</em></strong><strong>, bir yer değildir.</strong></h2>



<h2 class="wp-block-heading"><strong>Belki de bir bağ kurma eylemidir.</strong></h2>



<h2 class="wp-block-heading"><strong>Düşünmeye değer.&nbsp;</strong></h2>



<h2 class="wp-block-heading"><strong>Boundaries are imaginary and getting defined by them is merely a choice. Yet living in your own head is not always a bad thing, as long as what you see connects to what you feel. Identity becomes a collection: versions of yourself that make sense together when you’re in between.&nbsp;</strong></h2>



<h2 class="wp-block-heading"><strong>Between the old, the new, and what time left untouched; Vedrana curates her own collage. Through empathy, through the act of seeing… “Everyone wants to feel seen.” she says. After all, presence expands when shared. The misconception of self-importance, as the new age philosophies want us to believe, leaves its stage for connection as we talk.&nbsp;</strong></h2>



<h2 class="wp-block-heading"><strong>Home, at the end, might not be a place.</strong> </h2>



<h2 class="wp-block-heading"><strong>It might be the act of connecting.</strong></h2>



<h2 class="wp-block-heading"><strong>Food for thought.</strong></h2>



<p><strong>YANKI Belgrad’da hayatı tanımla.&nbsp;</strong></p>



<p>Tren garının çatısı çöktüğünden beri Belgrad çığlık atıyor. Üniversite öğrencilerinin öncülüğünde başlayan protestolar, hesap verilmesini talep ederek tüm Sırbistan’a yayıldı. Aradan bir yıl geçti ama hâlâ kimse sorumlu tutulmadı.</p>



<p>Hükûmet ve cumhurbaşkanı bu çığlığı susturmaya çalışsa bile daha da büyüyor. Zamanla öfkeli, yorgun, kafası karışık ama hâlâ dimdik ayakta duran bir koroya dönüştü, polis şiddetiyle karşılaşsa bile. İşte burada hayat böyle: Adalet için bağıran, sürekli bastırılan ama susmayı reddeden bir şehir.</p>



<p>Ve bazen bu mücadelede yalnız olmadığımızı hissediyorum. Dünyanın her yerinde insanlar aynı şeytanlarla savaşıyor. Farklı bayraklar, aynı hikâye…</p>



<p><strong>YANKI&nbsp;</strong><strong> Belgrad’</strong><strong>la ilgili ilk anılarını düşündüğünde, aklına hangi görüntüler veya hisler geliyor; bunlar fotoğraflarına da yansıyor mu?</strong></p>



<p>VEDRANA 90’larda büyüdüm; havada çok fazla acı ve depresyon vardı. 1999’da Hollanda’ya göç ettik, 2002’de yeniden Sırbistan’a döndük. İnsanlar genelde işlerimde karanlık bir hava olduğunu söyler, ama ben aslında o karanlığın içinde ışığı — sevgiyi, mizahı ve güzelliği — aramaya çalışıyorum.</p>



<p>Büyürken, hayatta kalmanın tek yolu gerçeğin dışına kaçmaktı. Hayal gücüm genişlemek zorundaydı; yoksa çevremde olan her şeyin ağırlığında boğulurdum. Hayatımın ilk yirmi yılını neredeyse tamamen kafamın içinde geçirdim—kitaplar ve sinema benim sığınağımdı. O yıllarda içime işleyen her şey, bugün dünyayı nasıl gördüğümü hâlâ şekillendiriyor ve kaçınılmaz olarak fotoğraflarıma da yansıyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="849" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/Vedrana200003460018-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71723"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="849" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/Vedrana200003460017-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71722"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="849" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/Vedrana200003460021-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71724"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>YANKI </strong><strong>Yaratıcılık senin kontrol ettiğin bir güç mü, yoksa kendini yeterince açtığında içinden akıp geçen bir akış mı?</strong></p>



<p>VEDRANA Benim için yaratıcılık, sevgiden akar. Oğlum, çevremdeki insanlar ve hayatıma çektiğim ruhlar beni her gün ilhamla besliyor. Onların sevgisi, düşmeme ya da kendimi kapatmama izin vermiyor; kalbimi ve yaratıcılığımı açık tutuyor. Onlar sayesinde aklıma koyduğum her şeyi yapabileceğimi hissediyorum. Sevgi yayılır, iyileştirir ve bizi ileriye taşır.</p>



<p><strong>YANKI </strong><strong>Sokak lezzetleri çoğu zaman şehre ait hafıza, ritüeller ve samimiyetle var olur. Seçimlerin Belgrad kültürü hakkında nasıl bir hikaye anlatıyor?</strong></p>



<p>VEDRANA Zamana karşı koyan mekanları seçtim. Hala eski Belgrad gibi hissettiren birkaç yer kaldı, parça parça kaybolan bir şehir burası… İç mekanları, kokuları, orada çalışan insanlar… Kafana Proleće, To Je To, ve San Marino gibi yerlerde, aynı yüzler hayatları boyunca orada var olmuş. Hiçbir şey değişmiyor ve güzellikleri tam da burada saklı. Bunda bir nostalji var. Bu kadar hızlı akıp giden bir dünyada, zamanın durduğu yerler gerek bize. Bazı şeyler değişmemeli. Bu insana huzur veriyor.&nbsp;</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="3851" height="5807" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/Vedrana200003460039-1.jpeg" alt="" class="wp-image-71731" style="aspect-ratio:1;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4492" height="6774" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/Vedrana200003460033.jpeg" alt="" class="wp-image-71729" style="aspect-ratio:1;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>YANKI </strong><strong>Paylaşmak da bu kültürün büyük bir parçası. Yaratıcı dünyanı temsil etmesi için neden bu kişiyi seçtin?</strong></p>



<p>VEDRANA Tamamen içgüdüsel gerçekleşti. Bir ilham perisi seçmemi istediğin anda aklıma hemen Anja geldi. O, birçok katmanı olan bir kadın: kendinden emin, dürüst ve dünyada var olma biçiminde korkusuz. Kendini kusursuz bir stil anlayışı ve moda bilgisinin derinliğiyle ifade ediyor. Her ne kadar stilist olarak çalışsa da, özünde bir sanatçı.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="849" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/Vedrana200003460028-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71726"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="849" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/Vedrana200003460005-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71725"/></figure>
</div>
</div>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1280" height="849" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/Vedrana200003460027-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71727"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>YANKI Başkalarını fotoğraflarken kendin hakkında öğrendiğin şey nedir?&nbsp;</strong></p>



<p>VEDRANA İnsanları gerçekten görebilme yeteneğimin olduğunu öğrendim. Onları hissedebiliyor, anlayabiliyor ve oldukları halleriyle sevebiliyorum. Birini fotoğraflarken, görünmeyi arzuladıkları hali yakalamaya çalışıyorum. Ve insanlar fotoğraflarına bakıp duygulandığında, “İlk kez biri beni gerçekten gördü,” dediklerinde, neden bunu yaptığımı hatırlıyorum. Herkes görülmek ister. Bu insancıl bir ihtiyaç. Birbirimizi gerçekten dinlemeyi ve görmeyi öğrenmemiz gerekiyor. Tüm o yeni çağ felsefelerinin bize inandırmaya çalıştığı kadar önemli değiliz. Bazen yapabileceğimiz en anlamlı şey, sadece bir başkasına tanıklık etmektir.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow" style="flex-basis:66.66%">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="3649" height="5444" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/autoportriat.jpg" alt="" class="wp-image-71728"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow" style="flex-basis:33.33%">
<blockquote class="wp-block-quote is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
<p class="has-small-font-size">“<em>Hata yapmak ve hatalardan öğrenmek aslında sınırları zorlamanın en iyi yolu. Yeni şeyler deneyimlemeliyiz ve kendimizi alışık olmadığımız durumların içine sokmalıyız. Ancak bu şekilde büyüyebiliriz.”</em></p>



<p class="has-small-font-size">-Vedrana Vukojević</p>
</blockquote>
</div>
</div>



<p><strong>YANKI </strong><strong>Söz konusu hayat olduğunda cesur olduğunu düşünüyor musun?</strong></p>



<p>VEDRANA Evet. Özellikle geriye dönüp baktığımda, nerede olduğumu ve şimdi nerede durduğumu gördüğümde. On yıl önce ilk film kameramı aldım ve deli gibi arkadaşlarımı fotoğraflamaya başladım. Kafam, üretmeme izin vermediğim imgelerle, filmlerle, müzik videolarıyla dolup taşıyordu. Bir çıkış bulamayan hayal gücünü taşımak ağır bir yüktü. Sonunda o kapıyı araladığımda, durdurulamaz bir yaratıcılık çığı gibi her şey akmaya başladı: Hiç durmadı, sadece büyüdü. Bugün fark şu: artık deneyimim, özgüvenim ve cesaretimle o durmaksızın ilerleyen çığı kontrol edebiliyorum. Yani, evet. Hayat söz konusu olduğunda cesurum.</p>



<p><strong>YANKI </strong><strong>Sınırları zorlamak senin gerçekliğinde nasıl şekilleniyor?</strong><strong>&nbsp;</strong></p>



<p>VEDRANA Her yönettiğim ve çektiğim müzik videosuyla birlikte yeni bir şey öğreniyorum. Hata yapmak ve hatalardan öğrenmek aslında sınırları zorlamanın en iyi yolu. Yeni şeyler deneyimlemeliyiz ve kendimizi alışık olmadığımız durumların içine sokmalıyız. Ancak bu şekilde büyüyebiliriz. Nick Cave’in dediği gibi: “You’ve got to just keep on pushing it. / Keep on pushing it. / Push the sky away.”</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Interview &amp; Words by</strong> Duygu Bengi, Yankı Tan</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Editorial Assistant</strong> Duru Ustaoğlu</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Photography by</strong> Vedrana Vedrana Vukojević</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Muse</strong> Anja Knežević</p>


Food for Thought w/ Vedrana Vukojevic


<p><strong>Filmlerde gördünüz, podyumlarda karşınıza çıktı, belki Instagram’daki makyaj klasörünüze birkaç look kaydettiniz. Kusursuz pigmentasyona sahip o mavi far tonunu aramak neredeyse ritüelistik bir süreç. Ve onu bulduğunuzda, sanki bir şey değişmiş gibiydi: Özgürleştirici bir his doğdu içinizde. Ama neden mavi? Bu renk bizi neden bu kadar derinden etkiler? Belki de vücudumuzun en dürüst tarafıyla, gözlerimizle, hayallerimizi yeniden birleştirmemize yardımcı olduğu için.</strong></p>



