Dior, Drawn by Hand

Sylvain Chomet imzalı Christian Dior’s Night in Color, Hollywood’un siyah-beyaz dünyasından Paris’in haute couture atölyelerine uzanan, elle çizilmiş bir hikâye.

Bir elbisenin tamamlanması için kaç çizgi gerekir? Peki birkaç dakikalık bir animasyonun? İlk bakışta birbirinden uzak görünen bu iki yaratım süreci, Sylvain Chomet’nin Dior için hazırladığı Christian Dior’s Night in Color filminde buluşuyor. The Triplets of Belleville ve The Illusionist filmlerinin yönetmeni Chomet, 1940’ların animasyon tekniklerine geri dönerek Christian Dior’un geçmişini küçük bir Hollywood macerasına dönüştürüyor. Her sahnede biraz nostalji, biraz mizah ve Dior’un alıştığımız dünyasından farklı bir hareketlilik var.

Hikâye 1949’da, Paris’in 30 Avenue Montaigne adresinde başlıyor. Herkes uyumuş, atölyenin ışıkları sönmüşken Hollywood’dan gelen bir telefon geceyi değiştiriyor. Marlene Dietrich’in yeni filmi son anda siyah-beyaz yerine renkli çekilmeye karar verilmiş ve oyuncunun acilen yeni bir elbiseye ihtiyacı var. Dior’un 1949 tarihli Junon tasarımından ilham alan bir elbisenin hazırlanmasıyla, couture atölyesinde sabaha kadar sürecek bir telaş başlıyor. Kumaşlar kesiliyor, kalıplar hazırlanıyor ve gece ilerledikçe atölye, kendi küçük film setine dönüşüyor.

Chomet’nin dünyasında hiçbir şey tam olarak göründüğü gibi değil. Dior’un terzilerine sevgiyle taktığı isimden ilham alan küçük arılar kumaşların arasında çalışıyor, bir sandalye konuşuyor, şans getiren bir yıldız hikâyeye eşlik ediyor. Robert Pattinson’ın anlatıcılığını üstlendiği filmde Louis Garrel Christian Dior’u, Camille Cottin Marlene Dietrich’i, Rihanna ise Dior’un Lucky Star simgesini seslendiriyor. Josh O’Connor da konuşan sandalyeye hayat veriyor. Bu beklenmedik karakterler ve sesler, Dior’un tarihini alışılmış moda filmi estetiğinden uzaklaştırarak Chomet’nin kendine özgü evrenine taşıyor.

Filmin en ilginç tarafı yalnızca Dior’un geçmişini canlandırması değil, bunu yaparken seçtiği yöntem. Dijital görüntülerin giderek kusursuzlaştığı bir dönemde Chomet, çizimlerin karakterini koruyan geleneksel animasyon tekniklerini tercih ediyor. Karakterler tek tek hareketlendiriliyor, sahneler katman katman oluşturuluyor. Chomet’nin abartılı yüz ifadeleri, hafif tuhaf karakterleri ve küçük görsel şakaları, hikâyenin neredeyse her köşesine yayılıyor. Bir çizimin tamamlanması için gereken sabır, haute couture atölyesinde bir elbisenin ortaya çıkışından pek de farklı değil.

Siyah-beyaz sinemadan Technicolor’a geçiş, Jonathan Anderson’ın Dior Cruise 2027 koleksiyonuna ilham veren referanslardan biriydi. Filmde bu geçiş, anlatının da çıkış noktasına dönüşüyor. Dietrich’in yeni elbisesine duyulan ihtiyaç, aslında görüntünün değişen doğasından kaynaklanıyor. Rengin sinemaya gelişi, Dior’un atölyesinde yeni bir tasarımın başlangıcı oluyor. Chomet ise bu fikri yalnızca hikâyede kullanmakla kalmıyor; eski Hollywood filmlerini hatırlatan atmosferi ve canlı renkleriyle animasyonun görsel dünyasına da taşıyor.

Chomet, moda evinin tarihini fazla ciddiye almadan anlatmayı başarıyor. Christian Dior’u bir animasyon karakterine, atölye çalışanlarını küçük arılara dönüştürürken couture’ün arkasındaki emeği de görünür kılıyor. Her şeyin hızla üretilip tüketildiği bir dönemde, hem bir elbisenin hem de elle çizilmiş bir filmin zaman isteyen süreçlerden geçtiğini hatırlatıyor. Ortaya yalnızca geçmişe dönüp bakan nostaljik bir film değil, bir şeyler yaratmanın kendisinden keyif alan altı dakikalık bir dünya çıkıyor.

Ve belki de en güzel tarafı bu: Bazen bir elbisenin hikâyesini anlatmak için onu gerçek bir insana giydirmek gerekmiyor. Birkaç çizgi, biraz renk ve yeterince hayal gücü de işe yarıyor.