
<h2 class="wp-block-heading">YSL Lovenude Beauty Hotel’in kapılarını aralayan isim Büşra Develi. Sınırlar, özgüven, kırılganlık ve öz sevgi… Aklımızda birçok konu başlığı var. Biri olmadan diğeri eksik kalıyor. Büşra’yla birlikteyken insan görünenden çok hissedilene odaklanıyor. Onun dünyasında özgürlük, sınırların yokluğunda değil; aksine onları tanıyabilmekte saklı. Kendinle baş başa kalabildiğin, kırılganlığını bastırmak yerine dinleyebildiğin bir yerden yakalıyor bizi.</h2>



<h2 class="wp-block-heading">Güçlü görünmenin ötesine geçip insan olmanın katmanlarını hatırlatan bir yerde saklı. Bazen aynaya bakarken gördüğümüzden fazlasını fark etmeyi, bazen de kendimize şefkatle yaklaşmayı yeniden düşünmeye davet ediyor.</h2>



<p><strong>DUYGU Sınırlar ortadan kalktığında senin için ne değişiyor?</strong></p>



<p><strong>BÜŞRA</strong> Sınırlar ortadan kalktığında insan bir yandan özgürleşiyor ama bir yandan da dağılma riskiyle karşı karşıya kalıyor. Benim için sınır, baskıdan çok bir merkez duygusu. Nerede durduğunu bildiğinde daha özgür hareket edebiliyorsun.</p>



<p><strong>DUYGU Özgüven senin gerçekliğinde nasıl tanımlanıyor?</strong></p>



<p><strong>BÜŞRA</strong> Benim için özgüven, her şeyi çok iyi yapmak değil. Eksiklerini de, güçlü taraflarını da görüp yine de kendin olarak kalabilmek. Daha çok içten gelen bir sağlamlık hali gibi.</p>



<p><strong>DUYGU Kendinle baş başa kaldığında en çok hangi yönünle yeniden tanışıyorsun?</strong></p>



<p><strong>BÜŞRA</strong> En çok kırılgan tarafımla. Çünkü insan kalabalığın içinde daha kontrollü oluyor ama yalnız kalınca iç sesiyle gerçekten karşılaşıyor. Ben de o anlarda kendimi daha net duyuyorum.</p>



<p><strong>DUYGU Öz sevgi senin için bir sonuç mu yoksa yolculuğun ta kendisi mi?</strong></p>



<p><strong>BÜŞRA</strong> Bence bir sonuç değil. Daha çok sürekli değişen, inişli çıkışlı bir yolculuk. Bazen çok yakın hissediyorsun, bazen uzaklaşıyorsun ama asıl mesele oraya tekrar dönebilmeyi öğrenmek.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Based_IstanbulxYSL_Love_Nude1494-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72514"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Based_IstanbulxYSL_Love_Nude0515-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72510"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>DUYGU Aynaya baktığında eskisinden daha farklı görünen şey ne?</strong></p>



<p><strong>BÜŞRA</strong> Eskiden daha çok dışarıdan gördüğüm şeye bakıyordum, şimdi ifadenin arkasındaki şeyi de görüyorum. Yani sadece görüntüye değil, yaşanmışlığa, yorgunluğa, güce, hepsine birlikte bakıyorum.</p>



<p><strong>DUYGU Eğer kendine bir aşk mektubu yazsaydın nasıl başlardın?</strong></p>



<p><strong>BÜŞRA</strong> “Bunca şeyin içinden geçip hâlâ burada olduğun için teşekkür ederim.” Galiba böyle başlardım. Çünkü bazen insanın kendine önce şefkatle yaklaşması gerekiyor.</p>



<p><strong>BÜŞRA</strong> “Thank you for still being here after everything you have been through.” I think I would begin like that. Because sometimes you need to approach yourself with compassion first.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Based_IstanbulxYSL_Love_Nude1480-1-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72513"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Based_IstanbulxYSL_Love_Nude1648-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72515"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Based_IstanbulxYSL_Love_Nude0703-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72511"/><figcaption class="wp-element-caption">Büşra is accompanied by YSL Lovenude Lip Blusher No2 &amp; Kiss Shaper No103.</figcaption></figure>
</div>
</div>



<p><strong>DUYGU Kendi sınırlarını çizmek ve kendini sevmek birbiriyle bağlantılı mı?</strong></p>



<p><strong>BÜŞRA</strong> Bence çok bağlantılı. Çünkü insan kendini sevmeye başladıkça neye “Evet.”, neye “Hayır.” dediği netleşiyor. Sınır çizmek de biraz kendine verdiğin değeri görünür kılmak gibi.</p>



<p><strong>DUYGU Güzellik senin için ne kadar önemli? Kendi güzellik tanımın için nelerden taviz verirsin?</strong></p>



<p><strong>BÜŞRA</strong> Güzellik benim için önemli ama artık tek başına yeterli değil. Bence güzellik, insanın enerjisiyle, bakışıyla, taşıdığı şeyle tamamlanıyor. Kendi güzellik tanımım için karakterimden, huzurumdan, sağlığımdan çok büyük tavizler vermem. Çünkü bir noktadan sonra insanı gerçekten güzel gösteren şey, kendi içinde ne kadar iyi durduğu.</p>



<figure class="wp-block-embed is-type-video is-provider-youtube wp-block-embed-youtube wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><div class="wp-block-embed__wrapper">
<iframe loading="lazy" title="YSL Lovenude Beauty Hotel w/ Büşra Develi | Based Istanbul x YSL Beauty" width="422" height="750" src="https://www.youtube.com/embed/6mjnslOaOHQ?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>
</div></figure>



<p class="has-text-align-right"><strong>Presented by</strong>&nbsp;Based Istanbul x YSL Beauty</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Talent</strong>&nbsp;Büşra Develi</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Creative Direction &amp; Words</strong>&nbsp;<strong>by</strong>&nbsp;Duygu Bengi</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Directed by</strong>&nbsp;Yağız Yeşilkaya</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Photography by</strong>&nbsp;Burcu Karademir</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Fashion Editor</strong>&nbsp;Umut Sımsıkı</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Hair by</strong>&nbsp;Batuhan Sancar</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Make-up by</strong>&nbsp;Aslı Bilge</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Creative Agency</strong>&nbsp;BI Creative</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Creative Team</strong>&nbsp;Ali Aydın Ustaoğlu, Duru Ustaoğlu, İrem Sonbay</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Gaffer</strong>&nbsp;Okan Ataş</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Photography Assistant</strong>&nbsp;Furkan Irmak</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Styling Assistants</strong>&nbsp;Naz Paksoy, Zeynep Koçman</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Hair Assistant</strong>&nbsp;Mert Ayan</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Make Up Assistant&nbsp;</strong>Arzu Sezar</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Best</strong>&nbsp;<strong>Boy</strong>&nbsp;Arif Bilbay</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Lighting Assistants</strong>&nbsp;Ali Rıza Çalışkan,&nbsp;Ali Şimşek İsmail</p>



<p class="has-text-align-right">⁠<strong>Set Crew</strong>&nbsp;Hamza Korhan Keskin, Mücahit Emre Ekinci</p>


At the YSL Lovenude Beauty Hotel w/ Büşra Develi


<h2 class="wp-block-heading wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">YSL Lovenude Beauty Hotel’in kapılarını aralayan isim M Lisa. Sınırların silikleştiği, duyguların iç içe geçtiği bir dünyada kendini tanımak her zamankinden daha zor ve belki de daha gerçek. M Lisa, tam da bu belirsizliklerin içinde şekillenen bir iç yolculuğa kapı aralıyor. Onun için hayat; iyiyle kötünün ayrıştığı değil, birlikte var olduğu bir bütün.</h2>



<h2 class="wp-block-heading wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">Özgüveni kusursuzlukta değil, kendinden memnun olabilmekte buluyor; öz sevgiyi ise varılacak bir nokta değil, sürekli devam eden bir süreç olarak tanımlıyor. Sorgulayan yapısı, kendine karşı dürüstlüğü ve içten yaklaşımıyla M Lisa, “Birtanecik kendim” diyebilmenin ne anlama geldiğini hatırlatıyor.</h2>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Sınırlar ortadan kalktığında senin için ne değişiyor?</strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>M LİSA</strong> Sınırlar ortadan kalktığında benim için her şey bir bütün oluyor, iyisiyle ve kötüsüyle beraber bir bütün. Yerine göre tercih edilmeyen bir şey de olabilir.</p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Özgüven senin gerçekliğinde nasıl tanımlanıyor?</strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>M LİSA</strong> Özgüven herkes için farklı görünebilir. İnsan ne istiyorsa ona layık olduğunu veya onu başarabileceğini düşündüğünde özgüvenlidir bana göre. Kendinden memnun olmak kısacası.</p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Kendinle baş başa kaldığında en çok hangi yönünle yeniden tanışıyorsun?</strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>M LİSA</strong> Bu dönem dönem değişen bir şey. İlla bir şey söylemem gerekirse, çok sorgulayan bir yapım olduğunu fark ediyorum. Her şeyi sorguluyorum, bir şeyleri öyle gördüm diye kabul eden bir yapım yok. Bu sanırım.</p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Öz sevgi senin için bir sonuç mu yoksa yolculuğun ta kendisi mi?</strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>M LİSA</strong> Öz sevgi yolculuğun ta kendisi. Hayatı sevmek, insanları, doğayı, bildiğimiz her şeyi sevmek yolculuğun ta kendisi.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1280" height="854" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Based_IstanbulxYSL_Love_Nude2154-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72494"/></figure>
</div>
</div>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="6554" height="8192" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Based_IstanbulxYSL_Love_Nude1769.jpg" alt="" class="wp-image-72546"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Based_IstanbulxYSL_Love_Nude1910-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72493"/><figcaption class="wp-element-caption">M Lisa is accompanied by YSL Lovenude Lip Blusher No7 &amp; Kiss Shaper No1.</figcaption></figure>
</div>
</div>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Eğer kendine bir aşk mektubu yazsaydın nasıl başlardın?</strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>M LİSA</strong> “Birtanecik kendim” diye başlardım.</p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Kendi sınırlarını çizmek ve kendini sevmek birbiriyle bağlantılı mı?</strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>M LİSA</strong> Evet bence. Kendine yerine göre “Hayır.” deme hakkı tanımaktır. Kendini korumaktır. Sevdiğin şeyi korursun herhalde.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Based_IstanbulxYSL_Love_Nude2016-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72491"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="5133" height="6416" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Based_IstanbulxYSL_Love_Nude2259.jpeg" alt="" class="wp-image-72495"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="5464" height="6830" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Based_IstanbulxYSL_Love_Nude2197-1.jpeg" alt="" class="wp-image-72536"/></figure>
</div>
</div>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Güzellik senin için ne kadar önemli? Kendi güzellik tanımın için nelerden taviz verirsin?</strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>M LİSA</strong> Güzellik benim için gerçekten önemli. Takıntılı asla değilim, her halimde güzel hissedebiliyorum yeri gelince. Ama güzel hissetmem önemli. Güzelliğin sağlıktan geldiğini düşünüyorum, o yüzden cildimi ve fiziğimi etkileyecek her şeyden uzak duruyorum. Eğer bu bir tavizse. Ama huzurumu kaçıracak kadar taviz veremem hiçbir istediğimden.</p>



