Her Own Blueprint w/ Dilhan Şeşen
Dilhan Şeşen’in müziği, yalnızca duyulan değil; hissedilen, içinden geçilen bir deneyim gibi. Sezgileriyle sektörün beklentileri arasında kendine ait bir dil kuruyor. Onun için üretmek, sabit bir kimlik yaratmaktan çok sürekli dönüşen bir varoluşu dürüstçe paylaşabilmek demek. Samimiyetin müzikteki yerini, görünürlük çağında özgün kalmanın zorluklarını, hayal kurmanın yaratıcı gücüyle geride bırakıyor.
DUYGU “Blueprint” fikri müzikal yolculuğunda nasıl bir yere sahip? Kendi sesini yaratırken en çok hangi beklentilere karşı durduğunu hissediyorsun?
DİLHAN Blueprint, benim için kendi kimliğimi korkmadan sahiplenmeye başladığım bir dönemi temsil ediyor. Erkek egemen bir sektörün içerisinde -aslında diğer alanlarda da olduğu gibi- kadınlardan çoğu zaman kontrollü, kolay tanımlanabilir ve derinliksiz bir varoluş bekleniyor. Ama böyle bir beklenti var diye ben kendi varoluşumu kısıtlayamam. Çarpıklıklarımla, kırılgan yanlarımla, güçlü olduğum yönlerimle, kendime katlanamadığım hallerimle ve daha bir sürüsüyle varım. Bana ait bir yolu başkalarının eline bırakacak değilim.
DUYGU Bir şarkıyı gerçekten unutulmaz yapan şey teknik mi, yoksa samimiyet mi?
DİLHAN Samimiyeti teknik destekleyince ortaya büyülü işler çıkıyor. Duygu tek başına kaldığında bazen dağılıp saçılabilir, teknik de tek başına bazen sıkıcı kalabilir. İkisinin beraberliği müthiş bir denge yaratıyor.
DUYGU Sezgilerine ne kadar güveniyorsun? İç sesinle sektörün beklentileri çatıştığında hangisini dinliyorsun?
DİLHAN Duruma göre değişiyor. Bazen iç ses çok net konuştuğunda, fazla kurcalamadan onu takip etmek daha doğru geliyor. Bazen de o sesin alışkanlıkların ya da konfor alanının içinden konuştuğu olabiliyor. Sektörün beklentileriyle çakıştığında, o fikri biraz eğip büküp kendi dilime çevirmeye çalışıyorum. Ortak bir zemin bulmak bana daha eğlenceli ve yaratıcı geliyor.
DUYGU Görünür olmak ile gerçekten kendin olmak arasında nasıl bir fark var? Sosyal medya çağında özgünlüğü korumak zorlaştı mı?
DİLHAN Görünürlük, dışarıya nasıl göründüğümüzle ilgili bir şey; ama “kendin olmak” dediğimiz şey daha içe dönük bir süreç. Her zaman tutarlı ya da sabit olmak zorunda değil; bazen değişir, hatta fark edilmeden kalır. Günümüzde görünür olmak bir yandan da performans baskısıyla iç içe geçtiği için, özgünlüğü korumak da biraz bu baskının içinde şekillenen bir şeye dönüşüyor. Yani özgünlük tamamen dışarıdan bağımsız bir alan değil; ona rağmen var olabilen, o baskının içinden sıyrılabilen bir şey oluyor.
DUYGU Gözlerini parlatan, kalp atışlarını hızlandıran “o tutkuyu” nasıl tarif edersin? Seni hala ilk günkü heyecanla üretmeye iten şey ne?
DİLHAN Gelip geçici olma hali, karşılaşmaların büyüsü ve insanın katmanlı yapısı beni çok heyecanlandırıyor. Bir şeyin sabit olmaması, her an başka bir forma dönüşebilmesi, onda sürekli yeni bir ihtimal bırakıyor. Sanki hiçbir şey tam bitmiş ya da tamamlanmış değil de her temasla ve ayrılıkla yeniden kuruluyor ve her seferinde ben de onunla birlikte değişiyorum.
“Gelip geçici olma hali, karşılaşmaların büyüsü ve insanın katmanlı yapısı beni çok heyecanlandırıyor. Bir şeyin sabit olmaması, her an başka bir forma dönüşebilmesi, onda sürekli yeni bir ihtimal bırakıyor. Sanki hiçbir şey tam bitmiş ya da tamamlanmış değil de her temasla ve ayrılıkla yeniden kuruluyor ve her seferinde ben de onunla birlikte değişiyorum.”
-Dilhan Şeşen
DUYGU Hayal kurmak yaratım sürecinde nasıl bir yere sahip? Sence insan önce hayal ederek mi kendi gerçekliğini yaratıyor?
DİLHAN Önce hayal edip sonrasında o ihtimali mümkün kılacak detayları görmek gerekiyor. Bir anlamda, yaşanmamış olan her şey önce içeride can bulmaya başlıyor. Bir duygu, bir karşılaşma… Önce iç dünyada form alıyor, sonra dış dünyada onunla örtüşen anları fark etmeye başlıyoruz. Ve bu noktada gerçeklik biraz daha esneyen bir şeye dönüşüyor. Çünkü artık “olanı” değil, zihninde kurduğun ihtimale temas eden parçaları daha net görüyorsun.
DUYGU Müziğe olan bağlılığın hayatındaki diğer şeyleri nasıl dönüştürdü?
DİLHAN Müziğe temas ettikçe, kontrol etme isteğimden çok kolektif bir akışın içinde erime hali ağır basıyor. Bu, hayatın içinde daha fazla esneklik, daha fazla bağlantı ve her anın içinde gizli olan potansiyeli fark etme gücü veriyor bence.
From Based Istanbul N°46 ICONS, Redefined Issue.
Creative Direction & Interview by Duygu Bengi
Directed by Yağız Yeşilkaya
Photography by Zeynep Özkanca
Styled by Emre Köklüçınar
Makeup by Birce Selçik
Hair by Zeynep Dombaycıoğlu
Creative Production by BI Creative
Content Editor Duru Ustaoğlu
Creative Team Ali Aydın Ustaoğlu
Gaffer Okan Ataş
Photography Assistant Mustafa Berber
Styling Assistant Bora Beler
Makeup Assistant Rana Gülsoy
Hair Assistant Valbona Shaban
Lightning Assistants Arif Bilbay, Ali Şimşek, Beykan Baloğlu