
Pembe Panter’i bu kez bir ev boyacısı olarak görüyoruz. Bir boya rulosu, kova ve koruyucu örtüyle karşımıza çıkan karakter, sergi alanının duvarlarını boyamaya hazırlanıyor. Ancak Da Corte’nin yaklaşımı yalnızca tanıdık bir karakteri farklı bir rolle sunmakla sınırlı değil. Sanatçı, Pembe Panter’in kimliğine bürünerek kendisini bu figür üzerinden ifade ediyor. Böylece boyama eylemi, kimliğin ve kendini temsil etmenin farklı yollarını araştıran bir anlatının parçasına dönüşüyor.

Mouse Museum (Van Gogh Ear) ise Da Corte’nin kendini ifade etmek için kişisel nesnelerden ve popüler kültür imgelerinden yararlandığı bir çalışma. Sanatçının koleksiyonundan yüzlerce nesneyi bir araya getiren enstalasyon, kişisel hafıza ile gündelik kültür arasındaki ilişkiye odaklanıyor. Bu yönüyle eser, Housepainter II ile ortak bir noktada buluşuyor: Her iki çalışma da sanatçının kimliğini doğrudan bir otoportre yerine farklı imgeler ve nesneler aracılığıyla ele alıyor.

Da Corte, eserlerin görsel dünyasını siyah ve pembenin karşıtlığı üzerinden anlatıyor: “İzleyicileri bir beynin, belki de kendi beyinlerinin içine davet eden, ışığı içine çeken siyah, köklü bir yekpare yapı; ve dışımızdaki dünyayı öne çıkaran, güneş ışığıyla yıkanmış pembe bir alan.”

Fondazione Prada’nın Atlas projesi, farklı dönemlerden uluslararası sanatçıların eserlerini bir araya getirerek zaman içinde gelişen bir sergi alanı sunuyor. Da Corte’nin iki enstalasyonu da bu bağlamda, bir sanatçının kendisini anlatmak için nelerden yararlanabileceğini gösteriyor: kişisel koleksiyonundaki nesnelerden popüler kültürün tanıdık bir karakterine uzanan bu yaklaşım, kimliğin ve kişisel unsurların sanat aracılığıyla nasıl farklı biçimlerde ifade edilebileceğini ortaya koyuyor.