<figure class="wp-block-embed is-type-video is-provider-youtube wp-block-embed-youtube wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><div class="wp-block-embed__wrapper">
<iframe loading="lazy" title="YSL Lovenude Beauty Hotel w/ M Lisa | Based Istanbul x YSL Beauty" width="422" height="750" src="https://www.youtube.com/embed/XTYkL6Dz0fs?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>
</div></figure>



<p class="has-text-align-right wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>Presented by</strong>&nbsp;Based Istanbul x YSL Beauty</p>



<p class="has-text-align-right wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>Talent</strong>&nbsp;M Lisa</p>



<p class="has-text-align-right wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>Creative Direction &amp; Words</strong>&nbsp;<strong>by</strong>&nbsp;Duygu Bengi</p>



<p class="has-text-align-right wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>Directed by</strong>&nbsp;Yağız Yeşilkaya</p>



<p class="has-text-align-right wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>Photography by</strong>&nbsp;Burcu Karademir</p>



<p class="has-text-align-right wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>Fashion Editor</strong>&nbsp;Umut Sımsıkı</p>



<p class="has-text-align-right wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>Hair by</strong>&nbsp;Batuhan Sancar</p>



<p class="has-text-align-right wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>Make-up by</strong>&nbsp;Aslı Bilge</p>



<p class="has-text-align-right wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>Creative Agency</strong>&nbsp;BI Creative</p>



<p class="has-text-align-right wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>Creative Team</strong>&nbsp;Ali Aydın Ustaoğlu, Duru Ustaoğlu, İrem Sonbay</p>



<p class="has-text-align-right wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>Gaffer</strong>&nbsp;Okan Ataş</p>



<p class="has-text-align-right wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>Photography Assistant</strong>&nbsp;Furkan Irmak</p>



<p class="has-text-align-right wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>Styling Assistants</strong>&nbsp;Naz Paksoy, Zeynep Koçman</p>



<p class="has-text-align-right wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>Hair Assistant</strong>&nbsp;Mert Ayan</p>



<p class="has-text-align-right wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>Make Up Assistant&nbsp;</strong>Arzu Sezar</p>



<p class="has-text-align-right wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>Best</strong>&nbsp;<strong>Boy</strong>&nbsp;Arif Bilbay</p>



<p class="has-text-align-right wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>Lighting Assistants</strong>&nbsp;Ali Rıza Çalışkan,&nbsp;Ali Şimşek İsmail</p>



<p class="has-text-align-right wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">⁠<strong>Set Crew</strong>&nbsp;Hamza Korhan Keskin, Mücahit Emre Ekinci</p>


At the YSL Lovenude Beauty Hotel w/ M Lisa


<h2 class="wp-block-heading">YSL Lovenude Beauty Hotel’in kapılarını aralayan isim İlayda Alişan. Sınırlar çoğu zaman kısıtlanmakla eş tutulur. Bazen tam tersine döner; insanın kendini daha net duyabildiği, nerede durduğunu anlayabildiği bir alan yaratır. İlayda tam da bu ince çizgide dolaşıyor.</h2>



<h2 class="wp-block-heading"><strong>Onun dünyasında özgüven, eksiksiz olmak değil; eksik kalan taraflarınla da kendin olabilmek. Öz sevgi ise varılacak bir sonuç değil, inişleri ve çıkışlarıyla devam eden bir denge arayışı. Kalabalığın içindeki hızdan sıyrılıp kendine dönebildiği anlarda, daha sakin ve daha net bir sesle karşılaşıyor. İlayda, güzelliğin yalnızca dışarıdan değil, içeriden taşan bir bütün olduğunu hatırlatıyor. Bazen daha az konuşup daha net durabilmek en güçlü ifade biçimi.</strong></h2>



<p><strong>DUYGU</strong> <strong>Sınırlar ortadan kalktığında senin için ne değişiyor?</strong></p>



<p><strong>İLAYDA</strong> Aslında dışarıdan bakınca özgürlük gibi görünüyor ama benim için tam tersi. Sınırlar olmayınca netlik kayboluyor, neyin doğru neyin gereksiz olduğu birbirine giriyor. Benim hayatımda sınır koymak biraz düzen kurmak gibi. Hem kendine hem karşı tarafa neyin nerede durduğunu gösteriyor.</p>



<p><strong>DUYGU Özgüven senin gerçekliğinde nasıl tanımlanıyor?</strong></p>



<p><strong>İLAYDA</strong> Özgüven benim için kendim olabilme yolculuğu. Fakat bu yolda tamamlanmanın mesele haline gelmemesi önemli. Yani günbegün kendimi büyüttüğüm bir süreç. Fakat büyürken de kendimi büyütemediğim yerlerimle sevebildiğim, bu farkındalıkla kabul ettiğim, her halimle her şeye karşı kendim olabildiğim anlar.</p>



<p><strong>DUYGU Kendinle baş başa kaldığında en çok hangi yönünle yeniden tanışıyorsun?</strong></p>



<p><strong>İLAYDA</strong> Daha sakin tarafımla. Gün içerisinde sürekli bir tempo var, kararlar, insanlar… Ama yalnız kaldığımda aslında ne kadar durup düşünebildiğimi fark ediyorum. O anlarda biraz daha kendime dönüyorum diyebilirim. Kendimi dinlemek hep iyi gelmiştir bana.</p>



<p><strong>DUYGU Öz sevgi senin için bir sonuç mu yoksa yolculuğun ta kendisi mi?</strong></p>



<p><strong>İLAYDA</strong> Kesinlikle bir yolculuk. “Oldu bitti” diyebileceğin bir şey değil. Bazen çok iyi hissediyorsun, bazen kendine karşı daha sert oluyorsun. Ama önemli olan o dengeyi tekrar bulabilmek.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="5464" height="6830" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Based_IstanbulxYSL_Love_Nude1022-1.jpg" alt="" class="wp-image-72480"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="6554" height="8192" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Based_IstanbulxYSL_Love_Nude0197.jpg" alt="" class="wp-image-72482"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Based_IstanbulxYSL_Love_Nude1721-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72505"/><figcaption class="wp-element-caption">İlayda is accompanied by YSL Lovenude Lip Blusher No44 &amp; Kiss Shaper No102.</figcaption></figure>
</div>
</div>



<p><strong>DUYGU Aynaya baktığında eskisinden daha farklı görünen şey ne?</strong></p>



<p><strong>İLAYDA</strong> Daha net birini görüyorum. Eskiden daha çok açıklama yapma, kendimi anlatma ihtiyacı hissediyordum. Şimdi daha az konuşup daha net durmayı tercih ediyorum.</p>



<p><strong>DUYGU Eğer kendine bir aşk mektubu yazsaydın nasıl başlardın?</strong></p>



<p><strong>İLAYDA</strong> Çok büyük cümlelerle başlamazdım, daha basit olurdu… Büyük sözler beni hep korkutmuştur. Sonda söylenecek şeyi en başta yazardım kesinlikle. Muhtemelen her şey için teşekkür ederdim kendime.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4706" height="6275" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Based_IstanbulxYSL_Love_Nude1378.jpg" alt="" class="wp-image-72478" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="5828" height="7285" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Based_IstanbulxYSL_Love_Nude0094-2.jpg" alt="" class="wp-image-72484" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="5464" height="6830" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Based_IstanbulxYSL_Love_Nude1338-1.jpg" alt="" class="wp-image-72481"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>DUYGU Kendi sınırlarını çizmek ve kendini sevmek birbiriyle bağlantılı mı?</strong></p>



<p><strong>İLAYDA</strong> Bence çok direkt bağlantılı. Sınır koymak biraz kendine “Ben buradayım.” demek gibi. Eğer bunu yapamıyorsan, bir yerde kendini geri plana atıyorsun demektir.</p>



<p><strong>DUYGU Güzellik senin için ne kadar önemli? Kendi güzellik tanımın için nelerden taviz verirsin?</strong></p>



<p><strong>İLAYDA</strong> Güzellik önemli ama tek başına bir anlamı yok. İlk izlenimde etkili olabilir ama sürdürülebilir bir şey değil. Enerji, duruş, karakter daha kalıcı. Ben insanın içinin güzel olması durumuna o kadar inanıyorum ki… O yüzden güzellik için kendimden taviz veremem.</p>