<p>Mavi, sizi içine çeken bir renktir. Somut gerçekliğe karşı güvenli bir alan vadeder. Başkalarından değil, gerçekliğin kendisinden bir mesafe yaratır. Sinemada mavi göz makyajı genellikle içinde bulundukları dünyadan hafifçe kopmuş karakterlerde görülür. Uzaklaşan kadınlar. Kaçan kadınlar.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="735" height="874" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/15.jpg" alt="" class="wp-image-71708" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1500" height="2000" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/Adsiz-tasarim-24.png" alt="" class="wp-image-71709"/></figure>
</div>
</div>



<p>Buffalo ’66 filmindeki Layla’nın makyajı bunun ikonik bir örneğidir. Pudramsı mavi farı, Billy Brown ile birlikte kurduğu illüzyonun bir parçasına dönüşür. Gerçek yerine fanteziyi seçer. Kendi gerçekliğinden bilinçli olarak uzaklaşır. Makyaj, onun kopuşunun görsel bir uzantısı haline gelir. Kim olduğunun ve kim gibi davranmayı seçtiğinin bir hatırlatıcısı. Blue Velvet’te Dorothy Vallens ise mavi göz makyajını farklı kullanır. Onun için bu bir zırha dönüşür. Bir maskeye. Şiddet ve güçsüzlük tarafından tanımlanan bir hayat içinde, küçük ve çaresiz bir kontrol girişimine. Mavi onu korumaz, ama acının içinde var olmasına izin verir. Dayanabilme gücü verir. </p>



<p>Sinemanın ötesinde mavi göz makyajı müzikte ve modada da yerini aldı, tabii. 60’larda Twiggy’nin soluk mavi farı masumiyeti temsil ediyordu. Bebeksi görünümü, gençlik ve yapay mükemmellikle takıntılı bir era’yı yansıtıyordu. Mavi yumuşaktı. Neredeyse gerçek dışıydı.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1235" height="985" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/9-copy.jpg" alt="" class="wp-image-71712" style="aspect-ratio:3/2;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2300" height="1606" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/18-1.png" alt="" class="wp-image-71713" style="aspect-ratio:3/2;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p>Birkaç yıl sonra ise 70’lerde David Bowie maviyi tamamen farklı bir şeye dönüştürdü. Life on Mars? videosunda elektrik mavisi far artık masumiyeti değil, fütürizmi temsil ediyordu. Uzaya, teknolojiye ve bilinmeyene duyulan hayranlığı yansıtıyordu. Mavi, bir tür başka diyarlara ulaşmanın sinyali haline geldi. İnsan olmanın ötesine geçmenin.</p>



<p>Renk teorisi de bunu destekliyor. Mavi, derinliğin, içe dönüşün ve duygusal mesafenin rengidir. İleri gelmez, geri çekilir. Sizi kendi iç dünyanızla temas kurmaya davet eder.</p>



<p>Belki de bu yüzden mavi göz makyajı bizi hiçbir zaman tamamen terk etmez. Yüzü süslemenin ötesine geçer. Sen ve dünya arasında ince bir mesafe yaratır. Mavi far arada bir yerde var olmana izin verir. Mavi dikkattini çekmek için efor harcamaz: sessizce içine çeker.</p>



<p>Ve bir kez kendinizi ona verdiyseniz, ayrılmak ne mümkün.</p>


Blue for the Eyes


<h2 class="wp-block-heading wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">Sene 2018, Based İstanbul’un 27. kapağını çekiyoruz, karşımda tanıdığım en güçlü kadınlardan biri var. Bugünden sonra tanışıklığımız dostluğa dönüşüyor. Zaman akıyor ve geriye dönüp baktığımda sanat dünyasının 27 laneti bizim kehanetimiz oluyor; bu sayıyı arşivlerden bulup çıkarın lütfen. İçerisindeki her isim, kendi alanında devleşiyor. Bazı insanlar için zihninin sınırlarını zorlamak hayatın kendisine dönüşür. Yaratma güdüsü de hayatta kalmanın en tatmin edici yolu. İnsanın kendi olabilmesi, tüm benliğini masaya koyabilmesinin risk barındırdığını hatırlatıyor Büşra; “Kusurlarını kabul etmiş, kendiyle yüzleşmiş ve bundan memnun her insan; bunu yapmayanlara, yapmak istemeyenlere tehdit olabiliyor.” Bazı insanların söyledikleri o kadar gerçektir ki bu çoğu kişiye birçok açıdan soğuk gelebilir ama gerçekleri kabul etmenin samimiyeti paha biçilmezdir ben de Büşra’yı her gördüğümde bu sıcaklığı hissediyorum.</h2>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Kendi yaratıcı yolculuğunda cesur olmak senin için ne ifade ediyor? </strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>BÜŞRA</strong> Mükemmel diye bir şey olmadığını fark etmek sanırım. Kendine çırılçıplak bakabilmek ve gölge yanlarını sahiplenmek… Sonra da bir anlam yaratmak ve bunu sürdürmek; zaman zaman anlam sarsılsa da (ki hep olacak) tekrar tekrar oraya dönebilme gücünü bulmak.</p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Kuralsız ve özürsüz bir şekilde bir şey yarattığın, hafızanda yer eden bir anı paylaşır mısın? </strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>BÜŞRA</strong> Var ama çok çok kısa anlar bunlar; sadece o anın var olduğu, bazen sanatsal bir üretimde yazmakta, oynamakta; bazen de dümdüz bir an… Yaratımın hissettirdiği bütünlüğü sanat ya da yaşam diye ayıramıyorum; hepsi iç içe.</p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Korku — ya da onun yokluğu — kendini ifade etme biçimini nasıl şekillendirdi? </strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>BÜŞRA</strong> Korku çoğu zaman beni geride tutan, engelleyen bir duygu oldu. Korku çok büyük çünkü her yeri kaplıyor; insana pek hareket alanı bırakmıyor. Ama kaygının her zaman bir miktar faydası olmuştur, harekete geçmem için. Korkudan pek hazzetmiyorum açıkçası; o yüzden üstüne gidip savuşturmaya çalışıyorum hep.</p>



<div class="wp-block-columns wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/BUSRA_WEBLAYOUT_1.jpg" alt="" class="wp-image-71690" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_3199-copy-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71686" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/><figcaption class="wp-element-caption">BÜŞRA wears a jacket and pant by Academia, Beymen, shirt by Beymen Club, tie by Network and shoes by Prada.</figcaption></figure>
</div>
</div>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Sanatın için aldığın ve riskli gelen ama sonunda senin sesini tanımlayan bir karar? </strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>BÜŞRA</strong> Kendim olma riski sanırım. Özgünlük pek istenen bir şey olamayabiliyor. Gerçi yavaş yavaş da değişiyor o algı, yeni kuşakla beraber — çok şükür. Farklılıklara daha çok yer var gibi hissediyorum. Ama her zaman insanın kendini tümüyle masaya koymasının da bir risk barındırdığını düşünüyorum. Kusurlarını kabul etmiş, kendisiyle yüzleşmiş ve bundan memnun her insan; bunu yapmayanlara, yapmak istemeyenlere tehdit olabiliyor</p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Yaratıcı işlerin dünyaya tek bir Brave Monologue sunabilseydi, ne söylerdi? </strong></p>



<p><strong>BÜŞRA</strong> Hissetmekten korkma. Her hisse, her ruh hâline, her kusura yer var. Bu bağı kur çünkü kendinle bağ kurabildiğin kadar sanatsal üretimle, toplulukla, duyguyla bağ kurabilirsin. Bağ kurmaktan korkma — asıl cesaret bu.<br></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Dünya sessiz olduğunda, cesaretin bize ne söylüyor?</strong></p>



<p><strong>BÜŞRA</strong> Korkuyla el ele, yine de sahneye çık.</p>



<p><strong>DUYGU Bilinmezliğin eşiğinde durduğunda seni ileriye doğru iten şey nedir?</strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>BÜŞRA</strong> İçimde ne olduğunu benim bile bilemediğim bir bilinen… İçime atılmış bir çıpa.</p>



<div class="wp-block-columns wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/BUSRA_WEBLAYOUT_2.jpg" alt="" class="wp-image-71691"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_3305-Large-1.jpeg" alt="" class="wp-image-71688"/></figure>
</div>
</div>



<blockquote class="wp-block-quote wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
<p id="block-29cc0648-b3fd-42fd-9666-bde710ff3716"><em><em><span class="font-snell"><em><em>“İnsanın kendini tümüyle masaya koymasının da bir risk barındırdığını düşünüyorum.</em></em></span></em></em> <em><em><span class="font-snell"><em><em>Kusurlarını kabul etmiş, kendisiyle yüzleşmiş ve bundan memnun her insan; bunu yapmayanlara, yapmak istemeyenlere tehdit olabiliyor.”</em></em></span></em></em></p>



<p id="block-29cc0648-b3fd-42fd-9666-bde710ff3716">-Büşra Develi</p>
</blockquote>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong> </strong><strong>DUYGU Hayata karşı cesur olduğunu düşünüyor musun?</strong></p>



<p><strong>BÜŞRA</strong> Sürekli bir cesaret hâli değil de korka korka, adım adım; bazen en cesur, bazen en korkağıyım.</p>



<p><strong>DUYGU Yaratıcılık senin için ne anlama geliyor?</strong></p>



<p><strong>BÜŞRA</strong> Hayatta kalmanın tek tatmin edici yolu.</p>



<p><strong>DUYGU Sınırları zorlamak senin gerçekliğinde nasıl şekil buluyor?</strong></p>



<p><strong>BÜŞRA</strong> Konfor yerine özgürlüğü seçmek. Alkışa değil, iç sesime yaslanmak.</p>



<p><strong>DUYGU Herkes kendine biraz sert davrandığı bir dönemden geçer. Sen ne zaman ve nasıl kendinden ve kararlarından özür dilemeyi bıraktın?</strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>BÜŞRA</strong> Üzerinde hâlâ çalışıyorum. Bu, tamam olunacak bir şey değil bence; sürekli bir seçim yapmayı ve düşünceleri fark etmeyi gerektiriyor.</p>



<figure class="wp-block-embed is-type-video is-provider-youtube wp-block-embed-youtube wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><div class="wp-block-embed__wrapper">
<iframe loading="lazy" title="Brave Monologues | Büşra Develi | Based Istanbul 10th Anniversary Issue" width="422" height="750" src="https://www.youtube.com/embed/rmoOZCY2s2c?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>
</div></figure>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">FROM BASED ISTANBUL N45 10TH ANNIVERSARY ISSUE: BRAVE MONOLOGUES</p>



