Six Was Never Meant to Be Read

Moda kendini kampanyalarla ve açıklamalarla anlatmayı öğrenmeden çok önce Rei Kawakubo neredeyse hiçbir şey söylemeyen bir dergi yaptı. Adını altıncı histen alan Six, sözü imgelere bırakıyor, okurlarının da onları dinleyeceğine güveniyordu.

1988-1991 yılları arasında Six yalnızca sekiz kez yayımlandı ve bir kez bile satışa çıkmadı. Bunun yerine Comme des Garçons müşterilerine ve basına ulaştı. Sayfalarında kıyafetler nadiren ön plandaydı. Robert Frank, André Kertész, Saul Leiter ve Gilbert & George’un işlerinin arasında; sokak sahneleri, bulanık portreler ve bir mesaja dönüşmeyi reddeden kolajlarla yan yana duruyorlardı. İlk sayılar ciltli bile değildi; büyük boy, dağınık sayfalar halinde geldiler.

Otuz yılı aşkın bir süre sonra Six geri dönüyor ve kendine yakışır biçimde yeni bir baskıyla değil. Yıl dönümü kitabı yok, parlak bir yeniden basım yok. Dergi bu kez sayfadan çıkıp mekâna adım atıyor: Dover Street Market Paris’in avlusu, Tokyo’daki Comme des Garçons Aoyama, Dover Street Market Londra’nın vitrinleri ve zemin katı. Londra’da sayfaları siyah beyaz fotoğraflardan, damalı desenlerden ve derginin kendi adından oluşan yüksek sütunlara dönüşüyor. Bir zamanlar sayfaları çevrilen dergi, artık etrafında dolaşılması gereken bir mekân.

Basılı tarafı da aynı ölçüde ulaşılmaz. Arşiv sayfalarını Jack Davison ve Flor Garduño’nun imgeleriyle buluşturan yeni posta gönderisi, Paris, Londra ve Japonya’da yalnızca birkaç müşteriye ulaşıyor. Geri kalan herkesin orada olması gerekiyor.

Belki de Six’i bu kadar güncel kılan tam olarak bu. İmgelerin gerçekten görülmeden tüketildiği bir kültürde hâlâ varlık, sabır ve bakmanın yavaş zevkini istiyor. Kawakubo’nun altıncı hissi hiçbir zaman daha fazlasını görmekle ilgili olmadı. İmgelerin arasında kalanı sezmekle ilgiliydi.

Six, 13 Kasım’a kadar Dover Street Market Londra’da görülebilir. Derginin görselleriyle basılan 12 tişörtlük seri mağazada ve online satışta.