<figure class="wp-block-embed is-type-video is-provider-youtube wp-block-embed-youtube wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><div class="wp-block-embed__wrapper">
<iframe loading="lazy" title="YSL Lovenude Beauty Hotel w/ İlayda Alişan | Based Istanbul x YSL Beauty" width="422" height="750" src="https://www.youtube.com/embed/m-FrDC-R8BQ?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>
</div></figure>



<p class="has-text-align-right"><strong>Presented by</strong> Based Istanbul x YSL Beauty</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Talent</strong> İlayda Alişan</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Creative Direction &amp; Words</strong> <strong>by</strong>&nbsp;Duygu Bengi</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Directed by</strong>&nbsp;Yağız Yeşilkaya</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Photography by</strong> Burcu Karademir</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Fashion Editor</strong>&nbsp;Umut Sımsıkı</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Hair by</strong>&nbsp;Batuhan Sancar</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Make-up by</strong>&nbsp;Aslı Bilge</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Creative Agency</strong>&nbsp;BI Creative</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Creative Team</strong>&nbsp;Ali Aydın Ustaoğlu, Duru Ustaoğlu, İrem Sonbay</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Gaffer</strong>&nbsp;Okan Ataş</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Photography Assistant</strong> Furkan Irmak</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Styling Assistants</strong>&nbsp;Naz Paksoy, Zeynep Koçman</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Hair Assistant</strong> Mert Ayan</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Make Up Assistant&nbsp;</strong>Arzu Sezar</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Best</strong>&nbsp;<strong>Boy</strong>&nbsp;Arif Bilbay</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Lighting Assistants</strong>&nbsp;Ali Rıza Çalışkan,&nbsp;Ali Şimşek İsmail</p>



<p class="has-text-align-right">⁠<strong>Set Crew</strong> Hamza Korhan Keskin, Mücahit Emre Ekinci</p>


At the YSL Lovenude Beauty Hotel w/ İlayda Alişan


<p>Kronolojik yaşı değiştiremeyiz. Zaman akmaya devam eder. Ama son yıllarda mesele bu olmaktan çıktı. Artık odak, ne kadar yaşadığımızdan çok, o zamanı nasıl yaşadığımızda. Longevity kavramının bu kadar öne çıkmasının sebebi de tam olarak bu. Daha uzun bir yaşam değil, daha iyi bir yaşam fikri. Enerjiyi, canlılığı ve dayanıklılığı zamanla kaybetmemek.</p>



<p>Bu fikir bugün yalnızca bilimsel bir tartışma değil, aynı zamanda kültürel bir dönüşüm. Ve bu dönüşümün en görünür karşılıklarından biri olarak Demi Moore karşımıza çıkıyor. Lancôme’un yeni marka elçisi olan Moore, longevity fikrini bir kampanya yüzü olmanın ötesinde temsil ediyor. Burada mesele genç görünmek değil; zamanla birlikte silinmemek, aksine onunla birlikte daha belirgin bir hale gelmek.</p>



<p>Longevity yaklaşımı, yaşlanmayı tek bir yerden ele almıyor. Daha bütüncül bir bakış öneriyor. Cildi yalnızca yüzeyde değil, daha derinde, nasıl çalıştığı üzerinden anlamaya çalışıyor. Lancôme’un Longevity Integrative Science™ yaklaşımı da tam olarak bu noktada devreye giriyor. Yaşlanmayı moleküler, hücresel ve doku seviyesinde ele alarak, cildin doğal işleyişini desteklemeyi hedefliyor. Amaç yalnızca onarmak değil; dayanıklılığı ve canlılığı zaman içinde koruyabilmek.</p>



<p>Bu yaklaşım, Absolue Longevity MD serisinde somutlaşıyor. Seri, longevity alanındaki bilimsel araştırmalardan beslenerek cildin hem görünür hem de görünmeyen yaşlanma belirtilerine çok boyutlu bir yaklaşım sunuyor. Formülün merkezinde yer alan Mitopure™ ise hücrelerin enerji üretiminden sorumlu olan mitokondrileri desteklemeye odaklanıyor. Zamanla azalan hücresel enerjiyi yeniden harekete geçirmeyi hedefleyen bu içerik, cildi yalnızca yüzeyde değil, daha derin bir seviyede ele alıyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1254" height="1570" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Screenshot-2026-04-22-at-12.44.05.png" alt="" class="wp-image-72471" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/2.3.jpg" alt="" class="wp-image-72469" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p>Bu noktada ortaya çıkan şey, klasik anlamda bir “anti-aging” yaklaşımından farklı. Daha çok bir yönlendirme. Cildi zorlamak yerine onunla birlikte çalışmak. Zamanı durdurmaya çalışmak yerine, onunla birlikte daha iyi bir noktaya gitmek.</p>



<p>Demi Moore’un bu hikayedeki yeri de tam olarak burada anlam kazanıyor. Onun temsil ettiği şey, yaşla mücadele etmek değil; onu taşımayı bilmek. Longevity fikrinin belki de en net karşılığı bu: zamanla birlikte kaybolmamak, aksine onun içinde daha da netleşmek.</p>



<p>Lancôme için longevity geçici bir trend değil, uzun vadeli bir bakış açısı. Absolue Longevity MD serisi ise bu yaklaşımı somut hale getiren en güncel örneklerden biri. Bir ürün serisinin ötesinde, cilde nasıl bakılması gerektiğine dair farklı bir öneri sunuyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/2.2.jpg" alt="" class="wp-image-72473"/></figure>
</div>
</div>


Daha İyi Bir Yaşamın Somut Hali. Lancôme Absolue Longevity MD.


<p><strong>Müzik festivalleri, yaşlanmaya direnen nadir kültürel ritüellerden biri. Trendler gelir geçer, türler yükselir ve düşer; ama bir tarlada, bir şehirde ya da bir çölün ortasında, binlerce yabancıyla müzik uğruna bir araya gelmenin özü neredeyse hiç değişmez. Mesele sadece festivallerin neden hâlâ popüler olduğu değil. Bunun merkezinde, derinden insana ait bir şey var. Deneyimi biriktirmekle ilgili.</strong></p>



<p>Müziği tek başına dinlemek güçlü olabilir; ama onu canlı dinlemek, aynı ritmi hisseden insanlarla çevriliyken, deneyimi daha büyük bir şeye dönüştürür. Binlerce kişinin birlikte söylediği bir nakarat sadece sesi büyütmez, duyguyu da büyütür. Bu ortak enerji başka hiçbir yerde kolayca tekrar edilemez ve her seferinde, her kalabalıkla yeniden kurulur. Aynı lineup tekrar etse bile, hiçbir festival gerçekten aynı değildir.</p>



<p>Festivallerin taze kalmasının bir diğer nedeni ise sürekli kendilerini yeniden kurmaları. Özlerini kaybetmeden kültürle birlikte evrilirler. Bir yıl sahnelere indie rock hâkim olur, ertesi yıl elektronik ya da farklı coğrafyalardan sesler öne çıkar. Müziğin ötesinde, festivaller yeni fikirleri içine çeker: sanat enstalasyonları, immersif deneyimler, wellness alanları, hatta teknolojik katmanlar. Statik değiller; o an kültür neye dönüşüyorsa onu emen canlı yapılar.</p>



<p>Bir de kaçış meselesi var. Festivaller, kendi kuralları, estetiği ve temposu olan geçici bir dünya kurar. Birkaç günlüğüne gündelik rutinler çözülür. İnsanlar farklı giyinir, daha özgür davranır ve çoğu zaman daha açık bağ kurar. Bu, gerçeklikten sosyal olarak kabul edilmiş bir kopuştur. Festivaller, öngörülebilirlik ile sürpriz arasında bir denge kurar.</p>



<p>Katılımcılar genel akışı bilir —birden fazla sahne, uzun günler, büyük headliner’lar— ama bu çerçevenin içinde her şey olabilir. Küçük bir sahnede yeni favori sanatçını keşfedebilirsin, unutulmaz bir performansa denk gelebilirsin ya da tamamen rastgele bir karşılaşma kalıcı bir anıya dönüşebilir. Bu karışım, deneyimin rutine dönüşmesini engeller.</p>



<p>Aynı zamanda sürekli bir kuşak devri yaşanır. İlk kez gelenler için festivaller en iyi anlamıyla yeni ve yoğun bir deneyimdir. Müdavimler içinse hem nostaljik hem hâlâ heyecan vericidir. İnsanlar sadece müzik için değil, başka yerde kolayca bulamadıkları bir hissi yeniden yakalamak için geri döner. Bu sırada yeni kitleler taze bir enerji, yeni beklentiler ve festivallerin ne olabileceğine dair yeni yorumlar getirir. Bu sürekli yenilenme, kültürün durağanlaşmasını engeller. Festivaller, tanıdık olan ile bilinmeyen arasında bir köprü kurar; legacy isimlerle yeni çıkanlar bir araya gelir, izleyici ise fark etmeden zevklerini genişletir.</p>



<p>Müzik festivalleri yaşlanmaz çünkü hiçbir zaman sadece müzikle ilgili olmadılar. Bağ kurmak, dönüşmek ve keşfetmekle ilgili. Daha büyük bir şeyin parçası olma arzusuna dokunurlar, sadece kısa bir an için bile olsa. Ve bu arzu var oldukça, konsept onlarca yıllık olsa bile festivaller kendini yeni hissettirmeye devam eder.</p>


Why Music Festivals Won’t Age


<p><strong>Bu bahar, Fondazione Prada, çağımızın en provokatif iki üreticisi olan Arthur Jafa ve Richard Prince’i bir karşılaşma için bir araya getiriyor. <em>Helter Skelter</em> başlıklı sergi, 9 Mayıs–23 Kasım 2026 tarihleri arasında Ca’ Corner della Regina’da, Venice Biennale süresince açılıyor. Gerilim, çarpışma ve kültürel aşırılıkla beslenen bir sergi için oldukça uygun bir mekân sunuyor.</strong></p>