<p><a href="https://shop.basedistanbul.com">Buy your copy now!</a></p>



<p class="has-text-align-right"><em><em><span class="font-snell">Cover Guest</span></em></em> Büşra Develi<br><em><em><em><span class="font-snell">Creative Direction &amp; Words by</span></em></em> </em>Duygu Bengi<br><em><em><em><span class="font-snell">Photography by</span></em></em></em> Abdullah Yazıc<br><em><em><span class="font-snell">Styled by</span></em></em> Emre Köklüçınar<br><em><em><em><span class="font-snell">Head of Talent Hair and Makeup</span> </em></em></em> Önder Tiryaki<br><em><em><span class="font-snell">Creative Group Head </span></em></em> Yağız Yeşilkaya<br><em><span class="font-snell">Producer</span> </em>Tunga Yankı Tan<br><em><span class="font-snell">Creative Production by</span></em> BI Creative<br><em><em><em><em><em><span class="font-snell">Special Thanks to</span></em></em></em></em></em>&nbsp;Cansu Sıtacı<br><em><em><span class="font-snell">Creative Team</span></em> </em>Duru Ustaoğlu, Kerem Acar<br><em><em><span class="font-snell">Hair Team</span></em>&nbsp;</em>Batuhan Sancar, Enes Sakızcı, Mustafa Akgül<br><em><em><span class="font-snell">Make-Up Team</span></em>&nbsp;</em>Doğukan Tuncer, Esra Poyraz, Hazar Baştürk<br><em><em><span class="font-snell"><em>Gaffer</em></span></em></em> Onur Karaca<br><em><span class="font-snell"><em>Photography Assistants</em></span></em> Hakan Diner, Hamza Kazım Ese<em>n</em><br><em><span class="font-snell"><em>Styling Assistants</em></span></em> Elif Akpunar, Şimal Özyiğit<br><em><em><span class="font-snell"><em>Editorial Brews by</em></span></em></em>&nbsp;Starbucks Türkiye<br><em><em><em><em><em><span class="font-snell">Bites by</span></em></em></em></em> </em>Focamia</p>


Brave Monologues w/ Büşra Develi


<p><strong>Gerçekten de sürekli kendini tekrar eden bir döngünün içinde mi yaşıyoruz? Moda’da, hayatta, hatta bir şeye karşı çıkma biçimlerimizde bile?</strong></p>



<p><strong>Bohemler, 1800’lerin ortasında burjuvaziye başkaldırmıştı: zenginlik, düzen ve temizlik değerlerini reddedip paçavracılar ve seks işçileri gibi toplumun dışladığı figürleri romantikleştirdiler çünkü onlar için bu insanlar şehrin aşırılığının, yolsuzluğunun ve ahlaki ikiyüzlülüğünün sembolleriydi. Pek bir şey değişmedi aslında; Bohemlerin karşı çıktığı düzen bugün hala hayatımızın dokusuna işlemiş durumda.</strong></p>



<p>Belki de bugünün Bohemleri, her şeyden bihaber görünen ama aslında toplumsal cilayı reddedenlerdir; yaşanmış, lekeli ya da güzelce dağınık görünen parçaları bilinçlice tercih edenler. Tıpkı ilk Bohemler gibi… Onlar da yalnızca dışlanmışları hayranlıkla izlemekle kalmamış, yağlı pardösüler, dağınık fularlar ve yıkanmamış bedenleriyle onlara benzemeye çalışmışlardı. Bugünün “uyumsuzları” da aynı şekilde “tertemiz” olma dayatmasına karşı çıkıyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2905" height="4422" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/Hussein-Chalayan-Temporary-Interference-SpringSummer-1995.jpg" alt="" class="wp-image-71665" style="aspect-ratio:2/3;object-fit:cover"/><figcaption class="wp-element-caption">Hussein Chalayan, SS1995 &#8220;Temporary Interference&#8221;</figcaption></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1652" height="2382" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/1998_isseymiyake_0247_001ltr.jpg" alt="" class="wp-image-71666" style="aspect-ratio:2/3;object-fit:cover"/><figcaption class="wp-element-caption">Issey Miyake, 1998, &#8220;Pleats Please&#8221;</figcaption></figure>
</div>
</div>



<p><br>“Clean girl” estetiğinden yeni yeni sıyrıldık, sonunda&#8230; Ve şu an kirle bu kadar barışmamız hiç de şaşırtıcı değil. High-fashion evleri kirle zaten hep oynuyordu, ama tabi artık fast fashion da kiri seviyor. Kir, modanın arka planında hep vardı; 90’ların sonunda bunu açıkça gördük: Helmut Lang’in 1997 “Painter Jeans”i ve Calvin Klein’ın 1999 “Dirty Denim” kampanyası gibi. Hatta daha da önceye gidersek: Vivienne Westwood’un 80’lerin başında açtığı <em>Nostalgia of Mud</em> mağazası, Hussein Chalayan’ın 1995 İlkbahar/Yaz koleksiyonu “<em>Temporary Interference”</em>, ve Pleats Please Issey Miyake’nin 1998’de sanatçı Cai Guo-Qiang ile birlikte gerçekleştirdiği basın sunumu: Kıyafetlerin sanatçının barut tekniğiyle yakılıp iz bırakıldığı o gösteri. Kir hep bizimleydi, moda tarihine ilmek ilmek işlenmiş bir halde…<br></p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1000" height="707" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/pdf_28c36280-3fa5-11eb-97c6-956e7dbcd6c4.jpg" alt="" class="wp-image-71672"/><figcaption class="wp-element-caption">CK Jeans, &#8220;Dirty Denim&#8221; Ad Campaign, 2003</figcaption></figure>
</div>
</div>
</div>
</div>



<p>Yani aslında “kirlilik estetiğini” yeni keşfetmiyoruz; Bohemler, Punk’lar, Grunge kuşağı… hepsi bizden çok önce kiri benimsedi. Moda’da kir, tanımı gereği bir tür başkaldırıdır. Mary Douglas’ın <em>Purity and Danger</em> kitabında yazdığı gibi: “Kir, olmaması gereken yerde olan maddedir.” Moda’da kir semboliktir; hijyen eksikliğiyle değil, toplumsal düzeni bozmakla ilgilidir. Bu yüzden kir, modada bir anlatı aracına dönüşür. Moda zaten başlı başına bir hikaye anlatma biçimiyken, içine kendi pisliğini katmak bu hikayeyi sadece zenginleştirir. “Evet, ceketim iki dünya savaşından çamaşır makinesine bir kez bile uğramadan çıkmış gibi görünebilir ama benim için tam da bu sebeple bir statement parçası.”</p>



<p>Aşırı bireyci bir çağda yaşıyoruz. Herkes kendini kendi hikayesinin başrolü olarak görüyor ve kendini giydirme biçimi, günlük hayatın en performatif eylemine dönüşmüş durumda. Bedenlerimizin içindeyiz ve onları nasıl giydirdiğimiz karakterimizi ele veriyor. Giysi, saklanamayacağın tek yüzey; seni örterek ifşa ediyor. İronik…</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/SHOT-BY-TERRY-RICHARDSON-FOR-E.R.D-SS25-FINN-DENIS-LAVANTRITZ-PARIS-2.jpg" alt="" class="wp-image-71670"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/SHOT-BY-TERRY-RICHARDSON-FOR-E.R.D-SS25-FINN-DENIS-LAVANTRITZ-PARIS-3.jpg" alt="" class="wp-image-71671"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/SHOT-BY-TERRY-RICHARDSON-FOR-E.R.D-SS25RITZ-PARIS.jpg" alt="" class="wp-image-71669"/><figcaption class="wp-element-caption">Shot by Terry Richardson for E.R.D. SS25</figcaption></figure>
</div>
</div>



<p>Alt kültürler her zaman estetik normları bozarak direnç göstermiştir. Kir, aslında kir değildir; bir reddediştir; bir hizadan çıkış, bir bozulma hali&#8230; Bu yüzden “kirli” estetik isyankar görünür. Kiri benimsemek, uyumsuzluğu benimsemektir. Toplumsal olarak kutsanan o pürüzsüz, ahlaken “temiz” olma idealine karşı durmaktır.</p>



<p>İnsanların kirli görünen kıyafetler giymeyi seçmesinin bir sebebi var. Sadece farklı görünme arzusu değil bu. Bir tavır göstergesi, cilayı reddetme hali, saflık mitinden bilinçli bir uzaklaşma&#8230;</p>


Dirty, Sticky, Fashion


<p>2000’lerin başı ve ortalarında, gece kulübüne gitmek gerçekten elektrik gibiydi. Öylece “dışarı çıkmazdın.” Hazırlanırdın. Günler öncesinden ne giyeceğini seçerdin. Arkadaşlarına kapaklı telefonunla mesaj atardın. Kapıdan içeri girerken o gecenin seni nereye götüreceğini bilmezdin, zaten heyecan da buradan gelirdi.</p>



<p>Bugün müziğin sesi daha yüksek, ışıklar daha parlak, DJ’ler daha ünlü. Ama yine de bir şeyler… daha düz hissediliyor. Peki ne değişti?</p>



<p>2000’lerde geceyi anlık olarak belgeleyen Story’ler yoktu. Gitmeden önce kimlerin orada olduğunu kontrol etmek diye bir şey yoktu. Bir kulübe girdiğinde kimi göreceğini, hangi şarkının çalacağını, gecenin nereye varacağını bilmezdin.</p>



<p>Şimdi ise daha evden çıkmadan Instagram Story’lerinden ortamı görebiliyorsun. DJ set’i paylaşılmış oluyor. Kalabalık etiketlenmiş oluyor. Sürpriz ortadan kalkıyor.</p>



<p>Dürüst olalım. Artık kulübe gitmek, giriş ücreti olan bir içerik üretimi gibi hissettiriyor.</p>



<p>2000’lerde kimse geceyi kürate etmiyordu. Şüpheli bir kombinle giderdin, saçın terden düşerdi, bir hit çaldığında herkes aynı anda bağırarak eşlik ederdi. Usher’ın “Yeah!”i ya da Justin Timberlake’in “SexyBack”i girdiğinde bütün oda aynı anda reaksiyon verirdi. Kimse video çekmek için durmazdı. Kimse güzel açım hangisi diye düşünmezdi. Sadece oradaydın. Tamamen kontrolsüz, tamamen anda.</p>



<p>Şimdi ise dans pistinin yarısı telefon tutuyor. Diğer yarısı Story’sine kim bakmış diye kontrol ediyor. Kendini kaybetmek yerine, birinin feed’ine düşebileceğinin farkındasın. Herkes biraz performans hâlindeyken atmosfer değişiyor.</p>



<p>Gizem de kayboldu. Daha evden çıkmadan DJ’i, kalabalığı, estetiği zaten görmüş oluyorsun. “Kim gelecek acaba?” kaosu yok. Gece hayatı artık önceden izlenmiş bir fragman gibi. Spontanelik, yerini preview’lara bıraktı.</p>



