Gimme More, Gimme More, Gimme More Chanel

Oops! Blazy Did It Again! Britney, dev martılar ve Coco Chanel’in gerçek 2.55 çantası: Matthieu Blazy, Chanel’de biraz fazla eğleniyor. Görünüşe bakılırsa yalnız da değil.

Oops! Yine yaptı. Tam Matthieu Blazy’nin Chanelmania’sı doğal sınırlarına ulaşıyor diye düşünürken Grand Palais’yi Britney Spears’ın sesi doldurdu. Şarkı? Tabii ki “Gimme More”. Dua Lipa ön sırada dans ediyor, dev martılar tepede dönüyor, Chanel’in en meşhur kodları ise bir kez daha parçalara ayrılıp yeniden birleştiriliyordu.

İncelikli mi? Kesinlikle hayır. Eğlenceli mi? Hem de nasıl. Belki de Blazy’nin Chanel’inin sırrı tam olarak bu.

Moda, son birkaç yılını kendisini acı verecek kadar ciddiye alarak geçirdi. Bitmek bilmeyen arşiv kazıları, mirasın tekrar tekrar diriltilmesi, “zamansızlık” üzerine ciddi ciddi yapılan konuşmalar… Tüm bunlar olurken lüks markalar da hangisinin daha köklü, daha önemli ve elbette daha pahalı olduğunu hatırlatmak için birbirleriyle yarıştı. Blazy ise belli ki mesajı aldı ve kibarca çöpe attı.

Chanel, İlkbahar/Yaz 2027 için Grand Palais’ye 83 look, 83 farklı çift ayakkabı ve kendinizi yanlışlıkla çok pahalı bir Hitchcock remake’inin setine girmiş gibi hissetmenize yetecek kadar dev kuşla döndü. Martılar podyumun üzerinde salınırken Blazy de Chanel evrenine yaptığı son remix’i aşağıda yürüyüşe çıkardı.

Çünkü meselenin özü zaten remix yapmak. Tüvit hala tüvit. İnciler hala inci. Çantaların Chanel olduğuna uzaktan bakarak bile şüphe yok. Coco’nun hayaleti de hiçbir zaman fazla uzağa gitmiyor. Ama Blazy’nin elinde bütün bunlar kutsal emanetlerden çok, oynamasına izin verilmiş oyuncaklar gibi hissettiriyor.

OOPS!… COCO’S BACK.

Coco Chanel bu sezon kelimenin tam anlamıyla odadaydı — en azından çantası öyleydi. Model Dyanira Hurbuscher, defileyi Chanel’in Patrimoine arşivinden çıkarılan Coco Chanel’e ait 2.55 çantayla açtı ve kapattı. Bu, kolaylıkla moda tarihine aşırı saygı duruşundan ibaret, fazlasıyla ciddi bir ana dönüşebilirdi. Ama koleksiyonda olup biten diğer her şeyin ortasında neredeyse samimi hissettirdi: kurucunun gerçek çantası, Blazy’nin Chanel versiyonunun içinde gayet rahat bir şekilde dolaşıyordu.

Geçmiş başka yerlerde de kendini gösterdi.

Blazy, Chanel ile Fransız yazar Louise de Vilmorin arasındaki bir konuşmadan yola çıkarak tasarımcının çocukluğuna ve içinde büyüdüğü kısıtlayıcı Edward dönemi kıyafetlerine geri döndü. Korseli korsajlar, 1920’lerin daha yumuşak formları ve düşük bellerle yan yana geldi. Bir yanda Coco’nun kaçtığı dünyaya, diğer yanda yaratılmasına yardım ettiği yeni dünyaya ait silüetler.

Blazy’nin en çok eğlendiği yer de tam olarak bu gerilim gibi görünüyor. Onun Chanel’i tarihi silmek istemiyor. Onunla flört ediyor.

Gimme more tweed. Ve evet, tüvit vardı. Tabii ki vardı. Ama işler tam burada ilginçleşiyor.

Chanel, moda dünyasının en kolay tanınan görsel dillerinden birine sahip. Bu hem süper gücü hem de problemi. Çünkü tüvit ceketi, incileri ve kapitone çantayı ancak belli bir sayıda yan yana getirebilirsiniz; bir noktadan sonra moda, şüpheli biçimde kendi hediyelik eşya dükkanına benzemeye başlar.

Blazy bunun farkında. Tanıdık kodlar hala her yerde, ancak artık emir gibi hissettirmiyorlar. Onlar birer malzeme. Gevşetilecek, abartılacak, biraz yaramazlık yapılacak ve zaman zaman yeterince garipleştirilecek şeyler. Bu da bizi şu anda Chanel’in etrafında dönen asıl soruya getiriyor. Mesele, “Bu Chanel’e benziyor mu?” değil. Elbette benziyor. Asıl soru: İstiyor musun? Moda kalabalığına bakılırsa, hem de çok.

Blazy’nin ayakkabıları şimdiden sektörün küçük takıntılarından birine dönüştü. Editörlerin ve moda insanlarının ayaklarında, normalde rezervasyon bulmanın imkânsız olduğu bir restoran ya da saniyeler içinde tükenen bir konser bileti için gösterilen obsesif ısrarla beliriyorlar.

Blazy’nin Chanel’i yalnızca podyumda iyi fotoğraf vermiyor. İnsanlar ona sahip olmak istiyor. Ve aradaki fark önemli.

Moda, podyumdan kaçıp insanlar styling’i bozmaya başladığında ilginçleşir. Ayakkabıyı “yanlış” pantolonla giymek, çantayı ucuz bir şeyle karıştırmak, Chanel ceketi yatak odasının zemininde ne bulduysan onun üzerine geçirmek… İşte o zaman bir koleksiyon görüntü olmaktan çıkar ve modaya dönüşür.

Sonra Britney geldi. Blazy’nin Michel Gaubert ile hazırladığı Chanel soundtrack’leri şimdiye kadar Kylie Minogue’dan klasik müziğe, oradan The Lord of the Rings’e kadar uzandı. Bu sezon ise “Gimme More” çalmaya başladığında ön sıra kendini dans ederken buldu.

Küçük bir detay gibi gelebilir. Değil. Çünkü Britney Spears’ın Grand Palais’de son ses yankılanması, Blazy’nin Chanel’de ne yapmaya çalıştığı hakkında bilmeniz gereken neredeyse her şeyi anlatıyor.

Burası Chanel. Dünyanın en güçlü lüks moda evlerinden biri. Yüz yılı aşkın mitoloji, zanaatkârlık, şöhret ve parayla çevrili bir marka. Ve biri az önce Britney’i açtı. Şaka işe yarıyor çünkü kıyafetler işe yarıyor.

Blazy’nin Chanel’inde, tüm bu tarihin boğucu hale gelmesini engelleyen bir rahatlık var. Zanaatkarlık obsesif seviyeye ulaşabiliyor ama sizden karşısında sessizce durup hayranlıkla izlemenizi beklemiyor. Referanslar entelektüel olabiliyor ama anlamak için moda tarihi diplomasına ihtiyacınız yok.

Görünüşe göre lüksün de mizah anlayışı olabiliyormuş. Kim bilebilirdi?