<p>İlk bakışta Jafa ve Prince tamamen farklı dünyalarda çalışıyor gibi görünüyor. Jafa’nın pratiği, Siyah müziğin duygusal ve işitsel yoğunluğunu taşıyabilecek bir görsel dil kurmayı amaçlıyor. Prince ise kariyerini temellük, yani “appropriation” üzerine inşa ediyor; reklamları, ünlü imgelerini ve Amerikan altkültürlerini kullanarak yazarlık, arzu ve beyazlık mitolojisini sorguluyor. Ancak <em>Helter Skelter</em>, aralarındaki ortak bir içgüdüyü ortaya çıkarıyor: her iki sanatçı da durmaksızın imge toplayan avcılar gibi çalışıyor; sonsuz görsel, kültür akışından besleniyor ve bunu hem tanıdık hem de rahatsız edici yeni biçimlere dönüştürüyor.</p>



<p>Sergi boyunca ortaya çıkan şey net bir anlatı sunmuyor; aksine Amerika’nın parçalanmış bir portresini kuruyor. Gösteri ve şiddetle, müzik ve hafızayla, şöhret takıntısıyla ve kendi imgelerini sürekli yeniden üretme haliyle şekillenen bir ülkeyi görünür kılıyor. Her iki sanatçının işi de Marcel Duchamp ve “ready-made” geleneğinin mirasını yankılıyor ve bunu bugüne taşıyarak daha ileri götürüyor. Artık temellük, bir jestten ziyade bir koşul haline geliyor. Prince yeniden fotoğraflıyor ve çerçeveliyor; Jafa ise örnekliyor ve kurguluyor, mevcut malzemeden yoğun anlam kümeleri inşa ediyor. Onların elinde imgeler sabit kalmıyor; akışkanlaşıyor, istikrarsızlaşıyor ve sürekli yeniden yorumlanmaya açık hale geliyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2161" height="2701" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/10.png" alt="" class="wp-image-72455"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2161" height="2701" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/04.png" alt="" class="wp-image-72453"/></figure>
</div>
</div>



<p><em>Helter Skelter</em> başlığı ise kendi katmanlı tarihini taşıyor: bir İngiliz lunapark oyuncağından, Helter Skelter adlı The Beatles şarkısına ve daha sonra Charles Manson tarafından çok daha karanlık bir anlama çarpıtılmasına kadar uzanıyor. Burada ise bir tür kavramsal çıpa işlevi görüyor. <em>Helter Skelter</em>’ın özellikle acil hissettirmesinin nedeni, günümüzle kurduğu güçlü paralellikten kaynaklanıyor. Sonsuz kaydırma ‘’scroll’’ ile tanımlanan bir çağda yaşıyoruz; imgeler kökenlerinden koparak dolaşıma giriyor ve anlam sürekli yeniden yazılıyor. Jafa ve Prince bu durumu, gündelik hayatın ayrılmaz bir parçası haline gelmeden çok önce öngörüyor.</p>



<p>Sonuç olarak sergi netlik sunmayı reddediyor. Bunun yerine, güzellik ve şiddetin, mizah ve dehşetin, mahremiyet ve gösterinin birbirine karıştığı bir atmosfer kuruyor. İzleyiciden çözümleme yapmasını değil, bu karmaşıklığın içinde kalmasını istiyor. Çünkü bu kaosun içinde bir yerde yalnızca Amerika fikrinin değil, hepimizin kaçınılmaz olarak parçası olduğu daha geniş bir görsel kültürün de yansıması bulunuyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="3149" height="2101" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/11-Fondazione-Prada_Helter-Skelter_Arthur-Jafa.jpg" alt="" class="wp-image-72454"/></figure>
</div>
</div>


Chaos as Culture: Jafa x Prince


<p>Yaratıcı sektör genellikle heyecan verici, esnek ve tutkuyla yapılan mesleklerle dolu gibi görülür. Dışarıdan bakıldığında rüya bir kariyer gibi görünür: tasarlamak, yazmak, çekmek… sanat üretmek. Ancak bu imajın arkasında, yaratıcı sektörlerde çalışan birçok kişi bambaşka bir şey hisseder: sürekli bir baskı ve bitmeyen bir iş yükü.</p>



<p>Bunun en büyük nedenlerinden biri, sektörün bugün nasıl yapılandığı.. Birçok yaratıcı freelancer olarak ya da kısa süreli sözleşmelerle çalışır. Bu da düzenli bir gelir garantisinin olmadığı anlamına gelir. Sadece işinizi yapmakla kalmazsınız. Aynı zamanda bir sonraki işinizi de ararsınız. Müşteri bulmak, e-posta atmak, fiyat pazarlığı yapmak ve ödemeleri yönetmek de zaman alır.</p>



<p>Bu yüzden “çalışmıyor” olsanız bile aslında çalışıyorsunuzdur. Bu belirsizlik nedeniyle “hayır” demek zorlaşır. Bir projeyi reddetmek, gelecekteki fırsatları kaybetmek anlamına gelebilir. Bu yüzden insanlar kendilerini korumak için kaldırabileceklerinden fazlasını üstlenir. Zamanla bu durum, kaçması zor bir aşırı çalışma döngüsüne dönüşür.</p>



<p>Bir diğer zorluk ise yaratıcı işlerin nadiren net ya da “tamamlanmış” olmasıdır. Pek çok işin aksine, burada kesin bir bitiş çizgisi yoktur. Her zaman bir başka versiyon, başka bir fikir, yeni bir geri bildirim vardır. Üstelik geri bildirim her yerden gelebilir: müşterilerden, yöneticilerden, ekiplerden hatta çevrimiçi izleyicilerden. Bu da sürekli değişikliklere yol açar. Basit olması gereken bir proje, fikirler sürekli değiştiği için haftalarca uzayabilir. Anlamlı bir şey üretmeye odaklanmak yerine, birçok yaratıcı zamanını beklentileri yönetmek ve geri bildirimlere yanıt vermekle geçirir.</p>



<p>Aynı zamanda dijital dünya, çalışma temposunu tamamen değiştirdi. Artık yaratıcılık tek bir güçlü iş üretmekten ibaret değil. Sürekli içerik üretmek gerekiyor. Sosyal medya, algoritmalar ve çevrimiçi platformlar sürekli aktif olanları ödüllendiriyor. Bu da yaratıcıların her zamankinden daha fazlasını yapmasının beklendiği anlamına geliyor. Tek bir fikir, birden fazla formata dönüşüyor: postlar, videolar, kısa klipler, güncellemeler. İş büyüyor, ama zaman büyümüyor.</p>



<p>Artık online olmak da işin bir parçası. İş paylaşmak, görünür kalmak ve trendleri takip etmek gerekli. Ama bu da sürekli “açık” olma hissi yaratıyor. Dinlenme anlarında bile aktif kalma baskısı hissediliyor. Gerçek anlamda kopmak zorlaşıyor.</p>



<p>AI gibi yeni teknolojiler de baskıya yeni bir katman ekledi. Bu araçlar işi hızlandırsa da beklentileri de yükseltiyor. Bir şey hızlı yapılabiliyorsa, hızlı yapılması bekleniyor. Teslim tarihleri kısalıyor, müşteriler daha az karşılığında daha fazlasını istiyor. Verimlilik iş yükünü azaltmak yerine çoğu zaman talepleri artırıyor. Bunun daha derin, daha kişisel bir boyutu da var. Birçok insan için yaratıcı iş sadece bir meslek değil. Kimliğin bir parçası. Tasarımcı, yazar ya da sanatçı olmak, sadece yaptıkları değil, hissettikleri bir şey.</p>



<p>Bu da her şeyi daha yoğun hale getiriyor. Eleştiri kişisel hissediliyor. Başarısızlık daha ağır geliyor. İşten uzaklaşmak bile rahatsız edici olabiliyor, sanki kendinden bir parçayı kaybetmek gibi. Tüm bu baskılar: proje bazlı belirsizlik, bitmeyen geri bildirimler, sürekli içerik üretimi, çevrimiçi görünürlük ve kişisel kimlik… bir araya gelerek aşırı çalışmanın normalleştiği bir sistem yaratıyor.</p>



<p>Ama böyle olmamalı.</p>



<p>Yaratıcılık zaman, alan ve enerji ister. Çaba kadar dinlenmeye de ihtiyaç duyar. İnsanlar sürekli yorgun ve bunalmış olduğunda, işin kalitesi de düşer. Yaratıcı sektörler daha iyi fikirler, daha iyi işler ve daha sağlıklı insanlar istiyorsa, bir şeylerin değişmesi gerekir. Bu da adil ücretler, daha net sınırlar, gerçekçi zaman planları ve dinlenmeye saygı duyan bir kültür demektir. Çünkü yaratıcılık sürekli meşgul olmaktan değil, düşünmeye alan bulmaktan doğar.</p>


Why Creative Industries Are Chronically Overworked


<p>Sometimes, a statement item comes from just the need of keeping the dirt at bay. Kate Moss did exactly that with her Hunter boots. Worn through her iconic Glastonbury fits… Through mud, soil, and festival fields, they became part of an image that felt effortless, accidental, and therefore impossible to replicate. Not a statement piece. Yet somehow, the statement. To the point that Hunter even made a pair for her with her name on them, instead of the original logo.</p>



<p>Kate was never just an icon as a model. Her style, the way she uses fashion to express her creativity… that’s what makes her <em>Kate Moss</em>.</p>