<p>Bir de işin maddi tarafı var. Kulüpler eskiden daha dağınık, daha demokratikti. Şimdi ise kadife ipler, bottle service adaları ve aylık streaming aboneliğinden pahalı içkiler var. “Yabancılarla sabaha kadar dans etmek”ten çok, “buraya ait olduğunu kanıtlamak” gibi hissettiriyor.</p>



<p>Müzik kültürü de değişti. Eskiden herkes aşağı yukarı aynı hit’leri bilirdi. Şimdi ise playlist’lerimiz tamamen kişisel. Algoritmalar tarafından büyütüldük. Bu yüzden bir şarkı girdiğinde odanın yarısı hissederken diğer yarısı hiçbir şey anlamayabiliyor.</p>



<p>Ama belki de mesele biziz. Daha fazla farkındayız. Daha fazla online’ız. Daha fazla uyarılıyoruz. 2000’lerde dışarı çıkmak gerçek hayattan kaçmaktı. Şimdi ise gerçek hayat: işin, grup chat’in, bildirimlerin, situationship’in&#8230; cebinde seninle geliyor.</p>



<p>Kulüpler aslında daha kötü olmadı. Sadece offline olmaktan çıktılar. Ve bir geceyi yaşamak yerine performe ettiğinde, hiçbir şey eskisi gibi hissettirmiyor.</p>


Why Clubbing Doesn’t Feel Like It Did in the 2000s


<p><strong>Matthieu Blazy’nin Métiers d’Art sahnesindeki ilk çıkışı, Chanel’in yıllar içinde bünyesine kattığı zanaat evlerini bir kez daha aynı çatı altında buluşturuyor. Bu koleksiyon, doğru bir denge ve ustalıkla yönlendirildiğinde bu tür iş birliklerinin ne denli yaratıcı olabileceğini açıkça ortaya koyuyor.</strong></p>



<p>Métiers d’Art koleksiyonları yalnızca el işçiliğini vitrine çıkarmak için kurgulanmaz; Chanel’in kendi kodlarını ana koleksiyonlara kıyasla daha esnek yorumladığı, kreatif direktöre özgürlük tanıyan özel bir ifade alanı sunar. Blazy ise dokuya ve renk karşıtlıklarına olan keskin duyarlılığını burada da öne çıkarıyor. Daha önce Bottega Veneta’yı yeniden tanımlayan bu vizyoner tasarımcı, kültürel ve dekoratif referanslarla zenginleşen bir anlatı kuruyor. Bir zamanlar intrecciato ile şekillenen yaklaşım, bu kez tüvit üzerinden yeniden düşünülüyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="3548" height="5323" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/cover-option-3.jpeg" alt="" class="wp-image-71649" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="3024" height="4032" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/IMG_8022.jpeg" alt="" class="wp-image-71650" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>
</div>
</div>



<p>Defile, yükselen model Bhavitha Mandava’nın kendinden emin adımlarıyla açılıyor. Lower Manhattan’daki Bowery metro istasyonu, koleksiyonun genel anlatısının bir parçası olsa da, Mandava için özel bir anlam taşıyor. Defilenin açılışını onun yapması, bir yıl önce New York metrosunda fark edilerek modelliğe adım attığı ana ince bir gönderme yapıyor.</p>



<p>Son durak anonsu yankılanırken, koleksiyon bulunduğu mekânla zahmetsizce bütünleşiyor. Modeller vagondan inip peronun ritmine karışıyor. New York metrosu, farklı sosyal katmanların ve tavırların kesişim noktası hâline gelirken, bu titizlikle inşa edilmiş koleksiyon tüm bu figürleri abartıya kaçmadan sahneye taşıyor. Ortaya çıkan sahne, küratörlü bir kadrodan çok, peronun gündelik koreografisini andırıyor.</p>



<p>Chanel’in kitsch bir dokunuşla yeniden yorumladığı “I ♥ NY” tişörtünden, Frank Sinatra, Diana Vreeland ve hatta Superman gibi kentin kalıcı ikonlarına uzanan referanslar, Blazy’nin New York’ta geçirdiği yılların tasarım dilini nasıl beslediğini açığa çıkarıyor. Koleksiyon, yalnızca nasıl üretildiği üzerine düşünmeye değil, izleyiciyi katmanlı göndermelerini çözmeye de davet ediyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/1-6.png" alt="" class="wp-image-71640"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/2-3.png" alt="" class="wp-image-71639"/></figure>
</div>
</div>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/3.png" alt="" class="wp-image-71641"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/5.png" alt="" class="wp-image-71643"/></figure>
</div>
</div>
</div>
</div>



<p>Blazy, Chanel’in klasik çantalarını bu kez deneysel bir yaklaşımla yeniden ele alıyor. Kürk kuyruklar ve heykelsi metal detaylar, sincaplar, zürafalar, elmalar ya da bir fındık formunda, çantanın üzerine eklenen süsler olmaktan ziyade formun kendisini belirliyor. Tüy motifli etekler paralel bir hatta geri dönüyor, ancak bu kez daha kentsel bir dile uyarlanmış hâlde. Goossens imzalı mücevherler, bu sembolik dili tekrar ederek koleksiyonla uyum içinde ilerliyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/4.png" alt="" class="wp-image-71642"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/6.png" alt="" class="wp-image-71644"/></figure>
</div>
</div>



<p>Massaro’nun kanatlı topuklu ayakkabıları hafiflik hissi katarken, Lesage’ın ustalığıyla işlenen tüvit takımlar ince müdahalelerle yeniden şekilleniyor. Maison Michel’in küçük, heykelsi şapkaları Catwoman’ı çağrıştıran maskeleri anımsatıyor; bu sert imge, deri ceketler gibi daha rahat parçalarla dengeleniyor. Lemarié’nin tüyleri ve zarif nakışlar, kentin sessiz işaretlerini, uğur böceklerini ve köpek yüzlerini takip ederken, Desrues imzalı ceket düğmeleri Chanel’in kalıcı kodlarını doğrudan alıntılarla değil, zanaat yoluyla hatırlatıyor.</p>



<p>Gündelik giyimin tüm spektrumu boyunca, yoğun iş temposundaki kadından gece hayatının müdavimlerine, sembolik kostümlere bürünenlerden sade giyinenlere kadar, birçok tanıdık karakter öne çıkıyor. Her gün sokakta yanından geçerek aşina olduğumuz figürler, Blazy’nin içgüdüsel ve canlı diliyle yeniden tanımlanıyor ve defilenin son görünümünün ötesine taşan, sessiz ama kalıcı bir heyecan taşıyor. Bu da biz moda meraklılarına, Blazy’nin Chanel’deki tasarım dilinin nasıl evrilmeye devam edeceğini beklemenin keyfini bırakıyor.</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Words by</strong> Eren Çebi</p>


Chanel Métiers d’Art 2026: American Archetypes, French Thoughts


<p><strong>Bize vaat edilen teknolojiye ne oldu?</strong></p>



<p><strong>90’ların sonu ve 2000’lerin başı, teknolojinin hayatlarımızın merkezine henüz yeni yeni yerleşmeye başladığı bir döneme işaret ediyordu. Ve bilinmeyenle karşılaştığımızda her zaman yaptığımız gibi, biz de sınırsızca hayal kurduk. Uçan arabalar, sanal ütopyalar, hiçbir zaman tam anlamıyla gelmeyen sonsuz siber gelecekler vaat edildi bize.</strong></p>



<p>Yine de o hayal iz bıraktı. Çünkü yeniydi. Çünkü bizi heyecanlandırıyordu. Moda, müzik, tasarım… Her şey o siber hayal gücünden besleniyordu. O zamanlar teknoloji, bizi sonsuz doom-scrolling döngülerine hapseden bir ekran değildi. Henüz bir zorunluluk değildi. Renkliydi. Heyecan vericiydi. İsteğe bağlıydı.</p>



<p>Bu iyimserlik, en saf haliyle erken 2000’lerin teknoloji reklamlarında yaşamaya devam ediyor. Teknolojinin bir ihtiyaç olarak değil, daha kolay ve çok daha cool bir hayatın ihtimali olarak sunulduğu bir zaman dilimi.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="932" height="1196" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/424714dafde491fb0e98c778fe11e9fc.jpg" alt="" class="wp-image-71622" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1448" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/23b6b1560eb980554fbdf4ce01a3677f.jpg" alt="" class="wp-image-71621" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="1396" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/9.jpg" alt="" class="wp-image-71620" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="730" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/d694eb54f364f918850df5fb696ba442.jpg" alt="" class="wp-image-71623"/></figure>
</div>
</div>
</div>
</div>



<p>Bu reklamlara baktığınızda teknolojinin sadece parlak gelecekler değil, aynı zamanda bir tür baştan çıkarıcılık da sunduğunu görüyorsunuz. Kendine ait bir estetiği vardı: soğuk maviler, yeşiller, grenli ekranlar, metalik yüzeyler… Daha seksiydi. Daha keskindi. Tam da bu belirsizlik, bizi içine çeken şeydi. Ve artık teknoloji belirsiz bir konu olmaktan çıkıp, etrafındaki her şey kristal netliğinde görünür hale geldikçe, o ilk heyecan da yavaşça daha düz, daha donuk bir şeye dönüştü.</p>



<p>Bu, bugünün teknolojisinin bizi ne kadar sıkışmış hissettirdiğiyle ilgili değil. Doom-scrolling’e yönelik bir eleştiri de değil. Bu, ulaşılabilir görünen teknolojiyle ilk karşılaşmamızla ilgili; hayaller üzerine kurulu bir dünyaydı bu, bazen aşırıya kaçan, bazen naif. Ve şimdi, o hayallerin bazıları nihayet gerçeğe dönüşürken, kendimizi bambaşka bir sorunun karşısında buluyoruz: Neden teknolojinin estetik dili bu kadar düz, bu kadar donuk ve rahatsız edici derecede beyaz ve minimalist bir hale geldi? Neden bir hastanenin bekleme odasında oturuyormuşsunuz gibi, ürpertici derecede yapay ve boğucu hissettiriyor?</p>



<p>Bir noktada teknoloji, bize hayal kurdurmayı bırakıp sessizce içimize yerleşmeye başladı. Belki teknoloji şirketleri, farklı görünen siber bir dünya yaratmanın getirdiği o neşeyle bağlarını kaybetti. Ya da teknoloji bir zorunluluk haline geldiği anda, hayalini kurduğumuz bir şey olmaktan çıktı.</p>



<p>Aslında teknolojinin organik dünyayla o kadar kusursuz birleşmesini istiyoruz ki, yapay zeka botları insan davranışlarını taklit etmeye başladığında, &#8220;Her<em>&#8220;</em> filminin bir gerçekliğe dönüşme ihtimali rahatsız edici derecede yakın hissettiriyor. Artık mavi tonlara boyanmış bir siber dünya arzulamıyoruz. Çünkü zaten teknolojinin içindeyiz, ve kurtulmak istiyoruz.</p>



