Dior Brings Back the Romantics

Sonunda hem geçmişteki bir Viktoryen çocuğa hem de bugünün tüm romantiklerine seslenen bir kampanya. Dior’un 2026 Yaz Kampanyası zihnimizdeki soru işaretlerini bir noktaya dönüştürüyor: Goth geri mi dönüyor? Aslında çoktan döndü: gümüş tepsilerde, vişneyle lekelenmiş parmak uçlarında ve şimdi de kusursuz şıklıkta Dior parçalarında… Bu kampanya, Jonathan Anderson’ın Dior’daki ilk kampanyası olma özelliğini taşıyor; görsel dünya ise David Sims’in eşsiz bakışıyla şekilleniyor… tam anlamıyla bir cherry on top!

2026. Özlemin yılı. Yüksek yakaların. Basılı metnin. Aklın her şeye hükmettiği, hissin ise budandığı bu sentetik çağa bir tepki. Clean girl’den sıkıldık. Vişne lekeli parmaklar istiyoruz, çiçekleri demetlerinden ayırıp kurumasına izin vermeyi… Bir zamanlar canlı olduklarının kanıtı olarak.

Dracula ve In Cold Blood tote çantalar sadece gotik edebiyata göz kırpmıyor; çok daha net bir şey söylüyor: basılı olan ölmedi. Anderson, bizi raflarda sessizce duran kitapların tozunu üflemeye çağırıyor. Dior’un yaptığı şey gotik estetiğe nostaljik bir dönüş değil; metne, edebiyata, basılı kültüre geri dönüş. Aşırı dijitalleşmiş bir çağda bu çantalar, kitapları içsel hayatın sembolleri olarak ele alıyor. Onları taşımak; derinliğe, yavaşlığa ve duygusal taşkınlığa sadakat ilanı gibi.

Ve romantizm yalnızca görsellerle sınırlı kalmıyor. Dior’un bu kampanya için seçtiği yüzler, bilinçli bir duygusal harita oluşturuyor. Greta Lee’nin içe dönük bakışı, Louis Garrel’in miras aldığı melankolisi, Paul Kircher’in henüz tamamlanmamış yoğunluğu ve Kylian Mbappé’nin baskı altındaki saf odağı ve disiplini… Birlikte modern arzunun bir spektrumunu oluşturuyorlar: entelektüellik, romantizm, gençlik ve kontrol. Süs olarak kullanılan ünlüler değil, mizaç olarak seçilmiş yüzler.

Günün sonunda Dior’un 2026 Yaz Kampanyası bir geri dönüş ya da trend tahmini değil. Bir izin meselesi. Derin hissetmeye, oyalanmaya, anlık netlik yerine içsel hayatı seçmeye dair bir izin. Hız ve yüzeysellikle takıntılı bir anda Dior yavaşlıyor ve bize şunu hatırlatıyor: romantizm eskimedi; sadece bekliyordu.

Biraz tozlu, sessizce tekinsiz ve hala capcanlı.