<p>It wasn’t about the boots themselves. Because the boots themselves weren’t special. Not in the way fashion defines special. They weren’t designed to be desirable. They were designed to function. Mud, rain, fields. That’s it. And then Kate wears them at Glastonbury, mid-2000s. Mud everywhere. And she’s walking through it like it’s just another pavement. That’s when something shifts. Slowly, Wellington boots turn into a cool-girl festival staple.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2021" height="3000" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/GettyImages-53149978.jpeg" alt="" class="wp-image-72427" style="aspect-ratio:9/16;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1533" height="3000" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/GettyImages-53145483.jpeg" alt="" class="wp-image-72425" style="aspect-ratio:9/16;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="338" height="650" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/b667ce7da0c07103e4ccc22a44cc076a.jpeg" alt="" class="wp-image-72422" style="aspect-ratio:9/16;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p>What’s cool about Kate’s style is exactly that. She is effortless. The epitome of a cool girl. Sometimes messy, sometimes dressed down, but always exciting to the eye. There’s something in the way she dresses that catches you. Not just because she is <em>Kate Moss</em>, but because she never looks like she’s pretending. She’s just herself. Fully. Transparently.</p>



<p>And that’s where her festival fits get their beauty from. She was actually there. To have fun, to listen to music, to be in it. The boots were chosen out of necessity. But on her, they became something else. A statement. Not because she tried to make one, but because she didn’t.</p>



<p>She wasn’t there as the version of Kate Moss the fashion industry constructed. She was there as someone who loves music, chaos, and being in the moment. And that’s what makes it stick.</p>


Kate Moss & Her Hunter Boots


<p><strong>Yetmiş ya da seksen yaşına kadar yaşamak bir zamanlar dolu dolu ve saygın bir hayatın ölçütü sayılırdı. Bugün ise bu sınır neredeyse mütevazı geliyor. Sosyal medya akışlarından podcast’lere, start-up’lardan gündelik sohbetlere kadar her yerde aynı fikir tekrar ediyor: sadece daha uzun yaşamak değil, çok daha uzun ve daha iyi yaşamak. Uzun ömür artık yalnızca tıbbi bir konu olmaktan çıktı, kültürel bir harekete dönüştü. İlk bakışta bu takıntı oldukça rasyonel görünüyor. Tıp, beslenme ve teknolojideki gelişmeler hem yaşam süresini hem de sağlıklı geçirilen yılları uzatmayı giderek daha mümkün kılıyor.</strong></p>



<p>Artık hastalık ortaya çıktıktan sonra müdahale etmekle sınırlı değiliz; biyobelirteçleri takip edebiliyor, uykumuzu optimize edebiliyor, beslenmemizi ince ayarlayabiliyor ve hatta yaşlanmayı yavaşlatmayı hedefleyen ileri düzey tedavileri deneyebiliyoruz. Hayata sağlıklı on yıllar ekleme ihtimali gündeme geldiğinde, ilgilenmemek zor. Ancak bugünkü yoğunluk, bilimin ötesine geçiyor.</p>



<p>Uzun ömür bir tür modern arzuya, neredeyse bir statü göstergesine dönüşmüş durumda. Önceki nesiller servet ya da kariyer prestijinin peşinden koşarken, bugünün kültürü giderek optimizasyonu yüceltiyor: daha iyi alışkanlıklar, daha “temiz” beslenme, daha keskin zihinler, daha uzun yaşamlar. Artık uzun yaşamak yalnızca hayatta kalmakla ilgili değil; disiplin ve bilgiyle mühendisliği yapılabilecek bir başarı gibi sunuluyor.</p>



<p>Bunun daha derin bir psikolojik katmanı da var. Ekonomik, politik ve çevresel olarak belirsiz hissedilen bir dünyada, yaşlanmayı kontrol etme fikri bir tür güven hissi sağlıyor. Etrafımızdaki her şeyi kontrol edemiyorsak, en azından bedenimizi kontrol edebiliriz düşüncesi. Uzun ömür, zamanın bile pazarlık konusu olabileceğine dair bir vaat gibi.</p>



<p>Kültürel olarak bu takıntı, zamanı ve kimliği deneyimleme biçimimizle de bağlantılı. Hayat artık eğitim, kariyer ve emeklilikten oluşan tek bir doğrusal çizgiyi izlemiyor. İnsanlar orta yaşta ve sonrasında bile kendilerini defalarca yeniden inşa ediyor; kariyerlerini, şehirlerini, hatta değerlerini değiştiriyor. Bu bağlamda daha uzun bir yaşam, fazlalıktan çok bir gereklilik gibi görünüyor. Daha fazla yıl, daha fazla ihtimal demek: yeniden başlamak, farklı versiyonlarını keşfetmek, istikrar yerine dönüşümü ödüllendiren bir kültürün parçası olmak.</p>



<p>Aynı zamanda bu takıntı, ölümlülüğe dair ince bir rahatsızlığı da açığa çıkarıyor. Tüm teknolojik ilerlememize rağmen ölüm hâlâ ortadan kaldıramadığımız tek kesinlik. Uzun ömre olan ilginin artışı, bu gerçeği biraz daha uzağa itme ya da en azından etkisini yumuşatma çabası olabilir. “Sağlık süresi” ya da “biyolojik yaş” gibi kavramlar üzerine konuşmak, hayatın sınırlarıyla yüzleşmekten daha güçlendirici hissettiriyor. Ancak uzun ömrü tek bir hedefe dönüştürmenin riski de var. Daha uzun yaşama arzusu her şeyi kapsadığında, şu anda yaşanan hayatın kalitesini gölgede bırakabilir. Sürekli takip etmek, optimize etmek ve gelecekteki sağlık üzerine kaygılanmak, ironik bir şekilde bugünkü iyi oluşu azaltabilir. Gelecekteki benliğini korumakla şu anki benliğini ihmal etmek arasında ince bir çizgi var.</p>



<p>Belki de en sağlıklı yaklaşım ortada bir yerde duruyor. Daha uzun ve daha iyi yaşama isteği doğal, hatta takdire değer. Ama uzun ömür, anlamlı bir hayatın amacı değil, sonucu olmalı. Sonuçta, fazladan 20 yıl, eğer o yıllar deneyimlerin yerine metriklerin peşinde koşarak geçiyorsa, pek bir şey ifade etmez.</p>



<p>En nihayetinde asıl soru, ne kadar uzun yaşayabileceğimiz değil, ne için yaşadığımız. Uzun ömür zaman çizelgesini uzatabilir, ama onu anlamla doldurmaz. O kısım, her zamanki gibi, bize kalır.</p>


 The Longevity Obsession


<p><strong>Bakmak ve görmek iki farklı şey. Görme duyusu her ikisine de bağlı olsa da gerçekten görmek üretimin başladığı yerdir. Sinema ve fotoğraf sanatı, her ikisi de görme üzerine kuruludur. Fakat aynı şekilde işlemezler. Fotoğraf tamamen göze aittir, sinema ise tüm duyulara yayılır. Peki, yaratımın kaynağı aynı kalırken yaratı alanı değiştiğinde ne değişir?</strong></p>



<p>Bu sorunun cevabını kelimelerle anlatmaktansa, ona gözlerinizle tanık olmak daha doğru. Bu da ancak Yorgos Lanthimos’un fotoğrafları üzerinden mümkün. Ve bunu deneyimlemenin, Onassis Stegi’deki yeni sergisinden daha iyi bir yolu var mı?</p>



<p>Sergi, onun sinemasının daha kişisel, neredeyse içe dönük bir uzantısı gibi hissettiriyor. Fotoğraflar film setlerinden doğuyor; mekanların ve inşa edilmiş dünyaların kıyısında çekiliyor. Ama birer belgeleme işlevi görmüyorlar. Arada bir yerde duruyorlar. Kurulan ile aradan sızan arasında. Sinema ile daha içgüdüsel olan arasında.</p>



<p>Onun fikirlerinin, estetiğinin ve vizyonunun en ham hâlini görebiliyorsunuz. Büyük bir prodüksiyon olmadan, yazılmış sahneler oynanmadan, bu Lanthimos’un özüne en yakın hali. Ve siz, buna tanıklık eden bir izleyicisiniz.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow" style="flex-basis:66.66%">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1210" height="910" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Lanthimos_Site_Newsletter_1200x900px-100.width-2560_pxEksvWzlf7tABC6.jpg" alt="" class="wp-image-72390" style="aspect-ratio:4/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow" style="flex-basis:33.33%">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1575" height="1994" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/YorgosLanthimos_Photographs_13_c_Yorgos_Lanth.width-2560_5e1PxEMg6OncwS6L.jpg" alt="" class="wp-image-72394" style="aspect-ratio:2/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p>Fotoğrafla ilk olarak sinema eğitimi sırasında, teknik bir gereklilik olarak tanıştığını söylüyor. Onun için önce sinema vardı. Ama zamanla fotoğraf, başka bir ifade alanına dönüştü. Fotoğraflarının çoğu setlerde, çekimler arasında ortaya çıkıyor. Bu yüzden de tuhaf bir aralıkta konumlanıyorlar: kurgu ile gerçeklik arasında. Bir sahneye dönüşmek üzere olanla, onun hemen dışında var olan arasında.</p>



<p>Fotoğraf kendi başına var olabilir. Bir senaryoya, oyunculara ya da belirli bir mekâna ihtiyaç duymaz. Bir hissi yakalar ve anlatı, görüntü oluştuktan sonra şekillenir. Fotoğrafla nasıl karşılaştığımız da onun anlamını değiştirir. Her gün binlerce görüntünün içinden kayıp gidiyoruz. Aynı fotoğraf, bir kitapta, bir sergide ya da farklı bir dizilim içinde bambaşka anlamlar üretebilir.</p>



<p>Bunu fotoğrafın belirleyici özelliklerinden biri olarak görüyor: zamandan ve sabit bir anlatıdan bağımsız olması. Kontrollü bir yapı içinde ilerleyen sinemanın aksine, fotoğraf açık, akışkan ve yeniden yorumlanabilir kalır. Lanthimos için bu, fotoğrafı özgürleştiren şey.</p>