<p>Ve ironik bir şekilde, teknoloji bize sunduğu kolaylıkları sağlamaya devam etsin istiyoruz, ama aynı zamanda neredeyse görünmez olsun. Çünkü teknolojik olanla insani olan arasındaki çizgiyi biz bulanıklaştırdık.</p>



<p>Belki de mesele teknoloji reklamlarının yaratıcı gücünü kaybetmesi değil. Belki de teknolojiyi o kadar fazla kullandık ki, artık hayal etmeye değer bir şey gibi hissettirmiyor. Geliştikçe, hayal kurmaya alan tanıyan o belirsizliğini kaybetti.</p>



<p>Siber hayaller yerini analog hayallere bıraktı. Ve belki de suç teknoloji şirketlerinde değil. Siber hayallerimiz elimizden alınmadı. Biz fazla hayal kurduk. Fazla kullandık. Ve sonunda sıkıldık.</p>


Cyber Dreams, Long Gone 


<h2 class="wp-block-heading wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">Birini başarılı olduğunda değil yolun başında yakalamakla ilgileniyoruz, bizimki biraz da insan biriktirmekle alakalı bir yolculuk. <strong>Helin Kandemir ile ilk buluşmamız bundan tam 6 sene önce.&nbsp;“Under 25” çekimimizin en genç üyesiydi; o günden sonra sıkça kesişen yollarımız ve her bir araya geldiğimizde hızla atan kalplerimiz, bu yolda birlikte yapacağımız çok şey olduğunun kanıtı.&nbsp;Helin’in kararlılığı ilk günden beri beni çok etkiliyor. Bu kadar erken başlayan yolculuğunu bir kariyere dönüştürebilmesinin ardında kendi kararlarını alabilme gücü saklı.</strong> “Ne yaparsam yapayım, nasıl bir karar alırsam alayım o kararı kendim almış almayı önemsiyorum çünkü o zaman onunla baş edebilme yeteneğim çok kuvvetli oluyor.” İstediğini bilmek ve sonuç ne olursa olsun arkasında durabilmek. Helin kendine ve onu olduğu kişiye dönüştüren her dış etmene inanmayı seçenlerden; “Dönüp kaçmaya kalbim hiç müsaade etmiyor.” diyor, mücadele etmeye cesaretin varsa, başarmaya hakkın da oluyor.</h2>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Kendi yaratıcı yolculuğunda cesur olmak senin için ne ifade ediyor? </strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>HELİN</strong> Kendime benzemek. Beklenilen, istenilen, genelde kabul gören her formun dışında sadece kendim olarak bu sektörde var olmaya karar vermek. </p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Kuralsız ve özürsüz bir şekilde bir şey yarattığın, hafızanda yer eden bir anı paylaşır mısın? </strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>HELİN</strong> Sıfır sahne tecrübesiyle, yalnızca hislerime ve güçlü provamıza güvenerek sahneye çıkmak… Bana ve performansıma inananların bir elin parmaklarını geçmediği bir arenada, sadece içgüdülerimle var olmak.&nbsp;</p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Korku — ya da onun yokluğu — kendini ifade etme biçimini nasıl şekillendirdi? </strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>HELİN</strong> Korkuyu negatif bir his olarak ötekileştirmemeye çalışıyorum. Onunla başa çıkamadığım zaman, yerini değiştirip beni iten bir güç haline getiriyorum. Nitekim yolculuğuma duyduğum bu tutku dolu sevgi, bütün korkularımdan daha büyük.&nbsp;</p>



<div class="wp-block-columns wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/HELIN_WEBLAYOUT_1.jpg" alt="" class="wp-image-71596" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_4250-copy-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71595" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/><figcaption class="wp-element-caption"><strong>HELİN</strong> wears a suit by <strong>Maison Margiela, Beymen,</strong> shirt by <strong>Beymen Club,</strong> tie by <strong>Network</strong> and shoes by <strong>Atelier Tacon</strong> Brooch by <strong>Begüm Khan.</strong></figcaption></figure>
</div>
</div>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Sanatın için aldığın ve riskli gelen ama sonunda senin sesini tanımlayan bir karar? </strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>HELİN</strong> Kendimde dahi var olup olmadığını hiç bilmediğim karakterleri yakalamayı seviyorum. Hep aşina olduğum alanların dışında kalmayı, buna da kendimi bazen mecbur bırakmayı çok seviyorum. Okuduğumda ne yapacağımı kestiremedim her şeye bodoslama daldım. Şimdi paletimde onlarca renk var. </p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Yaratıcı işlerin dünyaya tek bir Brave Monologue sunabilseydi, ne söylerdi? </strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>HELİN</strong> “Bütün deneyimlerim, hislerim ekseninde kendim olmaktan kaçmıyorum. Ve inan yaşamaktan hiç korkmuyorum.” </p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Dünya sessiz olduğunda, cesaretin bize ne söylüyor? </strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>HELİN</strong> Varlığıma ait olan her şeye sahip çıkmamı: Arzularım, tutkularım, inançlarım, doğup yaşadığım ülkem.. Bunların hepsinin beni içeren ve bana ait olduğunu biliyorum. Dönüp kaçmaya kalbim hiç müsaade etmiyor ve bazen bu cesaretin sonuçları özgürlüğüme vursa dahi; ben kalmak istiyorum, inanmayı seçiyorum. </p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Bilinmezliğin eşiğinde durduğunda seni ileriye doğru iten şey nedir? </strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>HELİN</strong> İleriye adım atarken ya da yeni bir istasyona yönelirken, o istasyonda bir şeylerin yolunda gitmeme ihtimali belirdiğinde kafamın içinden hep şu cümle geçiyor: “En kötü, yapamamış olursun.” Hayatta her alanda varlık gösterememeyi normalleştirmeye ve bunu kendi değerimle ilişkilendirmemeye çalışıyorum. Olmazsa olmaz. Ve bu, o kadar da kötü bir şey değil.&nbsp;</p>



<div class="wp-block-columns wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_4292-copy-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71598"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/HELIN_WEBLAYOUT_2.jpg" alt="" class="wp-image-71597"/></figure>
</div>
</div>



<blockquote class="wp-block-quote wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
<p id="block-29cc0648-b3fd-42fd-9666-bde710ff3716"><em><em><span class="font-snell"><em><em>“Kendimde dahi var olup olmadığını hiç bilmediğim karakterleri yakalamayı seviyorum. Hep aşina olduğum alanların dışında kalmayı, buna da kendimi bazen “mecbur bırakmayı” çok seviyorum.”</em></em></span></em></em></p>



<p id="block-29cc0648-b3fd-42fd-9666-bde710ff3716">-Helin Kandemir</p>
</blockquote>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong> </strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Hayata karşı cesur olduğunu düşünüyor musun? </strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>HELİN</strong> Evet, düşünüyorum. Bütün hikayem nereye gittiğimi bilmediğim bir zaman valizimi alıp çıkmamla başladı. Hala bazı yerlerde, bazı gerçeklikler beni sıkı sıkı tutsa da zamanı geldiğinde onlarla da vedalaşacağımı biliyorum. Acele etmiyorum, ama pes de etmiyorum. </p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Yaratıcılık senin için ne anlama geliyor? </strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>HELİN</strong> Tutku duymak. Yaptığın şeye dair, kimsenin hissedemediği kuvvetli bir tutku duymak… </p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Sınırları zorlamak senin gerçekliğinde nasıl şekil buluyor? </strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>HELİN</strong> Bir kapının önünde kalbim küt küt atıyorsa, attığım ilk adım zaten sınırları aşmak oluyor. Hepimize yüklenmiş onlarca form, onlarca inanış var. Kültürlerimiz, ailelerimiz, alışkanlıklarımız… Bütün bunlar, bazı kapıların önünde nabzını boğazında hissetmene sebep oluyor. Ama sen, bütün o hislere rağmen adımını atıyorsun. Olup olmamasından bağımsız, o anda sınırlar eriyip gidiyor. </p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Herkes kendine biraz sert davrandığı bir dönemden geçer. Sen ne zaman ve nasıl kendinden ve kararlarından özür dilemeyi bıraktın? </strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>HELİN</strong> Kendi hatalarımın sonuçlarını yaşamak başkalarının doğrularını yaşamaktan daha keyifli geldiği zaman. Ne yaparsam yapayım, nasıl bir karar alırsam alayım o kararı kendim almış almayı önemsiyorum çünkü o zaman onunla baş edebilme yeteneğim çok kuvvetli oluyor. Bazen, gerçekten de o zamanki senin bir bildiği oluyor.&nbsp;</p>



<figure class="wp-block-embed is-type-video is-provider-youtube wp-block-embed-youtube wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><div class="wp-block-embed__wrapper">
<iframe loading="lazy" title="Brave Monologues | Helin Kandemir | Based Istanbul 10th Anniversary Issue" width="422" height="750" src="https://www.youtube.com/embed/61Gf4xjiU3Q?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>
</div></figure>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">FROM BASED ISTANBUL N45 10TH ANNIVERSARY ISSUE: BRAVE MONOLOGUES</p>



<p><a href="https://shop.basedistanbul.com">Buy your copy now!</a></p>



<p class="has-text-align-right"><em><em><span class="font-snell">Cover Guest</span></em></em> Helin Kandemir<br><em><em><em><span class="font-snell">Creative Direction &amp; Words by</span></em></em> </em>Duygu Bengi<br><em><em><em><span class="font-snell">Photography by</span></em></em></em> Abdullah Yazıc<br><em><em><span class="font-snell">Styled by</span></em></em> Emre Köklüçınar<br><em><em><em><span class="font-snell">Head of Talent Hair and Makeup</span> </em></em></em> Önder Tiryaki<br><em><em><span class="font-snell">Creative Group Head </span></em></em> Yağız Yeşilkaya<br><em><span class="font-snell">Producer</span> </em>Tunga Yankı Tan<br><em><span class="font-snell">Creative Production by</span></em> BI Creative<br><em><em><em><em><em><span class="font-snell">Special Thanks to</span></em></em></em></em></em>&nbsp;Cansu Sıtacı<br><em><em><span class="font-snell">Creative Team</span></em> </em>Duru Ustaoğlu, Kerem Acar<br><em><em><span class="font-snell">Hair Team</span></em>&nbsp;</em>Batuhan Sancar, Enes Sakızcı, Mustafa Akgül<br><em><em><span class="font-snell">Make-Up Team</span></em>&nbsp;</em>Doğukan Tuncer, Esra Poyraz, Hazar Baştürk<br><em><em><span class="font-snell"><em>Gaffer</em></span></em></em> Onur Karaca<br><em><span class="font-snell"><em>Photography Assistants</em></span></em> Hakan Diner, Hamza Kazım Ese<em>n</em><br><em><span class="font-snell"><em>Styling Assistants</em></span></em> Elif Akpunar, Şimal Özyiğit<br><em><em><span class="font-snell"><em>Editorial Brews by</em></span></em></em>&nbsp;Starbucks Türkiye<br><em><em><em><em><em><span class="font-snell">Bites by</span></em></em></em></em> </em>Focamia</p>


