Sürekli geri döndüğün bir parça var mı?
Annemin kolyesi. Takılara, kıyafetlerden biraz farklı bir anlam yüklüyorum; benim için daha kişisel, daha kalıcı bir tarafları var.
O parçayı sen mi seçtin, yoksa o mu seni seçti?
Kolyemi annemin boynunda görüp ben aldım, yani teknik olarak ben onu seçtim. Ama zamanla sanki o da beni seçmiş gibi hissettirdi. Ailemden, onlardan bir parçayı üzerimde taşımak bana iyi geliyor; beni daha grounded, daha merkezimde hissettiriyor.


Bir outfit’i tek bir parça etrafında mı kurarsın, yoksa tamamen bir mood’dan mı başlarsın?
Genelde ruh halim bana o gün mutlaka giymek istediğim tek bir parçayı seçtiriyor. Sonra geri kalan her şeyi onun etrafında kuruyorum; o parçayı destekleyen, karakterini güçlendiren bir dünya yaratıyorum. Benim için sonunda ortaya çıkan şey tek tek parçalardan çok, bütün bir kompozisyon oluyor.


İstanbul’da en sevdiğin spot neresi, neden?
Sabahın erken saatlerinde İstanbul’un çoğu yeri. Şehir henüz kalabalığa teslim olmamışken aslında ne kadar güzel olduğunu fark edebiliyorsun. İstanbul’u en çok, biraz daha kimse ona dokunmamışken seviyorum sanırım.
O spot bir insan olsaydı kombini ne olurdu?
Biraz uykulu, biraz da özenmeden güzel görünen bir kombin olurdu. Fazla düşünülmüş değil ama her şey birbiriyle kendiliğinden uyumlu; biraz yaşanmış, biraz kusurlu ve tam da o yüzden güzel.

Tarzını bir yemek tarifi gibi açıkla.
Bir parça içgüdü, biraz nostalji, biraz zıtlık ve beklenmedik bir detay. Ölçüler ruh halime göre değişiyor ama en sonunda mutlaka kendimden bir şey ekliyorum. Yoksa tarif bana ait hissettirmiyor.


Sadece bir parçayı değiştirebilme koşuluyla her gün aynı fit’i giymek zorundasın. Değiştireceğin parça ne?
İç çamaşırı.
Stilin söz konusu olduğunda, risk alır mısın yoksa konfor alanında mı kalırsın?
Benim için asıl mesele, her ne giyiyorsam kendimden bir şey katabilmek. Bunun yolu bazen risk almaktan, bazen de konfor alanında kalmaktan geçiyor. İkisine de mesafeli değilim; yeter ki sonunda ortaya çıkan şey “Emre” desin.