<p>Bu durum neredeyse ironik. Fotoğraf tek bir duyuyla sınırlı, ama yine de daha geniş hissettiriyor. Belki de tek bir duyuda yoğunlaşmak bu özgürlüğü yaratıyor. Ve bu sergide, yalnızca Lanthimos’un fotoğraflarını görmüyorsunuz. Ne sadece sinemasını. Her ikisinin de özüne daha yakın bir şey görüyorsunuz. Onun görme biçimini.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1942" height="1295" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Yorgos_Lanthimos_Photographs_c_Pinelopi_Geras.width-2560_RdbtuytvnsLs7Mfx.jpg" alt="" class="wp-image-72393"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1942" height="1295" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Yorgos_Lanthimos_Photographs_c_Pinelopi_Geras.width-2560_nzMBeOHsvhzy1NjB.jpg" alt="" class="wp-image-72392"/></figure>
</div>
</div>
</div>
</div>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1942" height="1295" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Yorgos_Lanthimos_Photographs_c_Pinelopi_Geras.width-2560_fi7HS7IJAAz4L1bo.jpg" alt="" class="wp-image-72391"/></figure>
</div>
</div>



<p><em>Yorgos Lanthimos: Photographs</em> sergisi, Atina’daki Onassis Stegi’de 17 Mayıs’a kadar ziyarete açık.</p>


compressed senses, expanded meanings


<p><strong>Bağımsız sinemanın son yıllardaki en güçlü kalesi a24&#8217;ün son yapımı &#8220;The Drama&#8221; klasik bir ilişki hikayesinden öteye geçerek, aşkın performatif anlatımına keskin ve güncel bir yorum getiriyor. Başrollerinde Zendaya ve Robert Pattinson gibi iki güçlü isim yer alırken, filmin asıl dikkat çekici tarafı bu yıldızların nasıl “çözülmeye” zorlandığı.</strong></p>



<p>Filmin yönetmeni Kristoffer Borgli, daha önce Sick of Myself ile modern narsisizmi ve görünür olma arzusunu kara mizahla ele almıştı. “The Drama”da ise ton daha ciddi, ama bakış açısı aynı derecede acımasız. Borgli’nin sinemasında karakterler kendilerini kandırır ve en trajik olanı, bunun farkında olmamalarıdır. Bu filmde de düğün arifesindeki çift, aslında birbirlerine değil, kendi yarattıkları ilişki fikrine aşıktır. Yönetmen, bu yanılsamayı yavaş yavaş sökerek izleyiciyi rahatsız edici bir yüzleşmeye sürüklüyor.</p>



<p>“The Drama”nın kırılma noktası: çiftin düğün provasındaki keyifli bir akşamı <strong>“Hayatında şimdiye kadar yaptığın en kötü şey neydi?” </strong>sorusu ile sırların ortadan kalktığı bir double date&#8217;e dönüştürmek isterken bu soru kısa sürede kontrolsüz bir hesaplaşmayı beraberinde getirir.</p>



<p>Soru masum görünse de ilişkinin sınırlarını test eder, bu sorunun ardından gelişen peşi sıra olaylarla hafızalara kazınan şu replik filmin tüm düğümlerini çözer; “Biz hiç gerçek miydik, yoksa sadece iyi görünüyorduk?”</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1307" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Will-you-be-attending-Kindly-RSVP-at-charlieandemmaforever.com-and-tag-your-1-2.jpg" alt="" class="wp-image-72381"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1307" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Will-you-be-attending-Kindly-RSVP-at-charlieandemmaforever.com-and-tag-your-1.jpg" alt="" class="wp-image-72383"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1307" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/Will-you-be-attending-Kindly-RSVP-at-charlieandemmaforever.com-and-tag-your-1-1.jpg" alt="" class="wp-image-72382"/></figure>
</div>
</div>



<p>İlişkinin gerçekliğinden çok devam etme fikrine tutunmuş olan çiftimiz, düğünün iptal edilmesi değil, aksine gerçekleşmesi kararıyla; iki insanın, çökmekte olan bir ilişkiyi son kez “rol yaparak” ayakta tutma çabasını harika bir oyunculukla sahnelerler. Borgli ise tam olarak burada klasik dramatik beklentiyi ters yüz ederek; mutlu son değil, boş bir ritüeli kusursuzca sunar.</p>



<p>“The Drama”, izleyicisine kolay cevaplar sunmasa da en temel soruyu soruyor<strong>: “Bir ilişkiyi ayakta tutan şey sevgi mi, yoksa o ilişkiye inanma ihtiyacı mı?”</strong> Kristoffer Borgli’nin soğukkanlı yönetimi ve Zendaya &#8211; Pattinson ikilisinin kontrollü performanslarıyla film, uzun süre zihinlerde kalıyor. Bu bir aşk hikayesi değil. Bu, aşkın nasıl oynandığına dair bir hikaye. </p>



<p>Ve eğer sen de hala aşkın performansına tutunan umutsuz bir romantiksen, bu playlist senin için.</p>



<figure class="wp-block-embed is-type-rich is-provider-spotify wp-block-embed-spotify wp-embed-aspect-21-9 wp-has-aspect-ratio"><div class="wp-block-embed__wrapper">
<iframe title="Spotify Embed: The Drama" style="border-radius: 12px" width="100%" height="352" frameborder="0" allowfullscreen allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; fullscreen; picture-in-picture" loading="lazy" src="https://open.spotify.com/embed/playlist/5s6RPABnVgpYcGZ1vAAJdX?si=0cnKK7iuQVu5_bfK3RKt0g&amp;utm_source=oembed"></iframe>
</div></figure>


Fragility of Modern Relationships: The Drama


<h2 class="wp-block-heading">Bulanıklık, net bir görüntüden daha güzel olabilir. Neyle karşılaşacağınızı bilmeden bir duruma girip, yol boyunca sürprizler bulmak, onun deyimiyle. Ve, aynı fikirdeyim. Siyah ile beyaz arasında, imgeler ve sezgiler üzerine bir araya geliyoruz. Bir iddia ve bir itiraf. İçtenlik ve ihtişam. <strong>Birlikte var olamayacak iki uç, yine de iç içe… şiddetle, güzellikle. </strong></h2>



<p><strong>Hepsinin kaynağı sürtüşme. Kaydırıyor, tüketiyor, arşivliyoruz. Tümü aynı gri. Bu tekdüzeliği reddedenler için; günlük bir doz Kertin Vasser. Bir kez kendini açtığında, hamlığını, küstah özgüvenini, tanıdık aşırılığını hissetmemek mümkün değil. <em>“Dönüm noktam, başkalarının ‘iyi fotoğraf’ anlayışını taklit etmek zorunda olmadığımı fark ettiğim andı. Çıkarılacak ders basit, kendi gözün için özür dilemeyi bırak. Dağınıklığa güvendiğimde, flaşa, o tuhaflığa alan açtığımda hepsi stile dönüştü,” </em>diyor. Kısaca şöyle: Sanatınla barışmak, önce kendinle barışmaktan geçiyor. Ama dürüst olalım, başka ne beklenebilirdi ki?</strong></p>



<p><strong>YANKI Senin için <em>ikigai</em> nedir?</strong></p>



<p><strong>KERTIN</strong></p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/DSF9812-1-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72363"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>YANKI Konfor alanları hakkında ne düşünüyorsun?</strong></p>



<p><strong>KERTIN</strong></p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/balenciaga30834-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72364"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>YANKI Sanatçının en büyük korkusu nedir?</strong></p>



<p><strong>KERTIN</strong></p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/brooke9287-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72366"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>YANKI Sınırları zorlamak senin gerçekliğinde nasıl şekil buluyor?</strong></p>



<p><strong>KERTIN</strong></p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/chess0693fix-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72367"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>YANKI Yaratıcılık senin için ne anlama geliyor?</strong></p>



<p><strong>KERTIN</strong></p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/C5A0663-Edit-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72361"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>YANKI Rüyanın bir kamerası olsaydı neyi görürdü?</strong></p>



<p><strong>KERTIN</strong></p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/DSF4547-1-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72362"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>YANKI İzleyicilerinin neyi unutmasını istiyorsun?</strong></p>



<p><strong>KERTIN</strong></p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/blue30466-2-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72365"/></figure>
</div>
</div>



<p class="has-text-align-right"><strong>Photography by </strong>Kertin Vasser</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Words by</strong> Yankı Tan</p>


Violently, Beautifully.


<p id="block-ae3f0ad7-ab48-4e95-abc1-ae04f874820b"><strong>Pat McGrath sadece bir makyaj sanatçısı değil; o bir anın ve akımın kendisi. Eğer moda bir fantezi ise, Pat McGrath onu gerçeğe boyayan kişidir. Otuz yılı aşkın süredir, kulislerin gölgelerinden, küresel bir akıma dönüşen güzelliğin görsel dilini şekillendiriyor; geçici podyum görünümlerini kültürel tarihe çeviriyor.&nbsp;</strong></p>



<p id="block-355c27d5-7497-4407-bb41-5a345847b851">McGrath’i anlamak, gücü anlamaktır. McGrath Birleşik Krallık’ta doğdu ve geleneksel eğitimden çok sezgileriyle yetişti; modaya bir takipçi olarak değil, değiştirici olarak girdi. Kurallar yoktu; bu yüzden kendi kurallarını yazdı. “Glass skin” ve “editorial glam” gibi kavramları moda olmadan çok önce, Prada, Versace, Louis Vuitton ve Givenchy kulislerinde, makyajdan çok sanat enstalasyonlarını andıran görünümler yaratıyordu.</p>



<p>Efsanevi iş birliklerine sahip, özellikle de John Galliano ile birlikte yeni bir dünya kurdu. En son Paris’teki Maison Margiela Artisanal defilesinde modeller, şaşırtıcı derecede yansıtıcı “cam/porselen” cilt görünümüyle ön plana çıktı. O kadar gerçeküstü bir görünüm ki interneti kasıp kavurdu, binlerce yoruma ilham verdi ve sektöre gerçek sanatın neye benzediğini hatırlattı. Ama bu McGrath için yeni değildi. Christian Dior dönemine dönelim: 90’larda kristalle kaplı dudaklar, metalik kirpikler, kâğıt kaşlar, özürsüz maksimalizm&#8230; Her defile sadece bir güzellik sunumu değil, bir gösteriydi.</p>