Brave Monologues w/ Helin Kandemir


<h2 class="wp-block-heading"><strong>Yol boyunca biriktirdiğimiz yüzler sayesinde mi oluruz olduğumuz kişi? Yoksa alt-benliklerimizi, içimizde taşıdığımız parçalardan mı tanımlarız? Varlığımızın ne kadarı, doğduğumuz yere ait? Bazıları, özgür iradenin sadece bir yanılsama olduğunu söylüyor… ve buna karşı çıkmak bile sanki özgür bir seçim değil.</strong></h2>



<h2 class="wp-block-heading"><strong>Bu oyunun hiçbir kuralı yok. Anastasiia, yolculuğunu risk alarak kendi özgün vizyonunu dünyaya taşıma cesaretine dayanan bir </strong>“<strong>kendini bırakış” olarak tanımlıyor. </strong>“<strong>Gerçek stilin doğduğu yer burası ve bunu kimse kopyalayamaz,” diyor. Belki de her şeyin sırrı burada saklıdır: kendi kaosunla bağ kurmayı öğrenmek… ta ki o kaos berraklığa dönüşene dek.</strong></h2>



<h2 class="wp-block-heading"><strong>Peki kimlik arayışı ne zaman son bulur, ya da son bulabilir mi?</strong> <strong>Ve kim, gerçekten kendini bulduğunu iddia edebilir?</strong> <strong>Düşünmeye değer. </strong></h2>



<p><strong>YANKI New York’ta hayatı tanımla. </strong></p>



<p><strong>ANASTASIIA</strong> Kendime tam anlamıyla bir New Yorklu diyemem… İnsanlar bunun için en az on yıl gerektiğini söylüyor. Ama burada birkaç yıldır yaşıyorum ve bu şehrin bana neler kattığını, fotoğrafçı olarak beni nasıl şekillendirdiğini paylaşabilirim. </p>



<p>Savaştan üç ay sonra geldim. İlk başta New York bir rüya gibiydi, dokunulmaz bir şey… Ama adımımı attığım anda bunun gerçek, yakın ve artık benim bir parçam olduğunu fark ettim. Bir anda, filmlerden izlediğim şeyleri artık yaşıyordum. Bu şehir zaman zaman bunaltıcı gelebiliyor; sanki fotoğraflanmamış hiçbir şey, denenmemiş hiçbir fikir kalmamış gibi. Ama önemli bir şey öğrendim: Kendine sadık kalır, üretmeye devam eder ve yaptığın şeye inanırsan, bir gün insanlar “Senin tarzını tanıyorum” diyor. İşte o an büyülü, bu kadar huzursuz ve kalabalık bir şehirde bile, kalbini takip edersen kendi sesinin duyulabileceğini gösteriyor. </p>



<p>Benim için New Yorklu olmak, tüm çelişkileri ve enerjisiyle yaşamak ama yine de kendi yerini ve kendi insanlarını bulabilmek demek. </p>



<p><strong>YANKI New York’la ilgili ilk anılarını düşündüğünde, aklına hangi görüntüler veya hisler geliyor; bunlar fotoğraflarına da yansıyor mu? </strong></p>



<p><strong>ANASTASIIA</strong> Başlarda beni en çok etkileyen şey, şehrin başlı başına kurulmuş bir film seti gibi hissettirmesiydi. Sokaklar, ışık, ritim… sanki bir filmin içinde yürüyorsun. Ve bazen, şanslıysan, tam önünde gerçek bir sinematik an yaşanıyor ve sen onu yakalıyorsun. </p>



<p>Bu izlenimler fotoğrafçılığımı şekillendirdi. Burada çektiğin her kare, tek bir görüntü olmanın ötesine geçip izleyenin zihninde koca bir hikayeye dönüşme ihtimali taşıyor. Moda, belgesel ve hikaye anlatımının bu karışımı ise beni en çok heyecanlandıran şey. </p>



<p><strong>YANKI Yaşadığın şehir, görme ve üretme biçimini nasıl şekillendiriyor? Şehrin ritmi, çelişkileri ya da güzelliğinin hangi yönleri işlerinde en çok yer buluyor? </strong></p>



<p><strong>ANASTASIIA</strong> New York, işlerime çok daha sinematografik bir kalite kattı ve beni daha büyük hikayeler anlatmaya itti. Bu şehrin ritmi seni hızlı ve net olmaya zorluyor. Dünyanın hiçbir yerinde burada olduğum kadar odaklanmış ve üretken hissetmiyorum&#8230; </p>



<p>Burası, gençken ve kendi potansiyelini keşfederken yaşamak için en iyi şehir; çünkü New York senin pasif kalmana asla izin vermiyor. Hızlı ve doğru kararlar vermen gerekiyor ve bu yoğunluk seni sürekli ileri itiyor. Burada yaptığım çekimler de çoğu zaman o aynı enerjiyi taşıyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="855" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/11285R1-R01-025-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71573"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="854" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/0G7A9334-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71568"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="855" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/11285R1-R01-033-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71575"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>YANKI Sokak lezzetleri çoğu zaman şehre ait hafıza, ritüeller ve samimiyetle var olur. Neden özellikle bu yemeği seçtin? New York’un kültürü hakkında nasıl bir hikaye anlatıyor? </strong></p>



<p><strong>ANASTASIIA</strong> New York’a ilk geldiğimde şöyle düşündüm: Bu şehirde her şey varsa, mutlaka Ukrayna mutfağı da olmalı. Gittiğim ilk yer, 70 yılı aşkın geçmişe sahip Veselka oldu. O yüzden varenyky seçmek çok doğaldı benim için. Hem en sevdiğim yemek, hem de kültürün en geleneksel tatlarından biri. En lezzetlisini büyükannem yapar… Çocukluğumdan beri “En sevdiğin yemek ne?” sorusunun cevabı hep o yemekti. </p>



<p>Ülkeni bırakıp hayata başka bir yerde yeniden başladığında, yeni kültüre saygı duyarsın ama aynı zamanda sana “ev” duygusunu hatırlatan bir şeyler ararsın. Bu bağı kurmanın en güçlü ve duygusal yolu ise yemek. İşte bu yüzden varenyky benim için bu kadar değerli. New York’ta Ukrayna yemeklerini fotoğraflamak, kültürümü yanımda taşımanın, görünür kılmanın ve çevremdekilerle paylaşmanın bir yolu haline geldi.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="854" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/0G7A9361-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71569"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="855" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/11285R2-R01-010-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71577"/></figure>
</div>
</div>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1280" height="854" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/0G7A9596-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71571"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>YANKI Paylaşmak da bu kültürün büyük bir parçası. Yaratıcı dünyanı temsil etmesi için neden bu kişiyi seçtin? </strong></p>



<p><strong>ANASTASIIA</strong> Projeyi ilk düşünmeye başladığımda Ukraynalı bir model bulmak istiyordum. Bu bana çok doğal geliyordu. Ama moda haftası dönemiydi ve herkes deli gibi yoğundu. Veronika çekime katılmayı kabul edince gerçekten çok heyecanlandım; yüz hatları bana çok Slav bir güzelliği çağrıştırmıştı. Sonra öğrendim ki ailesi Letonya’dan, kendisi New York doğumlu olmasına rağmen. Bir anda her şey yerine oturdu. Çünkü Doğu Avrupa kültürünü zaten anlayan ve değer veren biriyle çalışmak, benim için çok daha anlamlı kıldı projeyi. </p>



<p>Benim için paylaşmanın özü buydu: Veronika sadece bir model değil, Ukraynalı kimliğimle New York arasındaki bir köprüye dönüştü. Onunla Ukrainian Village’da —tanıdıklıklarla çevrili bir ortamda— çekim yapmak, sanki evimi yeniden yaratmak gibiydi. Bu sadece bir görüntü meselesi değildi; hafızayı, aidiyeti ve kültürü, gerçekten taşıyabilecek biriyle paylaşmaktı. </p>



<p>Veselka ve Strycha’daki çekim deneyimleri için özellikle minnettardım. Yemekler basitti; Ukrayna’da ve Slav ülkelerinde sevilen, benim içinse derin bir nostalji taşıyan tatlardı. Bu proje çok kişisel bir hal aldı. Uzun zamandır ilk kez kendimi gerçekten evimde gibi hissettim.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow" style="flex-basis:66.66%">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1280" height="866" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/autoportrait-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71578"/><figcaption class="wp-element-caption"><strong>Anastasiia</strong> Ukrayna&#8217;da doğdu, şimdi New York City&#8217;de yaşıyor. </figcaption></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow" style="flex-basis:33.33%">
<blockquote class="wp-block-quote is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
<p class="has-small-font-size">&#8220;Ülkeni bırakıp hayata başka bir yerde yeniden başladığında, yeni kültüre saygı duyarsın ama aynı zamanda sana “ev” duygusunu hatırlatan bir şeyler ararsın. Bu bağı kurmanın en güçlü ve duygusal yolu ise yemek.”</p>



<p class="has-small-font-size">-Anastasiia Lisenko</p>
</blockquote>
</div>
</div>



<p><strong>YANKI Söz konusu hayat olduğunda cesur olduğunu düşünüyor musun?</strong></p>



<p><strong>ANASTASIIA</strong> Kendimi hiçbir zaman cesur biri olarak görmemiştim, ama geriye dönüp bakınca öyle olduğumu fark ediyorum. Zhytomyr adlı küçük bir şehirde büyüdüm, sonra Kyiv’e, ardından New York’a taşındım. Her seferinde sıfırdan başladım ve her seferinde daha da güçlendim. Benim için konfor, artık ileri gitme zamanının geldiğini gösteren bir işaret. Eğer kendimi fazla güvende hissedersem, risk alma, deneme yapma ve yeni bir şey deneme zamanının geldiğini bilirim. Hayatta da sanatta da bu şekilde büyüyorum. </p>



<p><strong>YANKI Sınırları zorlamak senin gerçekliğinde nasıl şekilleniyor?</strong></p>



<p>ANASTASIIA Benim için sınırları zorlamak, kuralları yıkmakla ilgili değil; gerçekten neyin önemli olduğunu anlayana kadar iç sesini derinlemesine dinlemek ve sonra bunun peşinden gitme cesaretini göstermekle ilgili.</p>



<p>Hayatımdaki her büyük adım bu şekilde geldi: memleketimden ayrılmak, Kyiv’e taşınmak, ardından New York’a geçmek… Her adım rahatsız ediciydi, ama büyümeyi yaratan şey tam olarak buydu. İçindeki pusulaya güvenmeli, risk almalı ve kendi özgün vizyonunu dünyaya taşımalısın. Gerçek stilin doğduğu yer burası ve bunu kimse kopyalayamaz.</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Interview &amp; Words by</strong> Duygu Bengi, Yankı Tan</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Editorial Assistant</strong> Duru Ustaoğlu</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Photography by</strong> Anastasiia Lisenko </p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Muse</strong> Veronika Robina Grant</p>


Food for Thought w/ Anastasiia Lisenko


<p><strong>Emerald Fennell’ın <em>Uğultulu Tepeler</em>’e yaklaşımında neredeyse muzip bir yan var. Bu, okulda incelediğiniz o rüzgarlı dönem draması değil; Andrea Arnold’ın peşine düştüğü o sert ve elementer uyarlama da değil. Fennell’ın <em>Uğultulu Tepeler</em>i, sinemalara duyusal çalkantı ve görsel ihtişamla örülü, yoğun biçimde stilize edilmiş bir anlatı olarak geliyor — gotik bir romantizmin yönetmenin kendine has, hafif alaycı süzgecinden kırılarak yeniden doğmuş hali.</strong></p>



<p>Filmin merkezinde, klasik gotik atmosfer ile çağdaş bir duygu estetiğinin bilinçli çarpışması var. Fennell, fırtınalarla hırpalanmış Yorkshire bozkırlarını yalnızca bir mekan olarak değil, işitsel ve kromatik bir varlık olarak kuruyor: gökyüzü kızıl ve kömür tonlarına çürürken, rüzgar başlı başına bir karaktere dönüşüyor; daha tek bir kelime edilmeden önce bile toprağın özlemle kabardığını hissediyorsunuz. Bu, yapaylığını saklamayan bir prodüksiyon tasarımı — tam tersine onu kutlayan, romanın kasvetli coğrafyasını bir ihtişam tiyatrosuna dönüştüren bir yaklaşım.</p>



<p>Margot Robbie’nin Catherine’i ve Jacob Elordi’nin Heathcliff’i bu görsel şemanın atan kalbi. Geniş ve yer yer bilinçli biçimde abartılı fırça darbeleriyle çizilmiş figürler. Robbie’nin Cathy’si sık sık yakın plana alınırken, yüzündeki ifadeler doğallıktan ziyade kasıtlı bir performans hissi uyandıracak kadar uzun tutuluyor. Gotik olanı nostalji olarak değil, bir sahneleme biçimi olarak taşıyor — özgürleşmiş bir meydan okuma, zaman zaman melodramın sınırlarına taşan bir enerji. İkilinin arasındaki kimya elektrik yüklü, kimi anlarda vahşi; kamera da bundan geri durmuyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1280" height="720" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/2wh.jpg" alt="" class="wp-image-71549"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1280" height="720" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/3wh.jpg" alt="" class="wp-image-71550"/></figure>
</div>
</div>



<p>Bu yorumu özellikle çağdaş kılan şey, Fennell’ın romantizmin acı toplumsal eleştirisinden çok, erotik ve görsel yoğunluğuna yaslanması. Tutku burada kelimenin tam anlamıyla beden buluyor: yağmurla delinmiş gökyüzünün altında çarpışan bedenler, doygun kırmızılar ve ağır mavi tonlarla parlayan iç mekanlar — sanki bir Barok tablonun içindeymişsiniz gibi. Meşhur Wuthering Heights malikanesi ise rüzgarın dövdüğü sade bir çiftlik evi olmaktan çok, gölge ve alev ışığının şekillendirdiği dışavurumcu bir dekor hâline geliyor; her kare, canlanmış bir gotik natürmort gibi.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2160" height="1215" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/1wh.jpg" alt="" class="wp-image-71551"/></figure>
</div>
</div>



<p>Ancak herkes bu fırtınaya kapılmış değil. Bazı eleştirmenler için filmin gotik cazibesi iki ucu keskin bir kılıç: görsel olarak baş döndürücü, fakat anlatı açısından yüzeysel; romanın merkezindeki katmanlı psikolojik ve toplumsal şiddetin yerine atmosferi koyan bir tercih. Stilizasyonu ne kadar cezbedici olsa da, kimi zaman sürükleyici bir dünya kurmaktan ziyade, derin karakter bağlarını kurmadan ilerleyen bir “korse yırtan” ateşli rüya gibi okunabiliyor.</p>



<p>Bu, Fennell’ın <em>Uğultulu Tepeler</em>’inin iddiasız olduğu anlamına gelmiyor. Sadece odağını değiştiriyor: Brontë’nin tarihsel bağlamından uzaklaşıp arzunun ve yıkımın içgüdüsel aciliyetine yöneliyor. Ortaya çıkan sonuç yer yer dengesiz — aynı anda hem nefes kesici hem de şaşkınlık uyandırıcı — fakat görmezden gelinmesi imkansız. Ve belki de mesele tam olarak bu: yatıştırmak yerine provoke etmek, uyum sağlamak yerine huzursuz etmek.</p>



<p>Uyarlamaların çoğu zaman saygı sınırlarında güvenli kalmayı seçtiği bir sinema ortamında, Fennell’ın&nbsp;<em>Uğultulu Tepeler</em>i gösterişten çekinmiyor. Sizden romanı kalbinizden silmenizi istemiyor — bu versiyonu kendi karanlık kurallarıyla hissetmenizi talep ediyor.</p>



<p>Ve eğer bozkırdan ayrılmaya henüz hazır değilseniz, fırtınayı sürdürmek için hazırladığımız çalma listesi burada.</p>



<figure class="wp-block-embed is-type-rich is-provider-spotify wp-block-embed-spotify wp-embed-aspect-21-9 wp-has-aspect-ratio"><div class="wp-block-embed__wrapper">
<iframe title="Spotify Embed: Wuthering Heights" style="border-radius: 12px" width="100%" height="352" frameborder="0" allowfullscreen allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; fullscreen; picture-in-picture" loading="lazy" src="https://open.spotify.com/embed/playlist/3CFlquUsrE5P4ATzbLSoyH?si=IldpcN5xRkOSOZP9DzjUsQ&amp;utm_source=oembed"></iframe>
</div></figure>


Emerald Fennell’s Gothic Fever Dream: Wuthering Heights


<p><strong>Cesur. Kendine ait. Wild and untamed, ama asla şıklığından ödün vermiyor. Saint Laurent’in zihnimize kazıdığı figür bu. Görsel dili bu denli güçlü olan bir moda evi, tasarımlarını bir giysinin ötesine taşıyıp onlara bir aura kazandırır. Zamandan bağımsız bir atmosfer, kimlik yaratır. </strong></p>



<p>Bir moda evi yalnızca kıyafet üretmemeli, bir kimlik yaratırsa kendini gerçekleştirmiş olur. Toplumsal şuurun zihinde yaşamaya devam eden bir kimlik. Tıpkı Saint Laurent’in yaptığı gibi: Artık yalnızca bir moda evi olarak değil kendi ayakları üzerinde duran bir insan figürü yaratmayı başaran bir isim, kimlik, duygu, atmosfer&#8230;</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1080" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/Summer-26⁣by-Anthony-Vaccarello⁣⁣Sarah-Isaksen⁣⁣Photographed-by-Glen-Luchford⁣⁣YSL-YvesSaintLa.jpeg" alt="" class="wp-image-71535"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1080" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/Summer-26⁣by-Anthony-Vaccarello⁣⁣Agel-Akol⁣⁣Photographed-by-Glen-Luchford⁣⁣YSL-YvesSaintLauren.jpeg" alt="" class="wp-image-71532"/></figure>
</div>
</div>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1080" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/Summer-26⁣by-Anthony-Vaccarello⁣⁣Sarah-Isaksen⁣⁣Photographed-by-Glen-Luchford⁣⁣YSL-YvesSaintLa-3.jpeg" alt="" class="wp-image-71534"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1080" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/Summer-26⁣by-Anthony-Vaccarello⁣⁣Agel-Akol⁣⁣Photographed-by-Glen-Luchford⁣⁣YSL-YvesSaintLauren-2.jpeg" alt="" class="wp-image-71531"/></figure>
</div>
</div>
</div>
</div>



<p>Saint Laurent hiçbir zaman stereotiplere dayanmadı. Kendi iç mantığına, kendi psikolojisine sahip oldu. Arketipleri takip etmez. Onları yaratır. Onu arzu edilir kılan şey yalnızca mirası ya da birlikte çalıştığı başarılı isimler değil, yalnızca kendisine ait olan bir figür inşa edebilme yeteneğidir. Onay aramayan. Kendini açıklamayan. Yalnızca var olan bir figür.</p>



<p>Ve belki de o figür bir anda ortaya çıkmadı. Zamanla oluştu. Silüet silüet. Çizgi çizgi. Çünkü Saint Laurent hiçbir zaman nötr değildir. Her form bir niyet taşır. Her kesim bir duruş önerir. Zamanla bu keskin omuzlar, uzayan çizgiler ve ödün vermeyen formlar bir gardıroptan fazlasını yarattı. Bir varlık yarattı. Mesafeli. Kontrollü. Dokunulmaz.</p>



<p>Bu aura, uzun zamandır <em><strong>Purple Magazine</strong></em> gibi yayınların objektifinde kendine yer buluyor. Saint Laurent’i bir trend üreticisi olarak değil, bir görsel otorite olarak ele alan bir bakışla. Cesur renk kullanımı, abartılı hacimler ve neredeyse duygusuz bir mesafe, markanın özünde var olmaya devam ediyor. Summer 2026 için Inez &amp; Vinoodh’un <em><strong>Purple Magazine</strong></em> için gerçekleştirdiği editorial, bu dili hareket halinde yakalıyor. Doygun morlar, sert kırmızılar ve heykelsi formlar Paris’in durağanlığına müdahale ediyor. Kumaş bedeni süslemiyor. Onu tanımlıyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="720" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/PURPLE-45-—-THE-NEW-GLAMOUR-ISSUE-is-out-now.The-Saint-Laurent-@ysl-by-Anthony-Vaccarello-Summe-2.jpg" alt="" class="wp-image-71537" style="aspect-ratio:3/2;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="720" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/PURPLE-45-—-THE-NEW-GLAMOUR-ISSUE-is-out-now.The-Saint-Laurent-@ysl-by-Anthony-Vaccarello-Summe-3.jpg" alt="" class="wp-image-71538" style="aspect-ratio:3/2;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="720" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/PURPLE-45-—-THE-NEW-GLAMOUR-ISSUE-is-out-now.The-Saint-Laurent-@ysl-by-Anthony-Vaccarello-Summe-4.jpg" alt="" class="wp-image-71539" style="aspect-ratio:3/2;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p>Anthony Vaccarello ile bu figür daha da keskinleşti. Summer 2026 koleksiyonu, markanın hafızasına kazınmış kodları yeniden çağırıyor. Güçlü omuzlar, uzayan silüetler, bedenin varlığını inkâr etmeyen ama onu asla teslim etmeyen formlar. Her şey kontrollü. Her şey bilinçli.</p>