<p></p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1500" height="1071" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/zendayametgala-757ed116935b4fb0853ed03ca8b332df.png" alt="" class="wp-image-72144"/></figure>
</div>
</div>



<p>Pat McGrath’in fırçası zamanımızın en etkili kadınlarına değdi: Naomi Campbell, Kate Moss, Rihanna, Madonna, Zendaya… Sadece müşteri değil, imge yaratımında ortak oldular. Birlikte güzellik standartlarının dışına çıkıp, bilinenleri söküp, yeniden inşa ettiler. Her çekim, her kapak, her kampanya güzelliğin ne olabileceğine dair bir referans noktası haline geldi.</p>



<p>McGrath’i gerçekten ikonik yapan şey yalnızca estetiği değil, etkisidir. Amerika Moda Tasarımcıları Konseyi’nden en yüksek onuru alan ilk makyaj sanatçısıdır. Time tarafından dünyanın en etkili insanlarından biri seçilmiştir. II. Elizabeth tarafından “Dame” unvanıyla ödüllendirilen ve tarihte bu ünvanı alan ilk makyaj sanatçısı olmuştur. Ve hâlâ evriliyor. Pat McGrath Labs ile kulis büyüsünü taşıyan ürünlere dönüştürüyor. Cam gibi parlayan ciltler, başka dünyalara aitmiş gibi pigmentler, gerçekliği bulanıklaştıran bitişler sunuyor.</p>



<p id="block-ca97176f-a41e-4516-8aec-9c3996873f72">Onun mirası trendler değil, dönüşüm. Makyaj değil, mitoloji. Yarattığı her görünüm sadece bir anı yakalamaz; bir çağı tanımlar. “Sonra ne olacak?” diye takıntılı düşünen dünyada, Pat McGrath her zaman önce geldi ve hâlâ bir adım önde.</p>



<p></p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1281" height="320" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/PAT.png" alt="" class="wp-image-72141"/></figure>
</div>
</div>


The Legacy of Pat McGrath


<p><strong>Buffalo &#8217;66’nın neredeyse rahatsız edici derecede mahrem bir yanı bulunuyor; sanki bir hikâye anlatmaktan çok hikayeyi açığa çıkarmaya çalışıyor gibi duruyor. Ama bu, alışıldık anlamda bir anlatı çözülmesi değil; daha çok bir insanın kendini istemeden; jestlerle, tekrarlarla, takıntılarla ele vermesi gibi işliyor. Yazarlığını, yönetmenliğini, müziklerini üstlenen ve başrolünde yer alan Vincent Gallo ile film, uzun metrajdan ziyade parçalar hâlinde bir araya gelmiş bir otoportre gibi hissettiriyor, kontrol ile kırılganlık arasında gidip geliyor.</strong></p>



<p>Kurgu o kadar alışılmadık ilerliyor ki neredeyse absürt hissettiriyor. Hapisten yeni çıkan Billy Brown, genç bir kadını kaçırıyor ve ailesini etkilemek için onu karısı gibi davranmaya zorluyor. Bu tür bir başlangıç ya kara mizaha ya da psikolojik korkuya işaret ediyor gibi görünse de film daha tuhaf bir yere savruluyor ve ikisine de tam olarak bağlanmıyor. Gallo’nun karşısında Christina Ricci’nin canlandırdığı Layla, tam olarak anlaşılmadığı için filmin duygusal merkezine dönüşüyor. Motivasyonları belirsiz kalıyor, bağlılığı açıklanmıyor ve varlığı filmin dengesiz duygusal yapısına bir sakinlik getiriyor. Başlangıçta manipülasyonla kurulan ilişki zamanla kırılgan bir şefkate dönüşüyor, ancak kökenindeki rahatsız edici durum hissi hiçbir zaman tamamen ortadan kalkmıyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="551" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/59-172-1.jpg" alt="" class="wp-image-72324"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="551" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/44-194.jpg" alt="" class="wp-image-72326"/></figure>
</div>
</div>



<p>Filmin görsel dili son derece kontrollü ilerliyor ve Gallo’nun ressam geçmişi bunu açıkça hissettiriyor. Zor bir format olan 35mm reversal stokla çekilen görüntüler kendine has bir parlaklık taşıyor; renkler yoğunlaşıyor ama aynı zamanda kırılgan duruyor. Kadrajlar katı ve çoğu zaman simetrik kuruluyor, kamera ellerde, yüzlerde ve dokularda ısrarla oyalanıyor. Bu huzursuzluk oyunculuklara da yansıyor. Gallo geleneksel anlamda “oynamıyor”, bunun yerine kendisinin hem abartılmış hem de sadeleştirilmiş bir versiyonunu ortaya koyuyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="551" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/29-196.jpg" alt="" class="wp-image-72323"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="551" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/43-194-1.jpg" alt="" class="wp-image-72330"/></figure>
</div>
</div>



<p>Gallo’nun Billy’si gergin, değişken ve çoğu zaman itici davranıyor, ama performansın altında bir samimiyet hissi dolaşıyor ve bu da karakteri daha karmaşık hâle getiriyor. Buna karşılık Ricci, neredeyse gerçeküstü bir yumuşaklık taşıyor. Layla, Billy’nin sertliğini direnç göstermeden kabulleniyor ve sunduğu şefkat, kazanılmış olmaktan çok sanki iradeyle var edilmiş gibi duruyor. Filmin en akılda kalan anları ise gelişimden çok kesinti olarak ortaya çıkıyor. Ben Gazzara’nın “Fools Rush In” eşliğinde yaptığı ‘’lip-sync’’ performansı anlatıyı tamamen durduruyor ve o an bir duygusal kesinti gibi işlerken anlamını ancak sonradan kazanıyor. Benzer şekilde, ‘’Moonchild’’ eşliğinde geçen ikonik bowling sahnesi filme beklenmedik ama tuhaf bir şekilde gerekli hissettiren müzikal bir boyut katıyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="551" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/11-196.jpg" alt="" class="wp-image-72328"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="551" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/12-196.jpg" alt="" class="wp-image-72325"/></figure>
</div>
</div>



<p>Filmin estetik detayları da bu kurulmuş mahremiyet hissini güçlendiriyor. Layla’nın görünümü; pastel tonlardaki kıyafetleri, yumuşak dokular ve o belirgin mavi simli göz makyajı, Billy’nin sertliğiyle keskin bir karşıtlık kuran stilize bir masumiyet yaratıyor. Bu görünüm zamanla ikonik hâle geliyor; doğal hissettirdiği için değil, bilinçli bir tercih gibi durduğu için, sanki her görsel unsur yüzey üzerinden anlam üretmeye çalışıyor.</p>



<p>Filmin temel gerilimi, kendi kendisiyle kurduğu ilişkide ortaya çıkıyor. Gallo’nun hem kendini açığa çıkardığı hem de sakladığı hissi sürekli varlığını koruyor; stilizasyonu, ortaya koyduğu kırılganlığı gizlemek için kullanıyor gibi görünüyor. Yine de film varlığını sürdürmeye devam ediyor. Bunu çelişkilerini çözerek değil, onları koruyarak yapıyor. Filmin kendini tam olarak açıklamaması ve bir ölçüde gizemli kalmayı seçmesi onu ilgi çekici kılıyor. Geriye ise yalnızlık, arzu ve kırılgan bir bağ kurma ihtimalinin izlerini taşıyan bir duygusal tortu kalıyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1650" height="1080" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/1Çalişma-Yüzeyi-1-4.png" alt="" class="wp-image-72342"/></figure>
</div>
</div>



<p>Filmin o sessiz gerilimi ve huzursuz şefkati aklında kalıyorsa, bu hissin bitmesi gerekmiyor. Bu çalma listesi o atmosferi devam ettiriyor ve seni biraz daha o tuhaf, mahrem dünyanın içinde tutuyor — oynat’a bas.</p>



<figure class="wp-block-embed is-type-rich is-provider-spotify wp-block-embed-spotify wp-embed-aspect-21-9 wp-has-aspect-ratio"><div class="wp-block-embed__wrapper">
<iframe title="Spotify Embed: Buffalo 66&amp;apos;" style="border-radius: 12px" width="100%" height="352" frameborder="0" allowfullscreen allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; fullscreen; picture-in-picture" loading="lazy" src="https://open.spotify.com/embed/playlist/5w7iuaEOspxFwCBNuHHW24?si=yynzK64UQW6QhlpePN6Gdg&amp;utm_source=oembed"></iframe>
</div></figure>


Some Strange Intimacy, Buffalo ’66


<p><strong>Bazen stil sahibi olmak, birsürü değişik parçayla sonsuz kombinler yapabiliyor olmak değildir. Kontrol edebilmekle, basit ama zamansız parçaları farklı şekillerle bütünselleştirmekle ilgilidir. Sürekli bir şeyler aldırmaya, dolabına bir şeyler eklemeyi isteyen bir dünyada, daha azını seçmek başlı başına bir karar&#8230; Carolyn Bessette-Kennedy imajını bu fikir üzerine kurmuştu. Gardırobu sade ama kendi içinde var olabilen ve aralarında sessiz bir bütünlük oluşturabilen parçalarla doluydu. O kusursuz sessizliğin içinden bazı parçaları sürekli bir şekilde giyiyordu. Tekrar ediyor, içinde yaşıyor, ve bu ürünler yalnız imajının değil hayatının bir parçasına dönüşüyordu. Belki de stilinin özü tam olarak buradan geliyordu. Kökü kısıtlılığındaydı. Asla fazla uçlarda değil; sessiz, sade, kendinden emin hatta bazen de mesafeli.</strong></p>



<p>Stilde sadeliğin öne çıkan bir tarafı var. Carolyn Bessette’in tarzının bugün “Pinterest girl” olarak adlandırdığımız estetiğin ilk blueprint’lerinden biri olduğunu söylemek yanlış olmaz. Çünkü bazen öne çıkan şey sadeliğin ta kendisi&#8230;</p>



<p>Giyimde tekrar, kolaya kaçmak demek değildir. Ve bazen farklı kombinlerde tekrar eden o basit parça, bir stilin temel taşı haline gelir. Carolyn için Selima Optique “Aldo” güneş gözlükleri tam olarak da buydu.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="800" height="1000" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/7fcaca4836ca5b15e957e8c88423a944.jpg" alt="" class="wp-image-72287" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="980" height="1390" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/3338686feaef5d3c9847561d4427f794.jpg" alt="" class="wp-image-72288" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1497" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/49419429e53d53be1cdceebd60476ba3.jpg" alt="" class="wp-image-72290" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p>Görünümleri tekrar ediyordu. Aynı parçalar, yeniden kuruluyor, yeniden bir araya geliyor, ama asla aynı hissettirmiyordu. Çünkü tekrar, doğru yapıldığında kimliğe dönüşür. Aldo güneş gözlükleri de bunun bir parçasıydı. Küçük, oval, ilk bakışta neredeyse fark edilmeyecek kadar sade. Onları defalarca taktı, ta ki yüzünden ayrı düşünülemez hale gelene kadar. Bir statement olarak değil, bir alışkanlık olarak.</p>



<p>Bazen stili fazla subjektif düşünüyoruz: Stil sadece dış görünüşle birleştirilemez. Mesele sadece iyi parçalara sahip olmak ya da onları iyi kombinlemek değil. Mesele sahip olduğun parçalara bağlanabilmek, tekrar edebilmek. Düşünmeden geri dönebilmek onlara&#8230; Ta ki o parçalar senin hayatını ve kişiliğini yansıtana dek. Carolyn, o gözlüklerin sessiz sürekliliğiyle gösterdi bize. Ve zamanla, bu alışkanlık statement’a dönüştü.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="640" height="960" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/3db4b29aa8f03059459a44886a063555.jpg" alt="" class="wp-image-72291" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="775" height="1036" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/1c48093d0f31f11551968368e95a0655-1.jpg" alt="" class="wp-image-72294" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1898" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/614c2f0c6633be96e3dec8df65021355.jpg" alt="" class="wp-image-72295" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong><br></strong>Onun stili çeşitlilikten gelmiyordu. Kısıtlayabilmek, tekrar edebilmek ve sadeleştirmekle ilgiliydi. Mesafeli, şık, zamansız. Temiz çizgiler, nötr tonlar, net terzilik. Beyaz bir gömlek, siyah bir pantolon, jean, uzun bir palto. Saçlar dağınık ama her zaman olması gerektiği gibi. Fazla hiçbir şey yok, rastlantı yok. O birilerini etkilemek için giyinmiyordu. Var olmak için giyiniyor ve tam da bu yüzden milyonları stiliyle etkiliyordu. Giyimdeki sadeliği aynı zamanda dönemin Calvin Klein yaklaşımını da yansıtıyordu.</p>



<p>O dönemde Calvin Klein “styling” ile ilgili değildi. Styling’i ortadan kaldırmakla ilgiliydi. Sırf katman olsun diye katman yok. Dikkat çekmek için bağıran aksesuarlar yok. “Buradayım” diyen parçalar yok. Sade. Dingin. Bastırılmış. Özellikle CK çalışanlarına daha az giymeyi öneriyordu. Fazlalıksız. Ve bu, markanın önemli bir parçası olan Carolyn üzerinden de açıkça görülüyordu. Bu felsefeyi kendine adapte etmişti. Ya da belki de içinde o sadelik felsefesi olduğu için bu kadar kolaydı Calvin Klein&#8217;ın bir parçası olabilmek&#8230;</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="685" height="907" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/d0eb300dae3020f6a6b39812db5183ac-1.jpg" alt="" class="wp-image-72292" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="736" height="797" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/fea36a0ee34659e1b478f93a79a72e1c-1.jpg" alt="" class="wp-image-72293" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p>Ve Aldo güneş gözlükleri, kombinleri değişse bile aynı sadelikte yüzünde yerini buluyordu. Belki de o gözlüklere sahip olması ve tekrar tekrar kullanması hiçbir zaman bilinçli bir tercih değildi. Daha çok bir bağlanma gibiydi. Belki formu ona bir şekilde hitap ediyordu, onu dengeliyordu. Ya da sadece yüzündeki duruşunu seviyordu. Carolyn’in seçimlerinin olayı da buydu zaten. Parçaların bilinçli mi seçildiğini, yoksa sadece içgüdü mü olduğunu asla tam olarak bilemezdiniz.</p>



<p>Hiçbir şey bağırmıyordu ama her şey kalıyordu. Gözlükler odak noktası değildi. Sadece oradaydılar, işlerini yapıyorlardı. Fonksiyonel, tutarlı, neredeyse kayıtsız. Ve tam da bu yüzden ikonik hale geldiler. Eğer kendinden emin biriysen görünür olmaya çalışmadığında bile, insanlar seni fark eder.</p>


Carolyn Bessette Kennedy & Her “Aldo” Sunglasses


<p><strong>Paris’in çağdaş sanat sahnesinde dikkat çeken sergilerden biri olan </strong><strong><em>Clair-Obscur</em></strong><strong>, ışık ve gölge arasındaki gerilimi merkezine alan etkileyici bir küratöryel anlatı sunuyor.&nbsp;</strong></p>



<p><strong>Bourse de Commerce’te yer alan sergi, tarihi mimariyle çağdaş sanatın güçlü bir karşılaşmasını izleyiciye deneyimletiyor. Işık ve gölge arasındaki ilişkiyi odağına alan sergi, Bourse de Commerce’in kubbeli yapısı ve dairesel planını merkeze alıyor. Işığın mekâna düşüşü, eserlerle birlikte değişerek ziyaretçiye sürekli dönüşen bir deneyim sunuyor. Bu yönüyle sergi, yalnızca izlenen değil, içinde dolaşılan bir sahneye dönüşüyor.</strong></p>



<p>“Clair-obscur”, sanat tarihinde ışık ve karanlık arasındaki dramatik kontrastı ifade eden bir kavram. Bu sergi ise kavramı yalnızca estetik bir teknik olarak değil, aynı zamanda duygusal ve düşünsel bir alan olarak ele alıyor. Eserler, görünür ile gizli, aydınlık ile karanlık arasındaki sınırları sorguluyor. Sergi, Emma Lavigne’in küratörlüğünde şekilleniyor. Lavigne, ışık ve karanlık arasındaki ilişkiyi yalnızca görsel bir kontrast olarak değil; bilinç ile bilinçdışı, görünür ile saklı olan arasındaki bir geçiş alanı olarak ele alıyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1199" height="1600" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/WhatsApp-Image-2026-03-30-at-11.52.19-10.jpeg" alt="" class="wp-image-72306"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1600" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/WhatsApp-Image-2026-03-30-at-11.52.18-1.jpeg" alt="" class="wp-image-72305"/></figure>
</div>
</div>



<p>Sergide yer alan işler; video, enstalasyon, resim ve heykel gibi farklı disiplinleri bir araya getiriyor. Ortak noktaları ise izleyiciyi yalnızca görsel olarak değil, duygusal olarak da etkilemeleri. Işık kimi zaman umut, kimi zaman kırılganlık; gölge ise belirsizlik ya da içsel derinlik olarak karşımıza çıkıyor. Pinault Collection kapsamındaki eserlerden bir seçki sunan sergi, koleksiyonun kavramsal çeşitliliğini gözler önüne seriyor. Küratöryel yaklaşım, farklı sanatçıların işlerini tek bir tema etrafında birleştirirken, her bir eserin kendi özgün sesini korumasına da olanak tanıyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1600" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/WhatsApp-Image-2026-03-30-at-11.52.19-1.jpeg" alt="" class="wp-image-72308"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1600" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/WhatsApp-Image-2026-03-30-at-11.52.19-4.jpeg" alt="" class="wp-image-72309"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1199" height="1600" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/WhatsApp-Image-2026-03-30-at-11.52.18-2.jpeg" alt="" class="wp-image-72307"/></figure>
</div>
</div>



<p>Doğa, teknoloji ve bilinç arasındaki sınırları bulanıklaştıran işleriyle izleyiciyi kontrol edilemeyen ve sürekli dönüşen bir gerçeklikle karşı karşıya bırakan Pierre Huyghe için ışık, yaşayan bir organizma gibi. Mekânı bir sahneye dönüştüren Philippe Parreno, ışığı zamanla birlikte akan bir unsur olarak kullanıyor. Sergi alanı, onun işleriyle adeta ritmik bir koreografi kazanıyor. </p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1600" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/WhatsApp-Image-2026-03-30-at-11.52.19-7.jpeg" alt="" class="wp-image-72312"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1600" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/04/WhatsApp-Image-2026-03-30-at-11.52.19-6.jpeg" alt="" class="wp-image-72311"/></figure>
</div>
</div>



<p>Malzemenin geçiciliği ve dönüşümü üzerine çalışan Urs Fischer ise ışık ve gölgeyi fiziksel çürüme ve yok oluş temalarıyla ilişkilendiriyor.<em>Clair-Obscur</em>, ışık ve gölgeyi yalnızca görsel bir araç olarak değil, düşünsel bir metafor olarak ele alan güçlü bir sergi. Sanatçıların çok katmanlı üretimleri sayesinde izleyiciye hem fiziksel hem de zihinsel bir deneyim sunuyor. Görmek ile algılamak arasındaki farkı yeniden düşünmeye davet ediyor.</p>