<p>Kampanya ise açıklamayı reddediyor. Açıklamak yerine gözlemliyor. Bir performans sunmuyor. Bir davette bulunmuyor. O yalnızca var. Çünkü Saint Laurent hiçbir zaman bir kadını giydirmekle ilgili olmadı. Onu tanımlamakla ilgiliydi. Ve Summer 2026 ile Anthony Vaccarello yeni bir figür yaratmıyor. Onun zaten her zaman orada olduğunu hatırlatıyor</p>


The Aura of Saint Laurent


<p>Sosyal medyada beş dakika geçirin, karşınıza mutlaka çıkar: kötü davranışları açıklayan burç meme’leri, “evren sana işaret gönderiyor” temalı viral paylaşımlar, kişilik özelliklerinin doğum haritalarına ya da tekrar eden sayılara bağlanması. Astroloji, manifestasyon ipuçları ya da kozmik “kırmızı bayraklar” fark etmez; işaretler her yerde ve insanlar buna takıntılı. Bu takıntı yeni değil ama bugün çok daha gürültülü. Ve yıldızlardan ya da sembollerden çok, bizi anlatıyor.</p>



<p><br>Özünde işaretlere olan bu düşkünlük, kaotik hissedilen bir dünyada anlam arayışı. Modern hayat belirsiz. Kariyerler istikrarsız. İlişkiler karmaşık. Geleceğin kırılgan hissettirmesi şaşırtıcı değil. İşaretler rahatlatıcı bir anlatı sunuyor. Her şeyin bir nedeni olduğunu, karmaşanın çözülebileceğini, rastlantıların aslında gizli bir rehberlik olduğunu ima ediyorlar. Hayat bunaltıcı geldiğinde, işaretlere inanmak onu okunabilir kılıyor.</p>



<p><br>İşaretler aynı zamanda sorumluluğu da dışsallaştırıyor. Merkür retrosundaysa belki o tartışma tamamen senin suçun değildir. Bir karar vermeden önce 11:11’i gördüysen, belki “olması gerekiyordur.” Olan biteni işaret olarak yorumlamak, seçimin yarattığı kaygıyı yumuşatır. Kararlar kaderle flört eder hale gelir; tamamen bize ait olmaktan çıkar. Bu rahatlatıcı olabilir ama aynı zamanda hesap vermekten kaçmanın da bir yoluna dönüşebilir. Sosyal medya bu eğilimin üzerine adeta benzin döküyor. </p>



<p>Algoritmalar, içgörü gibi paketlenmiş kesinliği ödüllendiriyor: “Bunu görüyorsan, bu bir işaret.” Binlerce kişi aynı “işareti” beğenip paylaştığında, kolektif bir doğrulama yanılsaması oluşuyor. Herkes görüyorsa, gerçek olmalı, değil mi?</p>



<p><br>Bir de kimlik meselesi var. İşaretler, kalabalık dijital dünyada insanların kendilerini hızlıca açıklamasına yardımcı oluyor. “Akrebim” ya da “manifestor’ım” demek, karmaşıklığın kestirme yolu haline geliyor. Travmaları, değerleri ya da çelişkileri açmaktan daha kolay. Etiketler, kırılganlık olmadan aidiyet; çaba harcamadan açıklama sunuyor.</p>



<p><br>Bunların hiçbiri işaretlerin başlı başına kötü olduğu anlamına gelmiyor. Sembolizm, mitoloji ve örüntü arayışı insan doğasının bir parçası. Oyunlu, düşündürücü, hatta terapötik olabilirler. Sorun, işaretlerin düşünmeyi tetiklemek yerine onun yerini aldığı noktada başlıyor.<br>Her şey bir mesaj değil. Bazen kötü bir gün sadece kötü bir gündür. Bazen bir tesadüf, sadece tesadüftür. Belki de çağımızın asıl işareti yıldızlarda değil, güvenceye duyduğumuz açlıkta saklı. Evrenin bize geleceği söylemesini istemiyoruz; iyi olacağımızı söylemesini istiyoruz.<br><br></p>


Our Obsession with Signs


<p><strong>Hepimizin ellerinin istemsizce uzandığı bir kıyafet parçası veya bir aksesuar vardır. Onu bir tür kurtarıcı olarak görürüz, bir sığınak. Hiç düşünmeden tekrar tekrar giyer, kombinlerimizin ayrılmaz bir parçası haline getiririz. Hatta onun varyasyonlarının peşine düşeriz. Çünkü o parçayı giymek, takmak ya da kullanmak, sadece yüzeysel bir şekilde stilimizi yansıtmaz: Bu dünyada nasıl var olmak istediğimizin de bir uzantısını taşıyormuşuz gibi hissettirir.</strong></p>



<p><strong>Ve bazen o parça, konvansiyonel olarak arzu edilen bir item değildir. Belki hiçbir zaman modada yerini bulamamış, kimsenin ‘cool’ olarak tanımlamadığı bir üründür. Yine de sizi iyi hissettirmekte asla başarısız olmaz. Bu yüzden onu giydiğinizde kendinizi cool hissedersiniz. Onu sahiplenirsiniz, tekrar tekrar kullanırsınız ve sanki sizin bir uzantınızmış gibi taşırsınız. Ve bir noktada, onu cool yapan siz olursunuz. Bu, bir başka mikro-trendi benimseyip onun karakterinizi yansıttığına kendinizi inandırmaktan çok daha değerli değil mi? </strong></p>



<p>Kurt Cobain’in o ikonik güneş gözlükleriyle yaptığı şey de tam olarak buydu.</p>



<p>Saç rengi değişti, kıyafetleri değişti, gözlüklerinin renkleri değişti. Ama o oval, ‘goggle’ formundaki çerçeve hep aynı kaldı. Cobain, başkalarını etkilemek için giyinen biri değildi. Çünkü başkalarının ne düşündüğüyle gerçekten ilgilenmiyordu. Aynı içgüdü, müziğini ve sanatını da şekillendirdi. Yine de stili bir ifade biçimine dönüştü, bilinçli bir şekilde olmasa bile. Bu gözlükler, onun ait olamama hissinin sessiz bir uzantısı haline geldi.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="328" height="328" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/a385b6f9a44a3211de2c52b28e42c4cf-1.jpg" alt="" class="wp-image-71492"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="623" height="623" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/d3df80b26dd3e02bf63140fef36443f8-1.jpg" alt="" class="wp-image-71491"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="806" height="806" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/b42a7bfd379b22a40fbfb59369fc248a-1.jpg" alt="" class="wp-image-71490"/></figure>
</div>
</div>



<p>Onun hakkında bildiklerime günlüklerini okumaktan, biyografilerini incelemekten, röportajlarını izlemekten ve on yıldır şarkılarını neredeyse bir ritüel gibi dinlemekten yola çıkarak, giydiği şeyleri bir duruş sergilemek ya da bir mesaj vermek amacıyla seçtiğini düşünmüyorum. Seçimleri sezgiseldi. Bu yüzden bilinçli olarak bir imaj inşa etmiyor olsa da, içgüdüleri zaten bir imaj ortaya koyuyordu. Bu gözlükler içten pazarlıklı bir sembol değil, Kurt Cobain’in gerçek hislerini taşıyan bir parçaydı.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="554" height="738" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/8e949fbf9409d2f130e31f30d32a374d-1.jpg" alt="" class="wp-image-71501" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="736" height="900" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/tumblr_n3ia2qoejt1qbatq8o1_1280.jpg" alt="" class="wp-image-71471" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p>Ve ironik bir şekilde, stili bugün hala müzik tarihindeki en tanınabilir silüetlerden biri. Umursamamış olabilir ama o kayıtsızlık, başlı başına bir imzaya dönüştü. Onu düşündüğümüzde yalnızca müziğini değil, kombinlerini de hatırlarız: sonradan “depression cardigans” olarak anılacak mohair hırkalar, yıpranmış siyah Converse’ler, <em>Hi, How Are You</em> tişörtü, 1993 MTV VMAs’teki çizgili uzun kollu üst, <em>Heart-Shaped Box</em> klibinde giydiği parlak gümüş ceketi, hatta Courtney Love ile pijama giyerek evlenmiş olmaları&#8230; Bunlar yalnızca bir stilin parçaları değil, bir varoluşun izleri&#8230;</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="640" height="426" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/kurt-cobain-and-courtney-love-wedding-february-24-1992-v0-dheyk2ceactc1.jpg" alt="" class="wp-image-71480" style="aspect-ratio:4/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="640" height="474" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/kurt-cobain-and-courtney-love-wedding-february-24-1992-v0-3pqj8rbeactc1.jpg" alt="" class="wp-image-71481" style="aspect-ratio:4/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p>Ayrıca stilini benzersiz kılan şey, sadece parçaların kendisi değildi. Bu gözlükler ondan önce de vardı. Converse vardı. Mohair hırkalar vardı. Pijamalar vardı. Ama onları giyme biçimi, bu parçaları ondan ayrı düşünülemez hale getirdi. Bir tür ait olamama hissi. Sessiz bir reddediş. İnce bir kayıtsızlık. Ve bir noktadan sonra, bu sıradan nesneler onun silüetinin bir parçasına dönüştü.</p>



<p>Kıyafetleri onu tanımladı. Oysa kendini bilinçli olarak kıyafetleri aracılığıyla tanımlamaya çalışmamıştı. Hiçbir zaman bir kostüm olmadılar. Varoluşunun doğal uzantılarıydılar. Belki de alien formundaki o çerçeveleri tekrar tekrar takmasının nedeni, onların da bulunduğu yere ait görünmemesiydi. Bu gözlükler yalnızca yüzünü değil, mesafesini de çerçeveledi. Yabancılaşmasını. İronisini. Belki de herkesin bildiği o “cool rock yıldızı” figürüne tam anlamıyla dönüşmeyi sessizce reddetmenin bir yoluydu.</p>



<p>Ki bu da ironik. Çünkü ne giyerse giysin, o alışılmadık formdaki gözlükler bile onu gülünçleştirmedi. Aksine, kimliğinin bir uzantısına dönüştü. Ve bir parçayı giymekle onu bir statement’a dönüştürmek arasındaki fark tam olarak da bu değil mi?</p>
